Ik ben Anouk Helmich, 21 jaar, en studeer godsdienstwetenschappen in Groningen. In mijn vrije tijd ben ik vrijwilliger voor Best Buddies. Dit is een vriendschapsprogramma voor mensen met een verstandelijke beperking. Ook werk ik in een woonvorm voor mensen met een verstandelijke beperking.
Dit zal ik echter een halfjaar achter me laten om van februari t/m juli 2011 te gaan werken in Israël en de Palestijnse gebieden. Na een aantal werkvakanties in Oekraïne en Roemenie heb ik besloten mijn grenzen voor een halfjaar te verleggen. Zo hoop ik aan de ene kant een steentje bij te dragen en aan de andere kant een stukje Israël en de Palestijnse gebieden weer mee naar huis te nemen!
Abonneer mij op deze weblog
Meer info over het project:
Onderwijs voor blinde kinderen
Blinde ziend zijn, Ziende blind zijn
15 april 2011
Dit meisje is blind
Haar eerste dag op al shurooq was ook mijn eerste dag op de blindenschool in Beit Jala. Zondagavond was ik aangekomen en maandagmorgen vond ik haar huilend in het klaslokaal. Ze is nog maar drie jaar en nu al telkens drie weken bij haar ouders vandaan om naar de school te gaan. De eerste weken voelde ik met haar mee, ze huilde en riep de hele dag om haar moeder, ook ik voelde me nog niet op mijn gemak en had heimwee naar Nederland. Als ze bij me op schoot zat voelde ik haar verdriet en haar tranen en wou ik haar graag terugbrengen naar haar moeder. Dit meisje heet Reanim en is drie jaar oud.
Nu de weken voorbijgaan lijkt het of haar verdriet wat minder wordt en schuifelt ze elke dag door de school heen. Reanim loopt alsof ze nog nooit eerder ergens gelopen heeft het gaat erg voorzichtig en centimeter voor centimeter ontdekt ze het hele schoolgebouw. In de 9 weken die Reanim nu bij ons is draagt ze elke dag een brilletje. Hierdoor dachten wij dat ze iets kon zien.
Vier weken geleden veranderde dit beeld totaal. Er was een oogarts op de school en ook Reanim had een afspraak. Samen met haar liep ik naar het lokaal waar de dokter zat. We waren nog geen 30 seconden binnen toen de dokter zei: ‘Dit meisje is blind, doe haar brilletje maar af en breng haar terug naar de klas’.
Toen we samen terugliepen naar de klas spookten er gelijk allemaal vragen door mijn hoofd heen. Waarom draagt ze een brilletje?, Weten haar ouders wel dat ze blind is?, en de rest van de familie? Op deze vragen kreeg ik twee weken lang geen antwoord. Het weekend na de afspraak bij de dokter ging Reanim naar huis. Ze was dolblij toen ik haar naar de taxi bracht en hield niet op met praten over ‘mama Susan’.
Op maandagochtend kwam ze terug, samen met haar moeder. Haar brilletje stond weer op haar neus met de mededeling dat we deze niet meer af mochten zetten want dan zag ze niks. De directrice vertelde mij dat haar moeder weet dat ze blind is. Blind zijn in de Palestijnse gebieden is niet zomaar iets. Ik ben blind is, ik ben gehandicapt en ik ben gehandicapt betekent ik heb minder kansen dan andere mensen en mensen schamen zich voor mij. Het voelde alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Dit lieve meisje van drie jaar mag niet zijn wie ze is.
Vorige weekend ging Reanim weer naar huis. Op zondagmiddag stormde haar moeder huilend de school in. Ze was met Reanim naar het beste ziekenhuis in de Palestijnse gebieden geweest en ook de dokter daar had gezegd dat Reanim blind is.
Sindsdien draagt Reanim geen brilletje meer en gaat ze zich met de dag meer thuis voelen op school. Voor haar ouders is er nu een moeilijke tijd aangebroken ze moeten gaan accepteren dat hun dochter blind is en ik hoop dat ze uiteindelijk zien dat dit meisje blind of niet heel bijzonder is. Waar haar ouders ziende blind waren zal Reanim in de komende jaren laten zien dat zij blinde ziend kan zijn.