Reisverslag Ghana ds. Arjan Plaisier

bevestigingsdienst synodevoorzitter, ds. prof. Emmanuël Martey

Op zondag zijn wij (Cokkie van ’t Leven en ik) gearriveerd in Abetifi, waar de 11e synode van de Presbyteriaanse Kerk in Ghana wordt gehouden.

Na het ontbijt gaan we naar de bevestigingsdienst van de voorzitter van de synode, ds. Prof Emmanuël Martey. Het zal een zit gaan worden van viereneenhalf uur, maar heb ik me verveeld? Nee, geen moment. Want zingen is heerlijk, en als het meeslepend is, hoef je niet eens te begrijpen wat je zingt (het Twi en het Ga horen niet tot mijn repertoir), al is het dan wel mooi dat er af en toe een bekende melodie tussen zit. Verder is de voertaal Engels.

Verveling tijdens den schriftlezing in zes talen? Nee hoor, dan kun je zes keer nadenken over de eerste die je wel kon begrijpen. De preek? We kregen er twee. De eerste van een van de liturgen, de tweede van de gekozen voorzitter.

Wat een man, die professor Martey, al grijzende krullen, een gestalte die vooral klankbodem is voor een stem, waar hij dan ook echt wat mee te zeggen heeft. Hier staat de professor die vooral duidelijk wil maken dat je als dienaar van God je dient te voeden met het Woord en dat je onophoudelijk moet bidden – en die het aandurft, zonder exhibitionisme, dat aan zijn eigen leven te verduidelijken. Hij houdt een hartstochtelijk pleidooi voor betrouwbare en spirituele dienst, die de gemeente en de natie echt helpt. Jawel, gemeente en natie, want dat gaat gelijk op. Bij kerken in jonge volkeren ziet de kerk een duidelijke rol weggelegd in ‘nationbuilding’. Trots op Ghana, maar dan wel een Ghana waarin de goede wetten van God hun beslag krijgen.

Over de natie en dan ook maar gelijk de politiek gesproken: nadat we een uurtje onderweg zijn, arriveert de president van Ghana, John Mills. Hij maakt de bevestiging mee en spreekt de kerk toe. Hij prijst de rol van de Presbyterian Church of Ghana, volgens mij oprecht, en spreekt vervolgens uit dat een natie alles kan hebben: een leger, een regering, een economie, maar zonder God is het een luchtkasteel. En weer geloof ik dat hij het meent.

De gedachten vermenigvuldigen zich. Zeker wanneer de gekozen Martey dan ook nog voor het oog van de gemeente met de president gaat bidden, geflankeerd door twee meebidders. Later hoor ik dat die tot een team behoren van mensen die geschoold zijn in de ministry of deliverance (ik kom daar in een volgend blog op terug). Of hier ook een geest moet worden uitgedreven?

Samen met de voorzitter van de Presbyterian Church of Cameroen (we zijn intussen vrienden geworden) mag ik als buitenlandse gast mee tekenen als getuige van Martey’s bevestiging. De tijd is dan al aardig gevorderd. Dat komt ook doordat er een collecte geweest is. En er zal er nog een volgen. Dat ik dat nu pas in mijn leven meemaak! Het duurt gerust twintig minuten, maar als daar de mensen heupwiegend (niet allemaal hoor, en wij beginnen er niet aan) naar voren komen, onder spel en lied, en het gaat maar door, en het komt steeds verder naar binnen, dan mag het best een uur duren.

Op een of andere manier raakt het me allemaal. Dat geldt ook voor de avonddienst, een avondmaalsviering. Ik reken uit dat ik er op deze zondag bij elkaar zeven uur kerk op heb zitten, een record. Maar wat een prachtige dienst ook weer. Een liturgie waar ik echt op val, weer de sonore stem van Martey die duidelijk maakt dat de Heilige Geest een persoon is…
Is dit nu het bekende fenomeen dat je ontvankelijker bent in het buitenland of is het een spiritualiteit die dieper raakt? Ik houd het voorlopig op het laatste en ik dacht: daar ga ik meer eens even flink over bloggen.

Arjan Plaisier