Weblog Sjouke

Blog 17 AANKLACHT ” HUMANITARIAN iNJUSTICE!!”

Nog nooit zulke hectische taferelen gezien als vandaag op 11-09-2009. De start was heel normaal. Ik zou twee dagen naar Bethlehem gaan tegelijk met Karin die daar een tweedaagse placement visit had gepland. Ik wilde mijn vrije dagen opnemen in een andere plaats. Om 8 uur stond Rashed, onze particuliere taxi chauffeur voor de deur. In verband met de verwachte drukte in het busvervoer naar Jerusalem hebben we hem gevraagd ons te brengen naar checkpoint Qalandiya. Elke vrijdag tijdens de Ramadan is het erg druk bij de checkpoints rond Jerusalem. De moslims willen dan in de Al Aqsa moskee hun gebeden uitspreken. Dat is niet het bekende gebouw met de gouden koepel. Dat is geen moskee. De Al Aqsa moskee staat er wel dichtbij op hetzelfde plein. Het is een heilige plaats voor hen en juist op de vrijdagen gedurende Ramadan is het er erg druk.
Nadat we onderweg door een flying checkpoint van de hoofdweg afgehaald waren, te druk verkeer zeiden ze en er reed niets, alleen wagens met een Israëlisch nummerbord mochten door, moesten we via niet al te beste binnenwegen via Ramallah naar Qalandiya.
Daar stond ons een complete verrassing te wachten. Honderden bussen en auto’s en duizenden vrouwen die dicht opeengepakt voor hekken met doorgangen voor het checkpoint stonden. We ontmoetten er de major van Aqraba die ons toevoegde dat we dit vooral aan onze autoriteiten moesten laten weten om hun invloed te gebruiken naar de Israëlische autoriteiten toe. Ik moest hem helaas teleurstellen, maar het was zeer frustrerend al die mensen te zien wachten en je kon niet zien dat er vrouwen werden doorgelaten. Wel inmiddels twee ambulances om vrouwen die onwel waren geworden naar het ziekenhuis te brengen. Soldaten staande op betonblokken aan de zijkant die kinderen uit de massa omhoog trokken. Realiseer je wel dat we allemaal in de brandende zon stonden en zij hadden veelal sinds 4 uur niet meer gegeten en gedronken. Ten hemel schreiend, andere woorden kan ik er niet voor vinden en hiermee houd ik het netjes.
Karin en ik hadden besloten om uit elkaar te gaan. Zij in de “women-line” en ik op zoek naar de “men-line”. Ik liep de mannen maar achterna een eind verderop. Dat waren er wel wat minder, want zij krijgen niet zo gauw een permit. Toch was het daar ook een drukte van belang. Schreeuwende en dreigende soldaten en verontwaardigd roepende Palestijnen. Zij waren voorzichtig, want ze wilden er wel door en je kon om niets teruggestuurd worden. Militaire wagens die gestart werden, waarna er vol gas werd gegeven om de mensen bij de wagens vandaan te krijgen. Je krijgt er een massa mensen echter niet mee weg, want ze willen allemaal naar voren. Ik heb even geprobeerd in de massa mee te gaan naar de doorgangen, maar het werd me te benauwd en heb wat meer ruimte opgezocht. Ik kon wel wachten. Na ruim een uur heb ik me toch maar in de mannenmassa voor de doorgangen gewaagd, ik moest er tenslotte door, anders kwam ik nooit in Bethlehem. Na een half uur passeerde ik de eerste hekwerken met militairen. Er waren vier sluizen! Voor zoveel mensen was meer schijnbaar niet nodig. En dit zijn alleen maar mensen die graag de vrijdag willen vieren in hun eigen kerk. Ze deden wat moeilijk met mijn paspoort, een Hollands paspoort hadden ze schijnbaar nog nooit gezien, maar overleg met een superieur maakte de doorgang vrij. Ik stond op het plein voor het checkpoint.
Toen was je er nog niet, want nu moest ik het checkpoint nog door. Op nieuw aan de ene kant een heel lange rij wachtende vrouwen en in de hal vele wachtende mannen. Dat zag ik even niet zitten om opnieuw het gedrang in te gaan. Ik ontmoette daar een EA van de Jerusalem-groep. Ze stond te zuchten, want het was er nog nooit zo druk geweest. Ze wilde proberen via de humanitarian-line (voor oudere vrouwen, mannen, zieken en toeristen) terug te keren. In het gedrang raakte ik haar kwijt en ging zelf maar eens rondkijken en zoeken. Toen ik die eindelijk gevonden had, was het daar erg druk, want iedereen dacht daar wat gemakkelijker langs te kunnen. Mondjesmaat werden de mensen daar door gelaten. Toen ik eindelijk na meer dan een half uur wachten bijna bij het hek was, kwam er iemand van de politie zeggen dat die gate niet meer open ging. Ik stond naast iemand met een internationaal permit. Zwaaiend met zijn permit, en ik met mijn paspoort probeerden we toch nog de bewaking te vermurwen. Het was tevergeefs. We konden terug naar de grote hal en moesten ons maar weer opstellen achter de andere wachtende Palestijnen.  Ik voelde me net als in een dierentuin aan weerszijden tussen dikke tralies. Ik kon nauwelijks dwars ertussen met mijn rugzak. Om het verhaal niet langer te maken, na een half uur bereikte ik eindelijk een detectiepoort en een kwartier later de andere kant van het checkpoint en kon ik op zoek gaan naar een bus. Het was inmiddels 12 uur geweest, ik was . al vier uur onderweg en moest Jerusalem nog in en weer uit. Later hoorde ik dat Karin om 12 uur nog steeds in de massa vrouwen voor de “women-line” stond waar maar geen beweging in kwam. Ze heeft toen maar de “men-line” genomen. Met een paspoort kon je dat doen. Uiteindelijk arriveerde ik kwart over één voor Bethlehem checkpoint. Hier hadden ze zowaar in verband met de zeer grote drukte de grote poort open gezet en konden we zonder draaihekken en detectiepoorten Bethlehem binnen komen. Hadden ze dat ook niet in Qalandiya kunnen doen??
Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om  de volgende week weer op de laatste vrijdag van Ramadan naar Qalandiya te reizen. Dan ga ik maar op zaterdag, al is het dan sabbat en rijden de bussen weer niet in Jerusalem.

Waar kan ik een aanklacht indienen tegen zo'n mensonwaardige, rechteloze behandeling?