Abu Azzam, het land en de Muur

28 januari 2012

Abu Azzam is de naam van onze 'huisbaas'. Althans - het is de naam die in Jayyus meestal voor hem wordt gebruikt. Het betekent 'Vader van Azzam', want zijn oudste zoon heet Azzam.
Zijn echte naam is Shareef Mohammad Omar. Althans – dat was tot aan 1967 tijdens het Jordaanse bewind over Palestina zijn officiële naam. Na de Zesdaagse Oorlog in juni 1967, waarin Israël de Westbank veroverde op Jordanië, werd het Israëlische systeem van naamgeving ingevoerd en werd de familienaam 'Khalid' toegevoegd. Abu Azzam heet dus nu Shareef Mohammad Omar Khalid.

Die officiële naam is belangrijk gebleken bij de bouw van de Muur in Jayyus. Alleen zij die  de juiste vergunning hebben krijgen toestemming om een bepaalde doorgang in die Muur te passeren. Vooral voor boeren die als gevolg van de bouw van de Muur hun land aan de andere kant van die Muur hebben is het belangrijk om zo'n vergunning te krijgen. Daarvoor is vereist dat zij aantonen dat zij eigenaar van het land zijn en is de officiële naam van de betreffende boer belangrijk. Daarbij speelt het vernoemen ook nog een rol. Kinderen krijgen een eigen voornaam en daarnaast de voornaam van de vader en van de grootvader. Abu Azzam geeft het volgende voorbeeld:

Administratie	Zoon	Vader	Grootvader	Familienaam	Familierelatie
Jordaanse naam	Mohammad	Omar	Mohammad		Vader
Israëlische naam	Shareef	Mohammad	Omar	Khalid	Abu Azzam
Israëlische naam	Azzam	Shareef	Mohammad	Khalid	zoon
Israëlische naam	Shareef	Azzam	Shareef	Khalid	kleinzoon

Het probleem is nu dat de kleinzoon niet kan bewijzen dat het land van zijn grootvader (zonder de familienaam) aan hem gaat toebehoren, want hij heeft wel een familienaam maar geen enkele van de voornamen van zijn grootvader. De grote vraag wordt nu of de Israëlische administratie bereid zal zijn de kleinzoon een vergunning te verlenen.

Ook in andere opzichten speelt eerdere wetgeving een rol. Voor het in beslag nemen van land van Palestijnse boeren grijpt Israël in een aantal gevallen terug naar de wetgeving tijdens de periode van het Engels Mandaat (1922/1947). Volgens die wetgeving kan land in beslag worden genomen voor het aanleggen van waterleidingen en rioleringen en voor het aanleggen van wegen naar nieuwe dorpen – in Jayyus is dit gebeurd voor de bouw van de illegale nederzetting Zufim.
Ook als een stuk land voor meer dan 50% uit steen bestaat kan de regering het in beslag nemen, omdat het dan ongeschikt wordt geacht voor landbouw. Omdat veel land van Jayyus in steenachtig gebied ligt is er voortdurend het risico dat om deze reden land in beslag wordt genomen.

Als het Israël uitkomt wordt ook teruggegrepen op de wetgeving uit het Ottomaanse Rijk (1516/ 1918). Volgens de Islamitische wet uit die tijd moet 10% van het inkomen aan de armen worden gegeven. Dat is in de loop der tijd veranderd en moet het geld aan de overheid worden gegeven – nu dus aan Israël. Een andere wet uit de Ottomaanse periode geeft aan dat als op een stuk land drie jaar niets is verbouwd dit land eigendom van de overheid wordt – in dit geval de Israëlische.
Door de afsluiting van land door de Muur is het risico aanwezig dat bepaalde stukken niet kunnen worden bebouwd en dus kan dat na drie jaar eigendom van de Israëlische overheid worden.
Israël neemt twee maal per jaar luchtfoto's van het land. Als dat gebeurt in mei, na de oogst, en in november, vóór het ploegen en planten, kan het lijken dat het land in die tussenliggende maanden niet is bebouwd. Als dat drie jaar achter elkaar zo lijkt kan Israël het 'dus' in beslag nemen.

Een alles overheersende reden om land in beslag te nemen is 'security reason'. Dat argument is in Jayyus gebruikt om de Muur te bouwen. Deze Muur is 6 kilometer binnen de Groene Lijn en dus op grond van de boeren van Jayyus – en dus in strijd met internationaal recht. Door de bouw van de Muur is nu ruim 75% van het land van Jayyus nu aan de andere kant van de Muur gekomen en dus moeten de boeren vergunning aanvragen en alleen als die wordt verleend kunnen ze hun land weer bereiken en bewerken.

Bij het bouwen van de Muur is niet alleen heel veel land in beslag genomen, maar ook alle zes waterbronnen van Jayyus. Het boren van nieuwe bronnen wordt door Israël verboden. Dat betekent dat de boeren nu water moeten kopen van Israël en dat tegen een prijs die twee keer zo hoog is als de kolonisten in de nederzettingen in de buurt van Jayyus betalen. Aan dat kopen is overigens ook weer een maximum verbonden en dat maximum is minder dan de boeren nodig hebben, dus het land kan minder worden bevloeid en dus worden de oogsten minder en dus de inkomsten minder en dus verarmen mensen – met alle gevolgen voor de gezondheidssituatie van de Palestijnse bevolking.

Abu Azzam vertelt hoe die Muur er in het landbouwgebied van Jayyus uit ziet. Eerst een  hek met prikkeldraadversperringen van 2 tot 3 meter hoog, dan een droge sloot van 2 tot 3 meter breed en diep, dan een onverharde weg, dan het echte hek van ruim 4 meter hoog met electronische sensoren en de 'gate' voor de doorgang, dan een verharde weg (voor het Israëlische leger), dan weer een sloot met daarachter weer een hek met prikkeldraad er op.

De totale breedte varieert van 40 tot 80 meter breed. Voor het bouwen van die Muur heeft Israël 650.000 m2 land van Jayyus in beslag genomen en ruim 4.000 olijfbomen gerooid – alles zonder vergoeding of compensatie.

Volgens Abu Azzam is de belangrijkste reden voor de bouw van de Muur in Jayyus niet 'security reason', maar het zoveel mogelijk in beslag nemen van Palestijns land en waterbronnen. Dit alles om  kolonisten in de nederzettingen zoveel mogelijk de kans te geven zich hier te komen vestigen. Er zijn inmiddels in de Westbank al meer dan 150 illegale nederzettingen en nog een zo'n 100 outposts (die op termijn zullen worden uitgebouwd tot nederzettingen) met in totaal ruim 550.000 kolonisten op de Westbank.
Door de route van de Muur wordt de Westbank bijna in drie afzonderlijke stukken verdeeld waardoor het steeds moeilijker wordt voor de Palestijnse gebieden als een geheel te functioneren.

Tot slot is er nog het demografische gevolg: door de bouw van de Muur worden veel Palestijnen afgesloten van hun land en hun werk. Dat kan voor hen reden zijn tot vertrek naar het buitenland en dat biedt dan weer de mogelijkheid voor kolonisten om nederzettingen uit te breiden en nieuwe te bouwen. Zo gebruikt Israël de Muur als middel om op de langere termijn de samenstelling van de bevolking van de Palestijnse gebieden te wijzigen: steeds minder Palestijnen en steeds meer Joden en daardoor raakt de mogelijkheid van een zelfstandige Palestijnse staat steeds verder uit het zicht.