Nieuwsbrief januari 2012

Tebenned bíztunk eleitöl fogva!

Op U hebben wij vertrouwd vanaf het begin!

Beste mensen,

Deze woorden zijn de eerste regel van Psalm 90 uit het Hongaarse liedboek. In Nederland is het traditioneel de oudejaars-psalm. Voor de Hongaren in Roemenië is het de Psalm die ze in de moeilijke jaren van het communisme zongen als belijdenis, die hun kracht gaf. Niet de menselijke macht, niet het kwaad overwint, maar God. Alvoor wij er waren was Hij er en Hij zal er altijd zijn. Ook in de diepten van het leven, ook als de tijd voor ons mensen zo snel lijkt te gaan en er alweer een jaar voorbij is.

Dit was ook de Psalm die centraal stond in de dienst waarin ik uitgezonden ben vanuit Drogeham en de classis Buitenpost naar Roemenië. Nu, na zeven jaar, is er een eind gekomen aan deze officiële verbondenheid tussen de classis en mij. In de classis zal een nieuw project gesteund gaan worden en ik ben ten dele teruggekeerd naar Nederland. De afsluiting met een kerkdienst volgt nog: op 22 april zal er een dienst gehouden worden in Drogeham waar u allen van harte welkom bent. Als het haalbaar is, hopen er dan ook enkele van mijn studenten uit Cluj rond die zondag een week in Friesland door te brengen. Ook zij (als afvaardiging van al die mensen uit Roemenië die ik in mijn werk ben tegengekomen) horen erbij: het ging om de verbondenheid tussen de classis, mij én de mensen in Roemenië.

De contacten met de classis heb ik altijd als heel prettig ervaren. Zoveel lieve mensen, zoveel meeleven, zorg en gastvrijheid! Ik ben en blijf ervan onder de indruk.  Bijzonder vond ik hoe hartelijk ik ontvangen werd zeven jaar geleden. Bijna niemand kende mij, toen duidelijk werd, dat de uitzending vanuit Drogeham/classis Buitenpost zou plaatsvinden. Maar gelijk stonden er mensen klaar om alles te regelen, die liefde en zorg blijven mij altijd bij.

Ook daarna is er regelmatig contact geweest door mails en bezoeken. Het was altijd fijn om mensen te spreken en ervaringen – zowel van Roemenië als van de classis – te delen. Hoogtepunten waren de bezoeken met studenten aan de classis. De gastvrijheid van de gastgezinnen, de gesprekken, de kerkdiensten, de uitstapjes die voor ons georganiseerd waren. Zo leer je elkaar een beetje beter kennen en kan je samen het geloof delen. De studenten praten er nog altijd over, het blijft voor hen en mij een heel mooie herinnering.

Sommige mensen hebben in al die jaren zich extra ingezet in verband met deze uitzending: in de commissie, bij het organiseren van dingen, in mailcontacten. Ik kan niet iedereen noemen, maar ik wil deze mensen speciaal bedanken voor alles!

Afscheid nemen is altijd moeilijk. Ik hoop echter, dat het geen écht afscheid wordt. Officieel is dit “project” nu inderdaad ten einde. Maar ik hoop, dat we elkaar zo af en toe nog zullen ontmoeten. Verder kunt u ook via de website beetje op de hoogte blijven van mijn ervaringen. Uw reacties daarop zijn altijd van harte welkom. Ik hoop u in elk geval nog op 22 april te ontmoeten tijdens de afscheidsdienst. Op 18 april hoop ik samen met enkele studenten uit Cluj ’s avonds aanwezig te zijn op de voorjaarsvergadering van de ZWO-commissies van de classis Buitenpost.

Dingen veranderen en gaan voorbij, maar we mogen vertrouwen op onze Here God, die er altijd al was en er eeuwig zal zijn. Zijn zegen wens ik u allen toe.

Mede namens de mensen in Roemenië wil ik u een gezegend nieuw jaar wensen!

Áldott új évet!

Foka van de Beek