belevenissen van de Jessore groep
23 november 2009
Maandag 23 november - belevenissen van de Jessore groep: Leonora, Dorine en Jan
Na het afscheid van de andere groepsleden vertrokken we op woensdag 18 november in een mooie toyota-stationwagen richting Jessore. Vanaf de oude cathedraal van de Church of Bangladesh in de oude binnenstad van Dhaka gingen we dus naar het westen van Bangladesh. Tijdens het verlaten van de stad reden we langs een rivier met veel bedrijfjes langs de oevers. Eindelijk zagen we nu het Bangladesh zoals we dat kennen van de televisie en de dagbladen. Mannen, vrouwen en kinderen die hun dagelijks brood verdienen aan het eind van onze welvaartsketen met hun blote handen in de restanten van onze luxe maatschappij. Later bleek dat dit niet overal zo is.
Halverwege de reis staken we met de veerboot één van de rivieren over. De overtocht duurde een half uur en we hadden weer veel bekijks. ’s-Avonds om negen uur kwamen we op onze bestemming aan: het gastverblijf van de technische school. Wat een warm welkom! Onze namen stonden geschilderd op een groot linnendoek. Zoals gebruikelijk werden we met bloemen ontvangen. Bisschop Sarker, bekend van de lezing in Emmeloord, was er al. Na even opfrissen gingen we naar de lokale Chinees. Men zei dat ze de Chinezen weggestuurd hadden maar de recepten nog gebruikten. Volgens een enkele deskundige met goede smaak was dit laatste niet zo verstandig. Het was inmiddels 11 uur geworden en dus tijd om de kamers op te zoeken.
De volgende dag, om 9 uur, was het tijd voor de opening van de uitbreiding van de technische school. (Christ Church Trade School). Maar eerst ging er een stukje exercitie en een soort militair appel aan vooraf voor de inwonende leerlingen. Na het groeten van de vlag was het tijd voor de opening door Maaike Wigboldus van Kerk in Actie en bisschop Sarker. Na een inwijdingsceremonie door bisschop Sarker werd het lint door Maaike en de bisschop doorgeknipt. In het geopende lokaal ging de inwijding verder door met gebruik van kaarsen, wierook en wijwater. Dorine was gevraagd om 1 Thess. 5: 12 – 22 te lezen. Vervolgens gingen we naar de nieuwe collegezaal voor de nodige speeches. Er werden twee bij de cultuur passende dansen uitgevoerd met o.a. kaarsen. De technische studenten voerden een wervelende modeshow uit. Ze gebruikten fors uitgevoerde stukken gereedschap uit waaraan je kon zien voor welke technische richting ze gekozen hadden. Alles in de vorm van een “rap”. Verrassend en eigentijds!!
In de middag hebben we de afdelingen en werkplaatsen bezocht. De docenten en de leerlingen lieten ons zien hoe ze te werk gingen. Veel machines en materiaal was in onze ogen erg verouderd, maar waarschijnlijk nog goed genoeg voor de omstandigheden in Bangladesh.
Een leuk detail is dat de meisjes op deze technische school allemaal opgeleid worden voor elektricien. Twaalf van hen lieten ons hun vaardigheid zien.
Om de veraf gelegen dorpen te bedienen werd er gebruik gemaakt van een mobiele school.
Het wijkcentrum geleid door de evangelist Ezau ontving ons in de middag. Er waren twee bijbelstudiegroepen die voor ons dansten en zongen. Bij binnenkomst kregen we als begroeting een stip op het voorhoofd en enkele losse gerbera’s. We waren nu in een achterstandswijk. Wat opviel was dat er geen ventilatoren en lampen waren. Maar de meest jonge aanwezigen waren heel vrolijk en gastvrij.
In de avond bezochten we het Fatima hospitaal. Eén van de artsen, dr. Bernhard, ontving ons eerst met een video over het hospitaal. Daarna kregen we een rondleiding. De vrijgezelle arts bleek zeer onder de indruk te zijn van onze Dorine, operatieverpleegkundige. Een contract zou geen probleem opleveren, maar het meenemen van een sterilisator werd dan wel op prijs gesteld. In het ziekenhuis werden 8 – 10 keizersneden per dag gedaan tegen een prijs van 50 euro all in. Over hergebruik gesproken; de weggooihandschoenen werden gewassen en gedroogd. De katoenen mondkapjes werden ook opnieuw gewassen. Op de babykamer choqueerde Dorine de baby’s met het flitsen van haar fototoestel. Gelukkig waren er voldoende verpleegsters om ze tot bedaren te brengen. Dokter Bernard nodigde Dorine uit om zijn privépraktijk te bekijken. Leonora vond het wijs om haar in deze bijzondere situatie te coachen. Ter afronding van de dag hebben we bij een neef van de dokter de maaltijd gebruikt. Zijn vrouw had heerlijk gekookt met als gebruikelijk erg veel rijst.
De ontvangst is telkens weer vorstelijk. We denken regelmatig aan de Koninklijke familie die eenzelfde behandeling wacht tijdens een staatsbezoek. We krijgen altijd bloemen bij binnenkomst, maar wij eten wij meestal met de rechterhand zonder gouden bestek.
Tot zover onze eerste belevenissen in Jessore. Graag tot de volgende rapportage!!
Hartelijke groeten, Leonora, Dorine en Jan