Vreugde zonder woorden
22 november 2009
Zondag 22 november 2009 - Vreugde zonder woorden, Heidi, Ruben en Ineke
Ruben: Dit was de morgen van mijn eerste echte preek. Ik had hem al even uitgeprobeerd bij broeder Frank. Zou het wel kunnen hier in Bangladesh? Ik was erg benieuwd! Gelukkig vond hij het een goed! Dat was een hele geruststelling want ik was best wel zenuwachtig.
Al vroeg waren we bij de Baptist Church of Mymensingh. Samen met broeder Frank die ons verhaal in het Bengali zou vertalen. De dienst begon. De liederen die gezongen werd kwamen ons erg bekend voor. En dat klopte want het was Opwekking zoals wij het in Nederland ook kennen, maar dan in het Bengali gezongen. Dus zong ik maar gewoon mee in het Nederlands want ik spreek na een week nog steeds geen Bengali.
Toen was ik aan de beurt, het volgende had ik voorbereid:
Wij als Christenen striven naar een zo sterk mogelijk geloof. Omdat te krijgen moeten we God beter leren kennen. Hoe kun je dat doen? Ik zal een voorbeeld geven.
Stel je wilt met een vrouw trouwen maar om een sterke relatie te krijgen, die alles kan doorstaan, moet je elkaar erg goed kennen. Als je haar zo goed mogelijk wil leren kennen zou je haar familie ook moeten kennen want die heeft invloed op haar gehad en zij op hen.
Zo is dat ook met God. Een ieder is naar perfectie geschapen. Dus in eenieder kun je God herkennen. Wij zijn de kinderen van God, hij heeft invloed op ons gehad. Dus leer je broeders en zusters op de aarde kennen en het zal je geloof sterken. Van persoon tot persoon, maar ook van gemeente tot gemeente! Geef elkaar de hand, stel je eens voor en vertel je verhaal. Het zal je geloof ik God sterken!
Waarom ik die verhaaltje juist voor deze gemeente had gekozen? Omdat broeder Frank mij vertelde dat de gemeentes hier heel erg langs elkaar heen leven en werken en dat ze niet met elkaar in contact willen komen. De reacties op onze verhaaltjes, preken wou ik het niet noemen, waren erg positief. Gelukkig maar!
Wij verblijven in een soort bungalow bij een zusterhuis in het noorden van Bangladesh. Althans voor de komende twee dagen. Buiten op het gras zaten alle meisjes een beetje te praten. Toen wij naar drie van hen toegingen met een aantal foto’s van thuis stonden er binnen een paar tellen twintig om ons heen. Het is een volkje dat erg van dansen en zingen houd dus dat deden ze voor! En dat klopte, ze kunnen het allebei heel erg goed! Na een tijdje stonden er zeker honderd meiden om ons heen. En wat hadden we allemaal plezier. Als je ‘’hello’’ tegen ze zei schreeuwde al die keeltjes ‘’hi’’ terug! Een orkaan van geluid! Maar wel een leuke orkaan!