Weblog Bas en Henny Plaisier

De boerderijkerk

 Iets meer dan een maand geleden kwamen we terug van een tiendaags bezoek aan China. We bezochten voor Kerk in Actie enkele projecten in de provincie Yunnan, die in de toekomst wellicht gesteund gaan worden. Ook enkele gemeentes op het platteland. Het was indrukwekkend, vanwege de gedrevenheid en liefde die er uitging van de mensen die daarbij betrokken zijn. Zij lopen - vol van de liefde die Jezus heeft voor mensen - het vuur uit hun schoenen juist voor hen die aan de rand van de samenleving verkeren.
Maar er zijn ook veel zorgen, problemen en tegenwerkingen. Wij willen jullie vandaag het verhaal vertellen over pastor Ling. Zo’n twaalf jaar geleden een ijverige student in de grote Boeddhistische tempel op een heilige berg in het centrum van de provincie Yunnan.

Op een dag ontmoette hij een zendingswerker, raakte met hem in gesprek en werd geboeid door wat deze man vertelde over het christelijk geloof. Het werd een worsteling voor hem. Kun je zoiets nu echt geloven? Is er werkelijk een God die van je houdt? En is er vergeving mogelijk van je zonden, dat die je niet meer aangerekend worden? Het intrigeerde hem en besloot zich er verder in te gaan verdiepen. Op een zondag bezocht hij op aanraden van deze zendeling een kerkdienst, een paar uur lopen bij zijn dorp vandaan. Het werd een openbaring voor hem. Hij trof er een gemeenschap die zo liefdevol met elkaar omging. Ze zongen ook nog prachtige, viertonige liederen en waren zo blij met het Evangelie.

Het zette zijn leven op z’n kop en na enige tijd besloot hij christen te worden. Hij was de enige in zijn omgeving. Hij gaf zijn theologische studie in de Boeddhistische tempel op en ging naar de bijbelschool in Dali. Het raakte hem en hij genoot. Hij bestudeerde de Bijbel en daarna wilde hij zich verder bekwamen om het evangelie te verkondigen in zijn eigen omgeving.

 
                    
 
  


       























 
 Toen, na drie jaar, ging hij terug naar zijn ( geboorte) huis in zijn dorp, als enige christen in een boeddhistische omgeving. Niet eenvoudig! Hoe doe je dat? De druk van buiten was en is nog steeds heel groot. Met wantrouwen wordt er naar hem gekeken en over hem gepraat. Zijn vrouw werd de tweede christen in het dorp. Maar door de gesprekken die hij voerde en de hulp die hij verleende zijn er in de loop van de jaren 75 mensen gedoopt. Veelal familieleden en vrienden en daar weer vrienden van. Zijn huis (een boerderij) werd tevens een kerk. Hij plantte een groot rood kruis (dat ’s avonds verlicht wordt) op het dak zodat het goed zichtbaar was. En in een klein kamertje komen er elke zondag zo’n 20 à 30 gemeenteleden bijeen.

Het is moeizaam en er is veel tegenwerking. Zijn kinderen worden op school achtergesteld door leerkrachten en medeleerlingen, zijn dochter kreeg onverdiend de laagste rapportcijfers van de klas! Soms vraagt hij zich af hoelang hij dit volhouden kan, maar hij weet zich geroepen en gesterkt om daar als christen te leven en te werken. Gelukkig wonen ze op een boerderij, zo kunnen ze zich voorzien in hun levensbehoeften. Een eenzaam en hard bestaan.

 
Veel mensen in hun omgeving kijken met angst en haat naar deze kleine christelijke gemeente. Ook zijn ze erg beducht voor het kruis op het dak. Vanuit de verte - ook vanaf de tempel op de heilige berg - kun je dat zien. Zou dat geen onheil brengen? Maar zijn kerk is officieel erkend door de overheid en hij mag een kruis op zijn kerk zetten.

 De dominee vertelde dat er in de week voordat wij kwamen, nog gevochten was rond de kerk. Er was namelijk een gemeentelid overleden en die moest uiteraard begraven worden. De rouwdienst was geweest en zij gingen op weg naar de begraafplaats. Opeens kwamen er een aantal dorpelingen en ook andere familieleden het terrein op. Zij eisten het lichaam van de overledene op: er moesten eerst nog allerlei boeddhistische riten uitgevoerd worden. Als dat niet op deze religieuze wijze zou gebeuren, zou zijn geest niet kunnen rusten en overal ronddwalen en onheil brengen.  Na veel gepraat en emotionele discussie, gaf de familie toe.


En zo keerde de rust weer. De christenen zeiden tegen elkaar: wij hebben al samen gebeden, we hebben hem aan de Heer toevertrouwd – laten zij nu maar met het lichaam doen wat ze willen. Hij is al in veilige armen..

Nee kerk zijn en Jezus volgen is vaak niet zo eenvoudig. 
Alle reden om voor het domineesgezin en de kleine gemeente ook in Nederland te bidden.