Weblogs oecumenische begeleiders

Henk Spoelman - Diefstal

Deze week is de laptop van één van onze teamgenoten, uit een andere plaats, de laptop gestolen. Jullie kunnen je wel voorstellen wat dat betekent, zij is de wanhoop nabij, alle foto's, alle berichten en ga zo maar door, ben je in eenmaal kwijt. Aangifte bij de politie is hetzelfde als aangifte in Amsterdam, men doet er niets mee. Ik las deze week dat het vertrouwen in de politie niet groot is in Nederland en er wordt gehoopt op strenger optreden. Nu over aangiftes weet ik mee te praten, wordt niets mee gedaan. Strenger optreden van de politie? In Rotterdam was er een 'zero tolerance beleid'. Ik wil de politie daar nog altijd over schrijven, want het is een slecht beleid.
Bedenk: wie wind zaait zal storm oogsten.

Ik moet wel vaker aan dit gezegde denken als ik zie wat hier om mij heen gebeurt.
Begin deze week was ik in Nahhalin, een dorp ten zuid westen van Bethlehem en geheel omringd door settlements, gewrochten, niet verweven met de omgeving, pukkels op de bergen.
Helaas moet ik nog over deze kolonies schrijven, want hoe meer mensen weten wat hiermee gebeurt hoe beter.
Wanneer wij in de dorpen op bezoek zijn vertellen onze gastheren altijd hun verhaal van de stand van zaken. Zo ook onder meer het volgende gebeuren.
Kort geleden zijn electriciteitsmasten geplaatst met de benodigde electriciteitskabels. Wij zouden de kortste weg kiezen, het snelst en het goedkoopst. Zo niet hier. Hier zijn met een heel grote omweg de masten geplaatst. In onze naiviteit kunnen wij dan nog denken, dan doen zij dat maar, kost alleen veel meer. Maar er is een heel andere reden. Sinds die masten er staan mogen de boeren, van wie het land is, hun land niet meer betreden, verboden gebied geworden. 
Altijd als ik naar de Tent of Nations ga, officieel gelegen in Nahhalin, kijk ik naar de activiteiten in de settlement Rosh Zurim, natuurlijk ook op een heuvel gelegen. Onderaan de helling zie ik daar een plek gereed gemaakt met 4 steunpunten. Gelet op de constructie en de afstand moet daar een grote mast komen. Als je dan ziet wat dat betekent voor de boer, die daar zijn land had, dan is dat enorm. Men praat hier over dunums, 1000 m2, en vele duizenden dunums zijn zo verloren gegaan. Dit is voor de electriciteitsmasten, het verlies is groot.
Schadevergoeding is een woord dat het leger niet kent. Ik schrijf leger, want niets gebeurt civiel, alles gaat via het leger. Op de top van de bergen, niet zo hoog  gelegen, hadden de boeren eveneensw hun bezit. Op een goede dag was het ineens militaire zone geworden en verboden gebied voor de eigenaren, de boeren, maar ook voor de bewoners.
Zo wordt de bewegingsruimte van de bewoners steeds kleiner en de boeren raken hun bezit kwijt, pure diefstal.

De tweede helft van de week bracht ik door in Yanun. Yanun is een dorp, of beter gezegd en gehucht, iets van 10 wooneenheden en ca 60 mensen. Het dorp ligt zuid westelijk van Nablus, een mooie, oude stad in het noorden van Palestina.
Jullie vragen je natuurlijk af, wat doet EAPPI daar nou in zo'n dorpje. Nu dat is vrij eenvoudig. De bewoners daar en in de omgeving hebben veel last van de settlers.. In het begin van deze periode hadden onze teamleden niet al te veel last van deze mensen, maar ineens neemt de overlast toe. Als je naar de bergen kijkt, en waar je ook kijkt en hoe je ook kijkt, overal zie je settlements of outpost's of kijktorens van het leger. Alle heuvels zijn bezet. Natuurlijk mag je daar niet meer komen en is het militair gebied geworden. Weer land kwijt van de boeren. Gewoon genaast.
Het gevaar voor Israel komt dan ook van binnenuit. Waarover onderhandelt moet worden weet ik niet, want Israel heeft vrijwel alles al. Maar stel er komt een politieke oplossing hoe slecht ook, dan is er nog het grote probleem van de settlements en de settlers.
De vraag wie regeert wie, lees ik dan ook regelmatig.
Maar nu, nu raken de boeren hun akwijt, zonder overleg, er wordt gewoon een caravan neergezet, een vlag gepoot en soldaten houden de wacht. Zo eenvoudig gaat dat, pure diefstal.

Ik kan nog wel doorgaan, maar ik wil nog een ander aspect van diefstal noemen.
Toen ik naar Yanun ging, zou mijn reis gaan om Jeruzalem heen, zonder controles. Ik vind die controle echt helemaal niks, heb er gewoon een grondige hekel aan. Ja plannen kunnen wij wel, maar beschikken doet het leger. Komen wij ineens in een file terecht op zo'n smalle bergweg en meerdere honderden meters lang. Mijn medepassagiers waren niet erg spraakzaam, maar het bleek dat de weg was afgslorten door het leger, zo maar zonder reden en wij mochten' wachten en dat wachten duurde bijna een uur.
In Kazakstan had ik al wel geleerd wat wachten betekende, maar daar zat geen systeem achter, het was gewoon het systeem. van de bureaucratie.  Hier zit er wel een systeem achter, de vernedering, gewoon laten voelen wie de baas is. Dit is gewoon diefstal, diefstal van de tijd, één van de kostbaarste dingen die een mens heeft. Die tijd wordt gestolen door het leger. 
In 2008 heb ik al geconstateerd dat er een systeem is. Het is mij nu nog duidelijker geworden. Achter alles zit een bewust systeem, vernietiging van een huis gebeurt niet willekeurig, maar is onderdeel van een systeem.
Oponthoud is onderdeel van een systeem en is diefstal. Diefstal van de tijd van de mensen die elke dag uren moeten wachten voordat zij de grens over mogen, hier in Bethlehem. Elke dag is dat bijna 5000 mensuren, ca 3 mensjaren productieve arbeid.
Ik houd het bij deze voorbeelden, maar jullie begrijpen er zijn veel meer voorbeelden.

En dom dat ik ben, ik vergat de belangrijkste diefstal van dit moment, diefstal van de vrijheid.
Dit knelt mij en met mij velen.
Vier van de vijf werkdagen staan wij op het grensstation van Bethlehem. Daar zien wij elke keer wat het betekent onvrij te zijn.
Heb je niet de juiste vergunning dan word je keihard teruggestuurd naar Palestina en mag je niet werken. De economie is wankel dus de mensen moeten wel, want er zijn veel monden te voeden.
Mijn buurman, maar bv ook een goede kennis van mij, mag niet naar Israel, zelfs niet naar Oost Jeruzalem, hoewel dat toch Palestijns is van oorsprong. Mijn kennis mag haar dochter niet bezoeken in Jeruzalem, oost Jeruzalem wel te verstaan en mijn buurman mag zijn dochter in Jaffa niet bezoeken. Beide mensen hebben niet de benodigde papieren. Je zou zeggen, haal ze dan, maar dat is nu de moeilijkheid, ze worden gewoonweg geweigerd. En o ja, zonder opgave van reden. Willen de Palestijnen vliegen, dan moeten zij eerst naar Jordanie en vandaar naar elders. Stel je voor dat zij Ben Goerion smerig maken.
Ik weet alles gaat onder het mom van veiligheid, maar Israel creeert zelf die onveiligheid door haar overreacties.
Vanmiddag werd een vredesprijs uitgereikt aan een grassroots organisatie. Helemaal van de grond opgebouwd door één man, nu een echte organisatie die zich inzet voor hulp aan kinderen, aan de jeugd, aan vrouwen. Doen zeer veel en het is dan ook goed dat dat internationaal erkend en beloond wordt. De gever van de award haalde Lukas 4 aan, maar ik zou dit deel willen afsluiten door te verwijzen naar Matteus 25 vanaf vers 31, wat jullie aan diegenen gedaan hebt, heb je aan mij gedaan.  

ind wordt gezaaid, elke dag opnieuw. Houdt je hart vast voor de storm.

Ik sluit af met hoop.
Donderdag maakten wij een dagdienst mee bij Sabeel. Sabeel is een ecumenisch theologisch bevrijdings centrum. Wordt in Nederland maar donateur van. Zij houden elke week een dagdienst, je kunt ook zeggen een bezinningsdienst.
Wij lazen 1 Timoteus 1 en Matteus 6. De overdenking was een reflectie, onze reflectie, naar aanleiding van vragen over de gelezen gedeelten door Naim Ateek, theoloog en diecteur van het centrum. Wat ik zo bewonder is dat er hoop en geloof uit zijn woorden en van alle predikanten, die ik gehoord heb, spreekt. Het zal anders worden, dat geloven wij, dat geloof geeft Christus ons.
Ja ik weet, ik ben af en toe wat zwartgallig, geeft niets, maar die hoop houdt ons allen staande en geeft ons moed en kracht om door te gaan ook letterlijk, want die zelfde middag hebben wij weer stenen geraapt, veel stenen en zo het land gereed gemaakt voor bomenaanplant.

Die hoop werd vanmiddag weer uitgesproken. Zonder hoop is alles vergeefs, de hoop houdt ons levend en strijdbaar. Wij strijden voor een goede zaak: vrijheid.
Bethlehem, 18 en 19 september, 2010.