Elise Kant ging van 14 t/m 30 juli 2010 naar Uganda en Kenia. Dit heeft zij voor de laatste keer gedaan als relatiebeheerder voor de buitenlandafdeling van ICCO en Kerk in Actie. Zij heeft haar werk overgedragen aan Steve Ndikumwenayo.
Murchison Falls
29 juli 2010
Hoi allemaal,
“En God zag dat het goed was”, is het eerste dat me te binnen schiet wanneer ik boven de Murchison Falls sta. Met ingehouden adem zien en horen Gladys en ik hoe het water met kracht naar beneden wordt gestuwd. Een overdonderend schouwspel. En alsof mijn gedachten worden geraden verschijnt er opeens een regenboog over de klif waartussen het water beneden raast. Om uren te blijven staan en te kijken. “This must be healing water”, zegt Gladys wanneer we nat worden van het opspattende water dat van meters beneden komt. “It is so powerful”
Onderweg naar Lira voor een reeks afspraken, maken we een uitstapje naar de Murchison Falls. Gladys en ik gebruiken de reis om herinneringen op te halen aan onze reis in 2004. Toen was de oorlog nog in volle gang en waren gebieden als dit park helemaal niet toegankelijk, veel te gevaarlijk. Toen lege wegen en volle vluchtelingenkampen. Nu is het zelfs in het donker overal druk langs de weg. De veranderingen worden benadrukt door de vele vrachtwagens (zonder licht) op weg naar of komend uit Sudan. Ook veel nieuwe gebouwen overal, vooral scholen.
Maar daar moet je je niet op verkijken. Dat maakte Ruth van ISIS WICCE gisteren goed duidelijk. “Museveni, de president van Uganda, roept wel overal dat er zoveel gebeurt voor Noord-Uganda, maar dan gaat het over gebouwen en trainingen. De echte vraag die gesteld moet worden stelt hij niet: wat maakt wat ik als president doe uit voor een vrouw uit de dorpen? Als ik een ziekenhuis bouw is er dan ook zorg voor vrouwen die bevallen? Als ik de politie train, treedt die er dan ook tegenop dat verkrachtingen worden afgekocht in een handeltje tussen dader en politie? Als ik een vredesakkoord laat tekenen zorg ik er dan ook voor dat het geweld tegen vrouwen stopt, dat nu overal doorgaat ondanks de vrede? ”
Haar ogen vlammen. Ik ken haar al zo lang maar haar vuur en vastberadenheid zijn onverminderd. “Wanneer je 1325 gaat doen, dan moet ook jouw vraag blijven wat die altijd is geweest: wat hebben gewone vrouwen aan wat we op het internationale niveau doen?”
We hebben het over de grote internationale discussies over 1325 en hoe ik hoop dat wij als ICCO en Kerk in Actie een verschil kunnen maken in het overbruggen van de afstand tussen de grote internationale politiek en wat hier gebeurt.
Het is een mooi gesprek op zaterdagochtend. De vrouwen van ISIS zijn moe maar voldaan uit hun pre-African Union meeting gekomen, waarin ze aan alle Afrikaanse regeringsleiders aandacht hebben gevraagd over de vraag: wat hebben gewone vrouwen aan wat jullie doen? We hebben het ook over de trainingen die ISIS geeft aan lokale vrouwengroepen en de Mothers Union van de orthodoxe kerk.
“Die zijn zo gegroeid, geweldig.” Ruth is enthousiast “En ze zijn zo enthousiast om dingen te leren.” Ik vertel dat ik er zo van onder de indruk was hoe de Mothers tegenwoordig rapporteren en dat zij net zo enthousiast zijn over ISIS als andersom.
Het is mooi om te zien hoe samenwerkingsverbanden waar jaren aangewerkt is, wat veel moeite heeft gekost, het wantrouwen tussen organisaties is zo groot, hun vruchten beginnen af te werpen. Hoe de angst voor concurrentie is verdwenen en de meerwaarde van de echte samenwerking wordt onderkend en gebruikt om meer te bereiken.
Bovenal is het mooi om te zien hoe mensen en organisaties gegroeid zijn. En hoewel ik daar vaak voor wordt bedankt, is mijn antwoord altijd hetzelfde. Bedank niet mij, maar jezelf: jullie doen het dag in dag uit, jullie zijn met onverminderde kracht bezig. Daar gaat het om, en ik vind niks mooier dan die inspiratie delen en daarom bedank ik jullie, want dankzij jullie kunnen we mensen in Nederland laten zien wat er kan als je niet opgeeft. Jullie hebben me geleerd wat hoop echt betekent. Een mooier geschenk kan een mens niet krijgen.
Ik denk even aan mijn vesperkoor en hoe we in elke dienst proberen dat over te brengen, die inspiratie, die tomeloze moed en dat doorgaan ondanks alles en die mooie zinnen van ons slotlied: ”Lachen wordt gehoord als uw laatste woord dit verscheurd heelal prachtig maken zal”.
Ruth en Gladys geven ons een blik in die pracht. “Als je die watervallen ziet, moet je wel in God geloven, al is het maar voor even”, zeg ik geheel in Ugandese traditie tegen Gladys, maar achteraf denk ik: ik had erbij moeten zeggen: als ik jou aan het werk zie, dan zie ik God in mensen, een waterval van moed en kracht. Een mooie zondag.
Elise