Bas Plaisier is december 2010 samen met zijn vrouw Henny uitgezonden naar Hong Kong. Hij zet zich in om de relatie met de Chinese kerken te verdiepen. Aan het Lutheran Theological Seminary (LTS) doceert hij zendingswetenschap en oecumenische theologie. Aan het LTS studeren op dit moment ongeveer 320 studenten die vooral uit Hong Kong of China komen. Deze Theologische Hogeschool is een heel interessante plek omdat er ook veel studenten uit Burma, Laos, Cambodja, Vietnam, de Filippijnen en Indonesië studeren. Dat maakt het gesprek tussen theologen met zulke verschillende culturele en politieke achtergrond heel boeiend. Verhalen te over dus!
Abonneer mij op deze weblog
Meer info over het project:
Bas Plaisier, intensivering contact met Chinese kerken
De zomerbreak is voorbij..
7 september 2011
De zomerbreak is weer voorbij. Bas is vorige week met de hele faculteit van de L.T.S.. voor een paar dagen weg geweest naar Cheung Chau,een klein eiland, een half uur varen vanaf Hong Kong eiland. Ze hielden daar een bezinningsbijeenkomst voor de start van het nieuwe semester. Een dag later kwamen de (nieuwe) studenten voor nadere kennismaking, introductie en gezamenlijke vieringen.
Afgelopen maandag zijn de colleges weer begonnen. Het gewone leven breekt aan
Voor mij weer even wennen, alleen thuis na zo’n lange “vrije”periode.
Wat is het omgevlogen.
We hebben in die paar weken dan ook veel meegemaakt.
Op 10 juni vertrokken we naar Jakarta. Wat voelde dat weer vertrouwd; de mensen, de taal, de geur, het improviseren. Dat laatste is wel een extreem verschil met het geordende Hong Kong.
Die zondag was het Pinksteren, ’s morgens gingen we naar de oude Willemskerk (nu de Immanuëlkerk) voor de Nederlandse dienst.
Een bijzonder gebeuren in deze oude kerk. Maar helaas het aantal Nederlands sprekende christenen was hier niet groot.
Misschien dat in de toekomst de grote groep expats in Jakarta meer aangesproken worden.
In de middag waren we te gast in de kerk van een student
van Bas, die een (HKBP) gemeente dient aan de oostkant van Jakarta. 
Hij was uitgenodigd om daar te preken. Best spannend na al die jaren, preken in het Indonesisch, maar het ging prima en het was heel bijzonder in een stampvolle kerk met zoveel jongeren.
Eigenlijk is het kerkgebouw te klein, (er worden vier diensten per zondag gehouden) en de regio te groot.
Het lukt die gemeente echter gewoon niet om een vergunning te krijgen om een nieuwe kerk op een andere plek te bouwen.
De christenen in Indonesië hebben het niet gemakkelijk. Elke keer is er weer een ander bezwaar van een groep moslims…
‘s Maandags vlogen we naar Yogyakarta, het eigenlijke doel van onze reis naar Indonesië.
Volgend jaar zomer wordt daar door de WCRC, waarvan
Bas een van de vice-presidenten is, een conferentie belegd voor jonge theologen van de Hervormde Kerken van over de hele wereld. Deze conferentie moest voorbereid worden en dat kost wel een paar dagen. Maar zoals het er nu naar uitziet kan er een boeiend en leerzaam programma aangeboden worden.
Daarna zijn we naar Bali en Lombok gereisd en hebben anderhalve week van een heerlijke vakantie genoten.
Toen terug naar Nederland, om daar weer onze(klein)kinderen, familie en vrienden te ontmoeten.
Op Schiphol stonden er al een paar ons op te wachten. Dat was feest! En wat was het weer heerlijk in ons eigen huis. De kinderen hadden fantastisch hun best gedaan: het leek alsof we een week te voren waren vertrokken. De koelkast was gevuld, zelfs de bloempotten in de tuin waren gevuld met bloeiende planten en het gazon was mooier dan voordat we vertrokken.
De eerste week was best druk met allerlei zakelijke afspraken. Eigenlijk maar goed ook, want dan merk je weinig van een jetlag. Zondags weer naar de Marcuskerk en ja daar vindt je dan je andere familie weer.
Het was zo goed om elkaar weer te zien en ervaringen uit te wisselen.
We zijn ook nog met ons hele gezin een lang weekend weg geweest en de oudste vier kleinkinderen zijn nog twee nachtjes langer bij ons blijven logeren. Wat een kostbare en vrolijke tijd was dat.
Ook hebben we nog een heel spannende week meegemaakt toen onze schoonzoon een hersenbloeding kreeg. Zo maar, geheel onverwachts. Het was heel ernstig , een kwestie van leven of dood. We zijn zo dankbaar dat we juist in die tijd in Nederland waren en er konden zijn voor Margreet en de kinderen, en natuurlijk ook voor Dingeman. Na een buitengewoon ingenieuze behandeling in het ziekenhuis in Tilburg is Dingeman er weer bovenop gekomen en heeft hij amper last van de gevreesde bijverschijnselen gehad.
Het is een wonder, na een kleine twee weken mocht hij weer naar huis en daar moet hij langzamerhand weer de draad gaan oppakken. We zijn onze God zo dankbaar dat het zo goed is gegaan. Op zulke momenten besef je eens te meer hoe kwetsbaar je bent als mens; je staat echt met lege handen en voelt je alleen afhankelijk van Hem die leven kan geven.
We hadden er al rekening mee gehouden om voorlopig niet terug te kunnen naar Hong Kong, maar toen alles zo goed ging, konden we toch op de geplande tijd weer vertrekken.
Ook daar kwamen we weer “thuis”. Vreemd eigenlijk, maar zo voelde het wel. Die eerste week kwamen Florien en Marten logeren, na hun reis door China. Wat hadden we elkaar veel te vertellen, we hebben ervan genoten.
Daarna zijn we nog tien dagen op reis geweest naar China om daar verschillende projecten te bezoeken die gesponsord (gaan) worden door Kerk in Actie. Daarover zullen we de volgende keer wat vertellen.
Nu eerst maar weer de draad hier oppakken.
Reacties (10)
8 september 2011 om 8:18 | Door: Gerrit en Riet de FijterLieve mensen,wat is het een zegen dat jullie daar mogen zijn om het Evangelie van de Levende God door te geven. We zijn dannkbaar dat het in jullie fam.omstandigheden ook zo bijzonder goed gegaan is; zo blijft Dingeman de levende herinnering aan wat jullie hierboven schrijven. Laten wij hier en jullie daar leven met de woorden uit Jozua 1 vers 9. Graag tot ziens, in Hem verbonden
8 september 2011 om 10:08 | Door: emma moermanDag Bas en Henny,fijn weer jullie blog te lezen. En wat leuk met de foto's erbij.Wat maken jullie veel mee (hoezo 'grijze golf'!).Wat mooi, dat Dingeman zo goed hersteld is en wat een schrik zal het geweest zijn zo plotseling een hersenbloeding..Weer veel plezier met alles wat jullie doen en zegen op jullie werk toegewenst.Hartelijke groeten, Aad en Emma
8 september 2011 om 13:18 | Door: anke steenbeekFijn, goede berichten te lezen!! Wij 'zitten ook helemaal er weer in', en leven met een ijzeren regelmaat, werk, kerk, school, elke dag is er wel wat... Zijn zegen toegewenst! Anke, Zhang Wen Hua en kkn
8 september 2011 om 17:42 | Door: Petra van OschWij kregen een berichtje van Florien en Marten over Dingeman en waren erg geschokken, we zijn heel blij dat alles goed is afgelopen. Leuk deze berichtjes uit China zo zie je maar weer hier worden bij sommige kerken de kerkgangers minder. In China kunnen de mensen niet allemaal de kerkdiensten mee maken. De groetjes van de Oschjes
8 september 2011 om 21:30 | Door: MarjanLieve Henny en Bas, wat leuk om weer wat van jullie te lezen. Wat een schrik toen de man van Magreet een hersenbloeding kreeg, maar wat heerlijk dat het nu weer goed gaat. leuk dat jullie ook nog in Indonesie zijn geweest. Ik denk dan met veel plezier terug aan de reis die ik met jullie maakte in 1992. Heel bijzonder. Jullie maken weer van alles mee. Twee weken geleden het verhaal over Bas gelezen in het RD. Heel leuk !! Een goede tijd toegewenst . Hartelijke groeten, Marjan
9 september 2011 om 14:55 | Door: Cor OverkampDag Henny (en natuurlijk ook Bas),in het gebeuren met je schoonzoon herken ik weer onmiddelijk dat TOEVAL NIET BESTAAT! Ook niet in de tijd. Jullie waren erbij. Ik wens jullie weer een goede tijd toe. groetjes, Cor
9 september 2011 om 20:13 | Door: egbert fokkemaBeste Bas en Henny, wat hebben jullie veel meegemaakt, voorafgaande aan jullie reis naar Nederland. En - thuis gekomen - met Dingeman en zijn gezin. Hoe is het nu met hem? Ik kan het ook beamen: wonderen zijn de wereld nog niet uit! God heeft bewaard in veel opzichten! Soms is dat niet zo makkelijk om na te zeggen... jullie weten dat ook. Zelf heb ik nu weer drie kerkdiensten mogen leiden; Nooit gedacht, toch gekregen.. Viel nog niet mee, maar het gaat elke keer een beetje beter. Ik volg jullie vanuit mijn hart, met ´beelden´vanuit het werkverleden, met liefde en wens jullie ZEGEN! broedergroet, Egbert
11 september 2011 om 16:15 | Door: Sophie BloemertDag Henny en Bas, dank dat jullie ons laten delen in je leven. Wat kan er toch veel gebeuren, zowel in Hongkong, als in Nederland. Maar alles onder de hoede van de Levende God. Vanmorgen zongen we o.a.: "Wil in de woestijn een bron voor ons zijn en zet ons op nieuwe wegen." Dat geef ik je door. Lieve groeten van ons uit Heerlen.
19 september 2011 om 20:04 | Door: Wim DekkerBeste vrienden,Wel heel bijzonder dat jullie zoveel energie krijgen om dit allemaal te doen. Zeker wanneer er nog zoiets heftigs gebeurt als bij Margreet. Dit is een mooi communicatiemiddel. Nu horen we weer meer over elkaar dan toen jullie in Nederland waren. Met ons en onze kinderen gaat het goed. Moge Gods goede Geest ons en jullie daar geleiden. Hart. groet, Wim en Wijmie
7 oktober 2011 om 15:27 | Door: Jan Willem MerkxBeste Bas en Henny,In Vandaar las ik over jullie project in Hong Kong (en ZO Azië). Wat een avontuur. Ik heb een paar van jullie blogs gelzen en ik kan me voorstellen dat het jullie erg inspireert. Sterkte en succes, Jan Willem Merkx