Zending in de 21e eeuw, is niet meer wat het geweest is. Om dat te ervaren organiseerde de afdeling Zending van Kerk in Actie verschillende inspiratiereizen. De eerste inspiratiereis naar Indonesië vond plaats van 21 juli t/m 7 augustus 2010. Renate Barendregt, projectmedewerkster bij Kerk in Actie, reisde mee en volgde de deelnemers. In het bijzonder volgde zij Geert Fransen die deze reis naar aanleiding van de 40dagentijdactie van 2009 aangeboden heeft gekregen.
Meer zien dan je had verwacht
5 augustus 2010
In 1902 was de voltooing van het gebouw "van de duizend deuren". Beter bekend als het hoofdkantoor van de Nederlandsch-Indische spoorwegen. Een imposant gebouw, dat helaas door de jaren heen enorm vervallen is geraakt. Maar nu is men begonnen met de renovatie, om de geschiedenis levend te houden.
Het gebouw trekt de aandacht vanaf het Wilheminaplein en als ik binnenstap, ben ik enorm onder de indruk van de grootschalige opzet van dit gebouw. De Nederlandse Spoorwegen waren zeker iets groots van plan.
Echter, wat daarna zou worden verteld en zou gebeuren, is me deze hele dag bijgebleven.
De gids vertelt over de totstandkoming van dit gebouw. De Nederlandse Spoorwegen wilden in die tijd een flink netwerk van sporen aanleggen in Indonesië. Maar de start was met één spoor richting een stad hier 60 km verderop, ook was er een trambaan in Semarang. Het gebouw was het hoofdkantoor van waaruit deze plannen verder werden uitgewerkt en waar goederen voor vervoer werden opgeslagen.
Echter, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, kwam dit gebouw in handen van de Japanners. Zij hebben er gruwelijkheden begaan. Vele Indonesiërs zijn er vernederd, op gruwelijke manieren gemarteld en uiteindelijk vermoord. De gids vertelt dat dit gebouw daarom een mystiek karakter heeft gekregen. Daarom worden er tijdens de renovatie offers neergelegd voor de zielen van de overledenen. En zo af en toe worden er vanaf 24.00 uur 's nachts tot 's ochtends 4.00 uur opnamen gemaakt in de kelders.
Het blijkt dat al vele gidsen de geesten van de overledenen zijn tegengekomen. Ook onze gids. "In iedere groep die ik rondleid, is er ook wel ééntje die voor de geesten ontvankelijk is", vertelt hij nog.
Iwan, onze chauffeur grapt: "Renate". Ik kan me ergens heel goed voorstellen dat de zielen in dit gebouw zijn blijven steken. Maar of wij daar een glimps van gaan opvangen?
Wanneer we naar de zolder vertrekken, maak ik een foto van een vertrek waar vele vleermuizen hangen. De foto is vervolgens gevuld met lichtbolletjes. Ik laat het zien aan onze gids. Hij geeft aan dat ik nog een foto moet nemen vanaf ongeveer dezelfde plaats: de bolletjes zijn verplaatst. Een bolletje is heel sterk van licht. "Die heeft een sterke aura", zegt de gids. Ik weet niet wat ik hiervan moet denken, want op de andere camera's verschijnen de lichtbolletjes niet.
Nu zijn er uiteraard allerlei rationele argumenten op tafel te leggen om deze lichtbolletjes te verklaren: er kan stof rondzweven dat reflecteert door mijn flitser, de camera kan een mankement hebben of het waren weerkaatsingen. Maar ik zal de laatste zijn om de verhalen van de gids te negeren. Als ik op één van de gangen beneden een foto maak van de reisgenoten die voor me lopen en vervolgens weer enkele bolletjes zie verschijnen, bedenk ik me dat alle argumenten genoemd en gehoord mogen worden.
Deze inspiratiereis opent op alle vlakken onze ogen. Misschien zagen we vandaag wel iets meer dan we hadden verwacht.
In ieder geval hebben we een bijzonder verhaal van de Nederlandse Spoorwegen en de geschiedenis van dit gebouw gehoord. Een verhaal dat iedere keer weer vertelt dient te worden. Zodat ieder die tijdens deze strijd is omgekomen, niet wordt vergeten!