Fotoverslag Arjan Plaisier in Ghana 2011, door Cokkie van 't Leven.
Zending staat prominent op de agenda van Kerk in Actie. Ook vandaag. Samenwerken met kerken. Wereldwijd. Werken aan de opbouw van een levendige gastvrije geloofsgemeenschap. Kerk in Actie ondersteunt lokale kerken in hun roeping, daar waar zij het evangelie verkondigen en waarmaken in de naam van God.
Op 18 augustus 2011 is scriba dr. Arjan Plaisier richting Ghana vertrokken voor een bezoek van twee weken aan de Presbyteriaanse kerk (PCG) aldaar. De Protestantse Kerk heeft een lange geschiedenis met de PCG. De oudste geschiedenis wordt zichtbaar bij een bezoek aan slavenfort El Mina. De tijd van de eerste missionarissen in Afrika en ook van de slavenhandel. Maar ook de sporen van het werk van talloze missionaire predikanten, technici en artsen blijven zichtbaar in deze kerk. In gesprek met theologen en academici uit Ghana komt Nederland dichtbij. Een aantal van hen studeerden in Kampen of elders in ons land. Zij doen onderzoek naar Afrikaanse tradities en contextuele theologie.
In deze tijd ontmoet Arjan Plaisier een kerk die sterk en onafhankelijk is. Kerk in Actie werkt samen met de PCG aan een trainingsprogramma voor kerkelijk kader en leken door het hele land.
Het bezoek van Arjan Plaisier toont de waardering binnen onze kerk voor de Presbyteriaanse gemeenschap in Ghana. In alle wederkerigheid, want in Nederland zijn enkele gemeenten van de PCG gesticht onder migranten. Deze gemeenten zijn door een associatieovereenkomst verbonden aan de Protestantste Kerk in Nederland.
In het Noorden van Ghana woont en werkt de jonge Nederlandse theoloog Jasper Maas voor de PCG. Hij verzorgt de vorming en toerusting van jonge christelijke minderheidskerken in een islamitische omgeving. Ghana doet actief mee aan uitwisselingsprogramma’s voor bijvoorbeeld inspiratiereizen of jongerenreizen van Togetthere.
Zo lopen kerken samen op: pelgrims door de tijd. De wijze van samenwerking verandert maar de verbondenheid blijft.
Foto's: Marjon Boerman en Cokkie van 't Leven.
Het Lifeline-project
20 augustus 2011
Het Lifeline-project waar we naartoe gaan, ligt ergens aan de rand van Accra. Dus ploegen we ons geduldig door de stad heen. Midden in de drukte en het gewoel van een weg langs een eindeloos grote markt, ligt het centrum. We worden ontvangen door twee gedreven vrouwen: Nanne, de programmacoördinator en Grace, deputy programmacoördinator. Zij vertellen ons dat hier meisjes worden ‘gered’ van mensenhandel.
Ergens tussen de 15 en de 18 jaar komen ze hier terecht. Voor negen maanden wonen en leven ze hier en wordt hen geleerd eigenwaarde te ontwikkelen, op eigen benen te staan en ze leren ook vaardigheden waarmee ze dat waar kunnen maken. Daarom zullen we straks een ‘klasje’ kappers, naaisters en cateraars zien. Na negen maanden gaan ze terug en helpt het centrum te reïntegreren. Eventueel met een microkrediet. Zomaar los gestort worden ze niet: er zijn gesprekken met de familie van het meisje en er wordt gekeken waar zij een leefbaar leven kan leiden.
Lifeline vangt kinderen op met verschillende religieuze achtergrond. Het is overtuigd christelijk en kinderen wordt het evangelie verkondigd, maar zonder dwang. In deze ramadantijd mogen moslimkinderen de vasten houden.
Toen we aankwamen werden we verwelkomd door een schare kleine kinderen die misschien al uren op onze komst zaten te wachten in een reepje schaduw. Zij zijn door de moeders gebracht die zo de handen vrij hebben om te werken.
Na een rondleiding zijn we de omgeving ingegaan. Daar gingen we het immense marktcomplex op waar werkelijk alles te koop is, maar dat tegelijkertijd een doolhof is waar je als vreemde nauwelijks meer uitkomt. Ergens daartussen was zij, een naaister, ooit gered van vrouwenhandel, enige jaren geleden al weer graduate van het Lifeline-project, en nu een prachtige vrouw in een atelier, waar ze per dag vijftien jurken, rokken, bloesjes et cetera maakt, met intussen vier leerlingen. Zo bouw je een leven en een living op. In een piepkleine ruimte een grootse vrouw.
Wat is Lifeline voor een project? Het is kleinschalig, gericht op individuele meisjes, het is hulpverlening, maar het is vooral: helpen levens op te bouwen. En daarmee: helpen een samenleving op te bouwen. Daarom steunt Kerk in Actie dit project. Als bijdrage bij wat de kerk zelf (in dit geval de Assemblies of God) via de eigen gemeenten krijgt. Dat moeten we blijven doen voor kinderen in de knel.
Wat mooi dat Grace, toen we haar vroegen ‘wat is je drive’ zei: "dat ik het mag zien, met eigen ogen, hoe meisjes bijna verfomfaaid hier aankomen en dat ik instrument in Gods hand mag zijn. Ze via Lifeline te zien uitgroeien tot mensen".