Weblog Sjouke

Blog 25 OP BEZOEK IN HEBRON

 

Mijn tweede en laatste placement visit is in Hebron. Het was een onverwacht lange reis. Lang oponthoud op checkpoint Za’tara, niet ver van Aqraba. Een lange file die maar heel langzaam vooruit ging dankzij uitvoerige controles door het leger. En dit checkpoint ligt niet eens op een grens, maar zomaar midden in de Westbank. En als klap op de vuurpijl kon onze lijnbus (naar Ramallah) voor een uitvoerige controle naar het parkeerterrein. Eerst alle ID-kaarten inleveren inclusief mijn paspoort. Daarna alle mannen eruit en we moesten ons in lijn opstellen. Het leek wel of ik een misdadiger was. De vrouwen mochten in de bus blijven en werden daar gecontroleerd. Een jong soldaatje weigerde de bevelen te vertalen in Engels, zodat een Palestijn mij duidelijk maakte wat er van mij verlangd werd. Schandalige behandeling, en dat kunnen de Palestijnen dagelijks meemaken, afhankelijk van de gemoedstoestand van zo’n knaap. Ik ben bijna 5 ½ uur onderweg geweest. Het zijn me wel reisdagen.

In Hebron werd ik opgewacht door het teamlid Gearoid uit Ierland. Eerst naar het appartement voor een verfrissing en een korte rondblik. Hij vroeg of ik zin had om direct op stap te gaan. Iedere zaterdag houden de settlers een middagwandeling in de oude stad, de sukh van Hebron. Dat gebeurt onder zware bewaking. Uiteraard wilde ik dat wel zien. Dus in de taxi naar de oude stad. Midden in de oude stad is een kleine settlement. Op dit moment zijn er 93 checkpoints en afsluitingen rondom de enclave. En dat voor 450 settlers. Zij wonen in een wijk van 40.000 Palestijnen (Hebron telt meer dan 200.000 inwoners.) en hebben dagelijks 2000 soldaten nodig voor de beveiliging.
 Aangekomen in de oude stad viel me op hoe vervallen en verwaarloosd alles er uit zag. De hele oude stad is een tijd lang helemaal afgesloten geweest voor mensen van buiten. Veel winkels waren voorgoed gesloten. Geen klandizie meer tijdens de afsluiting en verplaatst naar andere delen van de stad. Ik liep door straten die van boven met zwaar gaas waren afgesloten, omdat de settlers zo vriendelijk waren stenen, hun afval en erger naar beneden te gooien naar hun Palestijnse overburen in de straat. EA Kathinka kreeg onlangs nog een emmer met afvalwater over haar heen. Lekker publiek woont daar. Lopend door lege smalle straatjes en langs veel dichte winkels gingen we naar een punt waar de settlers altijd langskomen.  Na een korte tijd gewacht te hebben verschenen de eerste zwaarbewapende soldaten die voortdurend om zich heen keken. Het was geen gezicht. Daarachter een stille groep van ongeveer 50 settlers mannen en vrouwen met kinderwagens en kleine kinderen. Het leek wel een begrafenisstoet. Zij kwamen niet om wat te kopen, nee alleen om te laten zien dat ze niet bang waren. Over provocatie gesproken. Ja, met zoveel bewapende soldaten durven ze wel. Samen met nog wat internationals gingen we er voor en achter lopen. Af en toe stond de leider van de groep settlers stil en sprak ze toe. En dan ging het weer verder. De hele optocht werd uiteraard afgesloten door een groep zwaar bewapende soldaten. Een wonderlijke toestand deze “settler tour” zoals het hier wordt genoemd. Hoe kunnen de autoriteiten dit iedere week toestaan. Hoe laten zij zich manipuleren door een kleine groep criminelen. Dat het leger zich hiervoor laat gebruiken! Op het eind hadden we nog een korte discussie met een achterblijver. Maar zoals ik tot nog toe steeds ervaren heb, was dat een vruchteloze en zinloze discussie. Zij hadden het recht hier te zijn. It is our country! Ja, en dan is het natuurlijk einde verhaal.

Op weg naar huis ontmoetten we Dan Richards, onze coördinator tot 1 oktober jl., samen met zijn moeder. Zij nodigden ons uit om ’s avonds naar het theater te gaan voor een voorstelling van “De Metamorfose” van Franz Kafka. Dan zijn vrouw speelde ook mee. De voorstelling begon om 6 uur. Het was even haasten, maar om 6 uur zaten we in het theater. Het stuk werd in het Arabisch gespeeld, maar we kregen op een scherm i.p.v. Engelse subtitling, uptitling van de tekst die gesproken werd. Het was een goed gespeeld stuk en een onverwacht leuke onderbreking van onze activiteiten.

De volgende dag om 6 uur eruit, want ik ging samen met Michael (een Amerikaan uit Duitsland) naar de zg. “school run”. Direct naast de settler enclave is een school voor Palestijnen die regelmatig lastig worden gevallen door de settlers. Tegenwoordig meer door hun kinderen, want die kan je niet arresteren. De Palestijnse kinderen moeten een klein stuk door de settlement om hun school te kunnen bereiken en worden regelmatig met stenen gegooid.

Ik kreeg een plaats op een trap tegenover het checkpoint om daar alles in de gaten te houden, de soldaten mogen de tassen van de kinderen niet openen en moeten de kinderen van de Palestijnse kant onbeperkt doorgang verlenen om naar school te gaan. Om 7 uur begon het goed te lopen. Ik heb een paar honderd kinderen en ouderen voorbij zien gaan, menigeen vriendelijk groetend in het Engels. Er stonden vandaag aardige soldaten in het checkpoint. Zij deden niet moeilijk en lieten de meesten vlot door. Michael stond met nog drie waarnemers van TIPH (googelen!) bij de school. Ook daar verliep het vanmorgen zeer rustig. Gelukkig geen problemen. Treurig dat dit nodig is, zoveel mensen uit allerlei landen om settlers een beetje in toom te houden. Je kunt je dat toch niet indenken in ons eigen land. In welk land eigenlijk wel? Driemaal raden.

Om 12 uur opnieuw naar de school. Nu vooral opletten bij de school, want het checkpoint is geen probleem als je eruit gaat. Ook nu 3 medewerkers van TIPH. De settlers lieten zich vandaag echter niet zien, gelukkig maar. Het is eigenlijk ongekend hoeveel mensen zich bezig houden met de problematiek in de Westbank. Wat moet dat allemaal niet kosten. En Israel gaat maar door met zijn agressieve politiek naar de Palestijnen. Apartheidspolitiek anno 2009. Hoe lang kunnen ze doorgaan?
Wanneer willen ze werkelijk vrede? Of willen ze de hele Westbank blijvend annexeren?

 
En deze foto? Juist tegenover de school! De kinderen lopen er iedere dag langs. Hoe cynisch.


Op het einde van de dag gingen we naar een soort gemeenschapshuis aan de rand van het settlement waar een aantal jongens op vrijwillige basis Engelse les kregen van de EAs van Hebron. Het ging over een bron en om dat nog duidelijker te maken gingen we de heuvel af naar een echte bron. Daar kregen we bezoek van een settler die ons nauwlettend in de gaten hield. Na enige tijd kwam hij steeds dichter bij en vroeg wat we aan het doen waren. Wel, Engelse les aan deze Palestijnse jongens (ongeveer 12). Even later kwamen er een viertal soldaten aan die aan iemand van de leiding vroegen wat er gebeurde. Zelfde verhaal. Of hij toen maar wilde verdwijnen. De leider accepteerde dat niet, zei dat hij op Palestijnse grond was, dat de jongens hier woonden en geen kwaad in de zin hadden. Die discussie liep erg hoog op, zodat ook wij ons ermee bemoeiden. Waar ik vandaan kwam, wat ik hier deed en of ik hier wel mocht zijn. Op een gegeven ogenblik stond hij tegen mij te schreeuwen omdat één van de anderen het over bad guys had. Ik vroeg hem niet te schreeuwen, ik kon hem zo ook wel verstaan. Waarom ik hem interrumpeerde? Zo ging dat even door, dus ik gaf een sein aan de anderen om terug te gaan naar het honk. Inmiddels was één van onze groep alles aan het filmen. Wij gingen terug en de filmer volgde ons. Kwam het laatst binnen en kreeg nog bijna een flink stuk rots tegen zich aan.  De settler was hem namelijk weer gevolgd. Even later stond er een groep settlers van boven naar onze activiteiten te kijken. Gelukkig escaleerde dat niet en na verloop van tijd dropen ze af. In het honk kon daarna de Engelse les afgemaakt worden.