Weblogs oecumenische begeleiders

Henk Spoelman Vrede? !

Dit artikel is meer beschouwend van aard.
Mijn gedachten cirkelen de hele week al rond dit thema en wil er toch ook over schrijven.

Afgelopen dinsdag had ik twee heel verschillende ervaringen, die ik jullie niet wil onthouden.
Het begon met een vredesdienst, georganiseerd door het Arabic Educetional Institute in Bethlehem. De bijeenkomst was voor iedereen en wij zagen dat ook alle gezindten bijeen waren, Moslims, Christenen en mensen die vrede wensen. Opmerkelijk was het grote aantal jongeren, harverwarmend. Op zo'n bijeenkomst gaat het heel anders toe als bij ons, veel lawaaieger, maar niet minder betrokken. Toespraken door de imam en een predikant alsmede anderen. Palestijnse liederen werden gezongen. De politieke lading ontbrak ook bepaald niet. Aan het eind gingen wij naar buiten naar de muur. Dient die dan toch nog ergens voor, want met een beamer werden de gebeden op de muur getoont zowel in het Arabisch als in het Engels.
Het was een positieve opwekkende bijeenkomst.

Eén van de teamleden komt uit Duitsland. Hiervoor was zij al een jaar in de OPT en heeft zo haar contacten opgebouwd, vooral ook met de Duitse gemeenschap in Jeruzalem, die behoorlijk groot is. Ook de geloofsgemeenschap is van behoorlijke omvang.
Die zelfde dinsdag was er een gemeenteavond. Er was een gastspreker en wel Gabriel Bach. Voor velen zal geen lampje gaan branden bij die naam, maar in Israel is hij bepaald beroemd. Hij was de plaatsvervangend hoofdaanklager in het Eichmannproces en de man die het meest met Eichmann heeft gesproken.
Na een kwartier wilde ik al weer weg, want het geheel stond mij geenszins aan. Ik hou niet zo van zelfverheerlijking en dat deed deze man. Mijn teamgenote wilde echter niet, vooral vanwege het schaamtegevoel want zij kende er veel mensen. Ik moet overigens zeggen dat de zaal geheel gevuld was, dus belangstelling genoeg.
Echter een grotere tegenstelling tussen de beide bijeenkomsten die avond is nauwelijks denkbaar. De spreker bleef maar spreken en hield niet op, anderhalf uur lang in ieder geval, want toen zijn wij weggegaan.
De heer Bach sprak veel over de jodenvervolging in Duitsland, de verschrikkingen ervan. Echter onwillekeurig komen vergelijkingen van toen en van nu bij je op. Ik zal één voorbeeld aanhalen. De Joden mochten alleen op geel geverfde banken zitten, de rest was verboden. De Palestijnen mogen alleen over slechte en gevaarlijke wegen rijden veel en belangrijke wegen zijn voor hen verboden. Er zijn veel meer voorbeelden aan te halen, ik laat het bij deze ene.
Hoe graag zou ik meneer Bach gevraagd hebben naar zijn ideeen over vrede tussen Israel en Palestina. Ik denk dat ik het antwoord wel weet.
Gelukkig komen wij ook heel andere Israeli's tegen die zeer begaan zijn met de situatie en werkelijk vrede willen. 

Ik verblijf enige dagen in Jeruzalem, de stad van vrede.
Als ik Jeruzalem nader moet ik meestal aan psalm 122 denken: verheugd zijn wij om naar het huis des Heren te gaan.
Ik kan mij dat zo voorstellen, van alle kanten komen de mensn naar Jeruzalem toe over de smalle bergpaden om  daar samen te zijn. Dat landschap is nu verknoeid, alle liefelijkheid is eruit gehaald en de vrede is ver te zoeken.
Hebben jullie het ook gelezen? Zeker twee Palestijnen zijn gedood bij acties in de wijk Silwan n Jeruzalem-oost. De hele week is het daar al onrustig en de gehele dag hoor ik de helicopters in de lucht.
Het houdt mij bezig, zeer bezig, zingen wij en bidden wij om vrede, maar het lijkt dat Israel helemaal geen behoefte heeft aan vrede, zo gaan zij tekeer.
Ik heb net een boek uit over de manipulaties om grond en onroerend bezit in eigendom te krijgen in oost Jeruzalem, een Arabische wijk. Het boek heb ik al uit, het leest als een horror roman, de haren rijzen je ten berge. In dit geval gelukkig dat ik ze niet meer heb en de laatste keer knipte de kapper mij nog bijna kaal ook. 
Her erge in deze situatie is dat de claim die de Palestijnen op Jeruzalem doen gelden gewoon een utopie lijkt te gaan worden, want veel is in handen van Israel en juist op alle strategische punten.
In 2008 heb ik al gezegd, aan alles ligt een welbewust plan ten grondslag, niet de kennis hebbend die ik nu heb, maar dat feit is alleen maar duideklijker geworden.
Helaas gaat de tijd dringen en ik wil nog zoveel schrijven, ook hierover, want hoe meer mensen dit weten hoe beter.

Toen ik mijn verblijf in Palestina begon las ik Jesaja. Het eerste hoofdstuk trof mij, gerelateerd aan de huidige situatie. Het is bewezen dat de rechtbanken het recht verkrachten voor de Palestijnen, elke dag weer.
Het wordt overigens ook onomwonden erkend dat het doel de middelen heiligt.
Dat de Tent of Nations nog steeds overeind staat, heeft zij enkel en alleen te danken aan de internationale bekendheid, maar het leger, de uitvoerder, wacht haar kans af en ligt op de loer.

Toen ik nadacht over vrede, wat betekent dat nu voor mij in deze volkomen ongrijpbare situatie, dit kruidvat dat elk moment kan ontploffen, heb ik voor mij zelf gezegd, dat vrede begint in elk mensenhart. Is daar geen vrede, dan zal er ook geen vrede zijn.
Obama kan geen vrede hebben met de situatie, lees maar zijn biografie. De leiders van Israel? Ik denk vaak aan de farao van Egypte: en de Heer verhardde zijn hart. Het lijkt dat de Heer de harten van de leiders van Israel verhardt, blijkbaar is het lijden nog niet genoeg. 
Maar ik geloof in de verzoening zoals Jezus die ons gebracht heeft en zo geloof ik dat ooit, en ook, verzoening zal komen tussen de volken. Wanneer? Hoe lang moet het Palestijnse volk nog lijden?. Niemand die het weet, maar wij hoeven niet werkeloos toe te zien. Wij kunnen actief proberen bij te dragen aan die vrede. Dat doen ook die moedige Israeli's.

Jerusalem, 25 september 2010