Weblog Bas en Henny Plaisier

Een groeiende kerk

Nu de rust in ons huis in Hong Kong weer is teruggekeerd, is er gelegenheid om hier een artikel dat ik vorige week schreef op verzoek van het Nederlands Dagblad (31/12) als weblog op te nemen. De informatie die ik daarin gaf zal ook u wel interesseren.

We willen beginnen met u allen veel heil en zegen voor dit nieuwe jaar toe te wensen. We kregen van u kerst- en nieuwjaarsgroeten en daarvoor willen we u hartelijk danken. Het doet ons goed om van u te horen.

Deze kerst en nieuwjaarstijd zullen we nooit meer vergeten. We hadden al onze  kinderen en kleinkinderen op bezoek ter gelegenheid van deze feestdagen en ons 40 jarig huwelijk in november. Steeds kon er een gezin in ons huis logeren en sliepen de anderen in het mooie conferentieoord vlak bij de LTS waar ik werk, en dat per auto (die we voor deze weken gehuurd hadden) een kleine tien minuten heuvelopwaarts ligt.
We hebben samen kerst gevierd in kerk, huis en kleine kring en het was prachtig. We hebben twee en en halve week met ze opgetrokken en zodoende ook weer allerlei delen van Hong Kong gezien die we nog niet had bezocht.
Nu we van 18 weer naar 2 zijn gegaan leven we met deze herinnering en tellen we onze zegeningen en gaan volgende week weer aan het werk.

Onder de titel "Christen in China als voorbeeld"  schreef ik dit in de krant:

Het is voor Nederlanders moeilijk voor te stellen dat de christelijke gemeenschap in China al zo groot is. Veel mensen hebben het idee dat er in China alleen een kleine ondergrondse kerk is die zwaar vervolgd wordt. Dat is een misvatting: China is geen Noord Korea! En ook: in China moeten we het aantal christenen –ondanks de tegenwerking van de overheid - in tientallen miljoenen schrijven!

Iemand schreef pas geleden dat er op een gemiddelde zondag in China meer mensen naar de kerk gaan dan in heel Europa samen. Dat zou wel eens niet ver van de waarheid af kunnen zijn.In China zijn er zeker 4 keer zoveel christenen als er in Nederland inwoners zijn.. In het ND stelde de voorzitter van de Haagse Protestantse gemeente dat er per zondag tussen de 2000 en 2500 mensen de kerkdiensten van de Protestantse Gemeente bezoeken. Dat zou ongeveer de helft zijn van alle kerkgangers in deze stad van bijna 500.000 inwoners. Ik vermoed dat er veel meer ‘migranten-christenen’ zijn, dan hij veronderstelt. Maar het geeft wel aan hoezeer de rollen zijn omgekeerd tussen Europa en Afrika/Azië.

 Ieder mens heeft de neiging om de situatie in de wereld te bezien in het licht van de eigen ervaringen. Daardoor ontgaat het ons volkomen dat we in Europa ten aanzien van het christelijk geloof een achtergebleven gebied aan het worden zijn. Wat er over de kerk en het gebrek aan kracht en vreugde van het christelijk geloof gezegd wordt, is maar een heel klein stukje van de realiteit.
Vreemd dat je door in een vliegtuig te stappen de ervaring kan hebben dat God helemaal niet afwezig is.


Over de aantallen christenen in China zijn er volstrekt tegenstrijdige meningen. In het ND van 3 december noemde Bob Fu het aantal van 130 miljoen. Het zou waar kunnen zijn, want de christenen zijn hier niet te tellen. De leden van de z.g. huiskerken zijn niet bekend en kunnen alleen maar geschat worden. Een veilige schatting is dat er minstens 60 miljoen protestanten in China zijn. Het zijn er waarschijnlijk meer. In het pas verschenen nummer van het tijdschrift Kerk en Theologie heb ik hierover uitvoerig geschreven (De ontwikkelingen van het Christendom in China, p. 337 – 349).

Opvallend is dat het gezicht van het christendom in China vooral protestants is. De (Rooms) Katholieke Kerk komt niet veel verder dan 15 – 20 miljoen leden en verkeert in een crisis.
Ook opvallend is dat het percentage christenen in een ‘vrije’ stad als Hong Kong zeker niet hoger is dan in de volksrepubliek China. De jaren van intensieve zendings- en kerkelijke activiteiten in Hong Kong hebben de kerk daar wel een goede naam bezorgd op het gebied van educatie (zeer veel scholen en onderwijsinstellingen hebben een kerkelijke achtergrond), gezondheidszorg en sociaal welzijn, maar het aantal christenen is al enige jaren niet groter dan zo’n 7%. Het lijkt er op dat de kerkelijke groei in China dit percentage aan het overstijgen is.

 In de jaren negentig kwamen er per jaar ongeveer 1 miljoen nieuwe protestanten bij. Er zijn schattingen dat de kerk nog steeds per jaar 9% groeit terwijl de Chinese bevolking met 0,6% toeneemt. Deze groei was in eerste instantie vooral op het platteland, maar daarna werd ook de groei in de steden aangestoken. Het is overigens goed dit alles in een breed perspectief te zien: China heeft het grootste aantal mensen ter wereld dat geen enkele godsdienstige binding heeft: meer dan 600 miljoen.

We verbazen ons er steeds over dat we de Chinezen niet horen spreken over godsverduistering of over de afwezigheid van God. Het lijkt erop dat ze Hem overal aan het werk zien en veel vertrouwen hebben in zijn nabijheid. Intellectuelen en eenvoudige plattelands bewoners hebben samen gemeen dat ze geen scheiding maken tussen hun gewone werk en hun geloofsleven. De academische dokter bidt hier soms met zijn patiënten en vertrouwt op Gods leiding bij zijn werk en gelooft dat ‘healing’ te maken heeft met Gods werk en zijn eigen wetenschappelijke gaven.

En weldadig is dat het ontbreekt aan de bitterheid en het benepen negativisme waarmee veel z.g. opinieleiders in Nederland over het christelijk geloof spreken. Daardoor tonen de christenen hier ook veel onbekommerder hun geloof. Zelfs de bussen wensten ons met kerst een gelukkig kerstfeest toe! Een christen hier is een gerespecteerd burger, in Nederland hebben ze soms het idee geduld te worden. 
 
In China bestaat een groep z.g. culturele christenen die doceren op gerenommeerde universiteiten. Zij zien het christendom als dé remedie om de crisis in de moraal in China te boven te komen. Ze zeggen in alle toonaarden dat alleen het christendom het land een hart en ziel kan geven en dat daarom het beste wat China kan overkomen is: de toewending tot Christus en het aanvaarden van de christelijke normen en waarden. Het vreemde is dat ze hiervoor Europa als voorbeeld nemen.