Toen Esperance* na de oorlog weer thuis kwam, trof ze alleen maar chaos aan. Haar huis, haar land. Alles wat ze had opgebouwd was weg. En dat was nog niet eens het ergste. Ook Esperance zelf was onherstelbaar beschadigd. De rebellen die haar man vermoordden, namen haar mee het oerwoud in en verkrachtten haar meerdere keren. Kinderen krijgen kan ze niet meer. En de mensen kijken haar met de nek aan. Hoe moet deze vrouw verder?
Maïs, bonen en een geit
In het dorp van Esperance is SARCAF actief. Dankzij het werk van deze organisatie gaat Esperance weer met opgeheven hoofd door het leven. Op haar landje verbouwt ze maïs en bonen. Ze heeft een geit die genoeg melk geeft voor haar twee overgebleven kinderen en bovendien mest voor het land. Ze heeft geleerd hoe ze haar planten moet verzorgen en spaart samen met andere vrouwen voor grote investeringen. En zij durfde weer te geloven dat ook zij, een vrouw, geschapen is naar Gods beeld.
*Esperance is een fictieve naam. Het verhaal van Esperance staat symbool voor dat van vele vrouwen in Zuid-Kivu.