Weblog Sjouke

Blog 26 BIJ AFAF EN ADIB ABU HABIL IN NABLUS

Zondag 25 oktober 2009. Ik breng mijn laatste bezoek aan de Church of the Good Shepherd, de Anglicaanse kerk in Nablus. Het is een afscheidsbezoek om verschillende mensen nog een hand te geven voordat ik vertrokken ben. Fijne reacties van de mensen die lieten weten het zo op prijs te stellen om bezoekers van buiten te ontvangen. Hartverwarmend zulke reacties. Of ik nog eens terug kwam, ik was altijd welkom. Ik hoop van wel , heb ik gezegd. Mijn leven is niet meer als een paar maanden geleden na zoveel verrijkende en onthutsende ervaringen.

Na het koffiedrinken werd ik door één van de families, Abu Habil, uitgenodigd om wat te gebruiken. Zo liep ik met Adib Abu Habil door de straten van Nablus op weg naar het huis van zijn zuster Afaf. Hij kwam uit Oostenrijk. Ruim 40 jaar geleden (1967, de Zesdaagse oorlog) was hij gevlucht voor de Israëlische bezettingsmacht en terecht gekomen in Oostenrijk. Daar heeft hij een nieuw leven opgebouwd, is getrouwd met een Oostenrijkse en kreeg een gezin. Hij is gepensioneerd en is voor een maand terug in Palestine. Hij zou graag langer willen blijven bij zijn zuster die meer dan 40 jaar voor haar verlamde vader had gezorgd.( Haar vader werd 101 jaar!) Helaas is de visum van Adib slechts een maand geldig. Het kostte hem veel moeite om het land binnen te komen. Meer dan drie uur werd hij ondervraagd voordat hij door mocht gaan. Palestijnen  uit het buitenland, met een Oostenrijks paspoort nota bene, zijn verdacht. Een maand kreeg hij en daarna moet hij het land uit zijn.

Hij vertelde dat ondanks zijn leven in Innsbruck hij altijd Palestijn zou blijven. Dit was zijn thuisland waar hij helaas niet mocht blijven wonen, want daar kreeg hij geen permit voor. Veel problemen had hij gekend als hij terug wilde gaan. Tijdens ziekte en overlijden van vader kreeg hij geen permit. Zijn moeder die bij een broer in Syrië woonde, kon niet op bezoek komen in Nablus, geen permit. Wat zijn dit toch voor onmenselijke beperkingen. Hoe kan een regering met een geschiedenis van lijden en van beperkingen dit soort maatregelen bedenken. Hebben zij dan niets geleerd, vraag je je af.

We hadden een fijn gesprek over de kerk van vandaag. Zij hadden het hier extra moeilijk. In spannende tijden werden ze vaak  wantrouwend bekeken. Christenen zouden wel eens aan de andere kant kunnen staan. Werk krijgen was ook moeilijk. Als hen gevraagd werd of ze moslim waren en ze ontkennend moesten antwoorden, kregen ze altijd een afwijzend antwoord op hun sollicitatie. Aan twee kanten voelen ze zich gediscrimineerd, enerzijds door de bezettingsmacht, anderzijds door hun eigen volk. En toch houden ze hun geloof. Wat een dappere mensen.

Ook hun kerk had te maken met steeds meer ouderen. Er kwamen steeds minder jongeren in de kerk. Die problematiek is bij ons ook bekend. Wat kan je er als kleine christelijke kerk aan doen te midden van een  moslimbevolking. Het was moeilijk om daar een antwoord op te vinden, maar we waren het wel met elkaar eens dat ook de kerk met zijn tijd mee moet gaan.

Ze willen hier niet weg, want dit is ook hun land en niet het land van de Israëliërs werd er bij gezegd.

Het bleef niet bij koffie alleen, want ik moest ook maar blijven om samen met hen de lunch te gebruiken. Zo zat ik daar aan een Palestijnse maaltijd. Ik heb het recept aan de gastvrouw gevraagd, want het leek me niet te moeilijk, behoudens wat aparte kruiden, dit in de komende tijd thuis ook eens uit te proberen. Als ik samen met mijn vrouw nog eens kwam, was ik van harte welkom, want er was ruimte genoeg in haar huis. Wat een gastvrije mensen.

Ik nam afscheid met een warm gevoel in mijn lijf.

God bless you!