Nieuwsberichten van Kerk in Actie
Over vluchtelingen moed en volharding
Geesje Werkman, programmamanager Vluchtelingen bij Kerk in Actie, beschrijft enkele vluchtelingen die zij heeft ontmoet:
Een moeder met twee dochters uit Irak
Een Iraaks éénoudergezin. De moeder van het éénoudergezin keek me verheugd aan. “Gisteren heb ik een status gekregen!“ vertelde ze mij. “Nu kan mijn man hier ook heen komen in het kader van gezinshereniging.” Ze was nog maar een jaar in Nederland. Had op hoog niveau gewerkt en werd bedreigd, zodat ze het land moest verlaten, met haar twee kinderen, één onder de tien en een puber. Het moeilijkste hier vond ze om zo ver van alles vandaan te zitten. Het Asielzoekerscentrum ligt 8 kilometer van de dichtstbijzijnde supermarkt, en het weekgeld was niet zo hoog dat ze steeds met de bus kon gaan. Dus moesten ze fietsen, terwijl ze dat niet gewend waren. Nu is ze er wel blij mee. “Het helpt om fit te blijven”, zegt ze. Ze heeft geen vrienden of familie in Nederland. En vooral voor haar oudste dochter was het heel zwaar om al haar vrienden achter te moeten laten en hun familie, vooral hun vader. Maar nu kan hij komen. Dat is tegelijkertijd haar grootste behoefte: haar man na een jaar weer te zien en dan een huis en werk. Want het allerbelangrijkste, een verblijfsvergunning is inmiddels binnen.
Een Sudanees gezin op de vlucht voor besnijdenis
Het Pardon komt er aan voor de familie uit Sudan waarvan ik de moeder en 20-jarige dochter ontmoet. Ze verblijven in een Asielzoekerscentrum in een vertreklocatie. Ze verblijven hier de afgelopen jaren nadat ze een negatieve beslissing op hun asielverzoek hadden gekregen. Omdat ze nog een procedure hebben lopen worden ze wel door de overheid opgevangen, maar worden ze voortdurend aangesproken op terugkeer en mogen de ouders geen opleiding meer volgen. Het gezin is gevlucht omdat ze niet wilden dat de dochter (toen 13) besneden zou worden. Moeder is dat wel, maar heeft daar erg veel last van. Moeder was in Sudan bibliothecaresse. Ze heeft een opleiding Verzorging in Nederland gevolgd toen de eerste procedure nog liep. Sinds de eerste negatieve beschikking mocht ze echter niet meer leren of werken.
De dochter kijkt vrolijk, maar vertelt dat ze vanwege psychische problemen in het ziekenhuis was opgenomen. De huisvesting was ook niet geweldig. Ze woonden lange tijd in twee kleine kamertjes met zes personen: vader, moeder en vier kinderen. Haar ouders sliepen in de ene kamer en zij in de andere, haar broertjes lagen op matjes buiten de kamers. Ze had nauwelijks plaats om haar huiswerk te maken. Eén uurtje internet per week is veel te weinig als je echt goed mee wilt doen op school. Maar ze heeft haar HAVO-diploma gehaald en volgt nu een HBO-opleiding voor verpleegster. “Het gaat goed”, zegt ze stralend. Maar moeder en dochter maken zich zorgen over de agressie van vader. Hij mag niet werken, en verkeert al jaren in onzekerheid of ze mogen blijven. Gelukkig dat de pardonregeling er aan komt en zij er onder zullen vallen. Dan kunnen ze eindelijk wonen en werken en gloort er weer een nieuwe toekomst.
Een moeder met twee dochters uit Iran
In de noodopvang van de stichting INLIA ontmoet ik een alleenstaande moeder uit Iran. Meer dan zeven jaar is ze nu in Nederland met haar twee dochters. Trots laat ze me de foto van haar dochters zien. Ze woont nu al meer dan vier jaar hier in de noodopvang. Twee kamertjes hebben de drie dames. Kamertjes van iets meer dan vijf vierkante meter. In de ene slapen ze, het andere is een zeer net kamertje met foto’s en andere dingen die ze bewaren. Het ziet er keurig uit. Ook staat er een foto van de in Iran doodgeschoten echtgenoot. Hier worden mensen ontvangen, wordt tv gekeken en wordt huiswerk gemaakt. Ze is erg blij met de noodopvang, en al helemaal met de directeur van Inlia die hen in hun situatie bescherming bood, toen de Nederlandse overheid dit niet meer deed. Ze leven nu al jaren van 2,50 euro per persoon per dag en nu zullen ze dan een verblijfsvergunning krijgen. Gelukkig hebben ze niet stil gezeten de afgelopen jaren. De oudste dochter deed met succes examen VWO en studeert nu Chemie. De jongste doet dit jaar examen en zal ook wel slagen. Hun leven heeft niet stil gestaan, ondanks de noodopvang en jaren leven als on-gedocumenteerde (‘illegaal’), jaren leven van de barmhartigheid van kerken en anderen. Ze hebben volhard en de dochters hebben gestudeerd, en kunnen hun weg vervolgen naar een nieuwe toekomst in een nieuw land.
Nederland mag blij zijn met zoveel nieuwe landgenoten!