Weblog Bas en Henny Plaisier

Bas Plaisier is december 2010 samen met zijn vrouw Henny uitgezonden naar Hong Kong. Hij zet zich in om de relatie met de Chinese kerken te verdiepen. Aan het Lutheran Theological Seminary (LTS) doceert hij zendingswetenschap en oecumenische theologie. Aan het LTS studeren op dit moment ongeveer 320 studenten die vooral uit Hong Kong of China komen. Deze Theologische Hogeschool is een heel interessante plek omdat er ook veel studenten uit Burma, Laos, Cambodja, Vietnam, de Filippijnen en Indonesië studeren. Dat maakt het gesprek tussen theologen met zulke verschillende culturele en politieke achtergrond heel boeiend. Verhalen te over dus!
Kapel LTS Luthers Seminarie in Hong Kong

Bekijk ook de Twitter-pagina van Bas Plaisier

Abonneer mij op deze weblog

Meer info over het project:

Bas Plaisier, intensivering contact met Chinese kerken

Over geloven gesproken

18 oktober 2011

Tijdens onze laatst gemaakte reis naar China, bezochten Bas en ik ook een ouder christen artsenechtpaar in China. Deze ontmoeting en hun verhaal ontroerde ons zeer en we willen dat graag met jullie delen: zo intens op God vertrouwen en het volhouden in zo’n moeilijke tijd voor christenen..

We werden hartelijk begroet, de theepot en de kommetjes stonden op tafel. Mevrouw legde net het gezangenboek weg waaruit ze aan het zingen was.

Hij was tijdens de Culturele Revolutie(1966- 1976) chirurg in het zendingsziekenhuis in Dali en zijn vrouw verpleegster. Naar de kerk gaan, kon niet meer. Alle kerkgebouwen waren gesloten en alle christelijke lectuur moest ingeleverd worden. Zij hadden de Bijbel echter zorgvuldig bewaard en verstopt.

Iemand uit het ziekenhuis die “haar land wilde dienen” had aan de overheid gemeld dat ze het vermoeden had dat deze dokter een zender bezat. Zo zou hij contact kunnen hebben met het buitenland en christelijke programma’s beluisteren. Het was niet waar en het ding werd bij de herhaaldelijke huiszoekingen dus ook nooit gevonden. Maar toch: de dokter en zijn vrouw waren verdacht en mochten hun werk niet meer doen,ook omdat ze christenen en dus “slecht”waren. Ze moesten voortaan vloeren dweilen en heel veel zware klussen doen en werden voortdurend gekleineerd. Hun kinderen waren dus ook “verkeerd”. Ze verloren hun vriendjes en mochten niet meer naar school of meedoen met groepsactiviteiten. Het was een moeilijke tijd en tijdens het gesprek kon je de pijn nog van hun gezicht lezen.

	Hun ogen schoten vol tranen toen ze vertelden dat op een keer de Bijbel, die ze ergens onder het dak hadden verstopt, werd gevonden en verbrand. Dat was hun grootste schat en die ging in rook op! Nu bleek hoe belangrijk het was geweest dat ze zoveel Bijbelteksten en liederen uit het hoofd hadden geleerd, die gaven toen troost en uitzicht. En zo konden ze elkaar blijven bemoedigen.

Met bibberende handen werden tijdens ons bezoek de Bijbelteksten nog eens opgezocht die voor hen belangrijk waren geweest en die hen zo veel kracht gegeven hadden: Exodus 20 : 16: ‘Gij zult geen vals getuigenis spreken tegen uw naaste’; Psalm 23: ‘Al gaat mijn weg door een donker dal..’ en Filippenzen 4 vers 4 t/m 7: ‘Laat de Heer uw vreugde blijven.. laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen.. wees over niets bezorgd..’
Ik moest het verschillende keren met hen lezen uit de Chinees- Engelse bijbel. Ze hadden het volgehouden door hun vaste vertrouwen op God, dat die hen vast zou houden en wonderen kan doen. En God had hen vastgehouden!

Na jaren ontvingen ze op een dag een brief waarin zij onschuldig werden verklaard en hun werk in het ziekenhuis weer mochten hervatten Wat waren ze blij. Later bleek overigens dat de vrouw die hen aangegeven had, op die dag was overleden.

Vóór ons zaten twee oude mensen, zwak maar toch zo sterk. Voor het eerst durfde ze een gesprek in het Engels aan en samen zochten we naar woorden. Ze hebben ons maar een klein deel verteld van wat ze allemaal hadden meegemaakt. Eigenlijk kunnen ze er niet goed over praten, vertelde later hun kleinzoon. Ze zingen liever en dat hebben we aan het eind dan ook samen gedaan. Haar man is zeer verzwakt en wordt door haar verzorgt. Zij is nog steeds actief in de oude kerk van Dali, waar ze een belangrijke plek inneemt.

Toen we later nog eens de foto’s bekeken die we bij dit bezoek maakten, viel ons die combinatie van vriendelijkheid, verdriet, vreugde en wilskracht op. Haar gezicht is een open boek van wat ze meegemaakt heeft en wie ze is. Wat ons ook opviel was de grote plaats die de Bijbel inneemt in hun leven. Ze hanteert het boek als de wok bij het koken. Met krachtige vingers bladert ze door de bijbel en ze kruipt er bijna in om de woorden te lezen. En als ze weer een passage gelezen had, keek ze op met een mengsel van vreugde en verbazing.

Je maakt niet veel van dit soort bezoeken mee. Deze bijbel lezende vrouw werd voor ons het symbool van het protestantse christendom in China. Overal waar je komt kun je mensen tegenkomen die de bijbel lezen – in het park, in de metro, op straat.
Over geloven gesproken...

Alle berichten

Reacties (9)

Laat een reactie achter

Naam *

Emailadres *

Reactie *
(max. 300 woorden)

Verstuur reactie

19 oktober 2011 om 16:24 | Door: hans visser

Indrukwekkend verhaal. Wat en keus van teksten. In Nedrland groeien de contacten met Chinezen.Hartelijke groetHans en Annie

19 oktober 2011 om 19:09 | Door: Versteeg

Hoe byzonder om te lezen. En wat een kracht krijgen deze mensen om door te gaan. Gr. Anja (gemeente Well/Ammerzoden)

19 oktober 2011 om 22:37 | Door: emma moerman

Ha Bas en Henny. Wat een geweldige belevenis hebben jullie weer gehad! Ik zie het hier niet gebeuren, dat bijbellezen in het openbaar.En wat een geloof (en doorzettingsvermogen)hebben die mensen.Bedankt voor jullie verhaal en we kijken uit naar het vervolg. Groetjes, Aad en Emma

20 oktober 2011 om 20:28 | Door: Nelly van Kampen

Hallo allebei, jullie moeten gauw een boek gaan schrijven met deze verhalen, want ze zijn te mooi om te vervluchtigen in de digitale dampkring.

20 oktober 2011 om 22:04 | Door: Nelly van der Velde

Hallo Henny en Bas,
Ik kan me voorstellen dat zo'n bezoek indruk op je maakt. Het is al heftig als je een roman leest over de culturele revolutie. Laat staan als je met mensen spreekt die het aan den lijve hebben meegemaakt. Groetjes!

21 oktober 2011 om 6:26 | Door: Adrienne

Geweldig verhaal! Dank voor het delen!

23 oktober 2011 om 17:36 | Door: Frederika Landzaat

Dag Bas en Henny, wat een indruk wekkend verhaal.Wat kunnen wij daar nog veel van leren. Wat een Groot Vertrouwen op onze Here en God om zo te mogen leven Fijn dat jullie dit verhaal aan ons door vertelde Veel sterkte met jullie werk en een hartelijke groet en Gods Zegen bij jullie werk. Eeen meelevende groet uit Zoutelande Frederika Landzaat

28 oktober 2011 om 11:20 | Door: egbert fokkema

Wat een geloofsmoed en kracht hebben ze van de Allerhoogste gekregen om dit allemaal vol te houden! Fijn dat ze al die teksten uit hun hoofd hadden geleerd en dat ze nog kunnen zingen en voor elkaar kunnen zorgen! Mijn vader (onlangs 88 geworden) is vroeger opgepakt en in ween werkkamp van de Duitsers te werk gesteld. Hij had zondag 1 van de HC en Psalm 27 uit zijn hoofd geleerd. Dat vertelt hij nu nog!

4 november 2011 om 21:03 | Door: Frits C.C. van Tuyll

God zij dank dat dit nog steeds bestaat