Weblog Sjouke

Blog 27 LIEVE LEZERS

Mijn termijn van drie maanden zit er bijna op. Voordat ik hier in Israël/Palestine was, had ik door de voorbereidingen wel enig idee wat me te wachten zou kunnen staan. De werkelijkheid is echter veel schokkender dan ik had verwacht. Het leven in een bezet land laat toch heel wat meer sporen achter dan je denkt. En ik ben hier slechts drie maanden geweest, waarvan ik het grootste deel heb doorgebracht in bezet Palestijns gebied. Ik heb veel gepraat met Palestijnen, niet alleen gedurende mijn reizen met het openbaar vervoer, maar ook in de dorpen en steden waar ik op bezoek ben geweest en zeker ook met de christenen in de kerk van Nablus.

Ik heb veel dankbaarheid ontvangen van de mensen alleen doordat ik er was en zag wat er gebeurde. Je voelde je er soms klein onder worden, wie ben ik om te horen te krijgen dat ze het fijn vinden dat ik er ben. En of ik toch vooral mijn thuisfront wil vertellen over hun leefomstandigheden onder de bezetting. Niet vrij zijn om te doen en laten wat je wilt. Niet vrij zijn om te gaan waar je wilt. Beperkingen in reizen, beperkingen in bezoeken. Zelfs je familie mag je niet overal bezoeken. Beperkingen om je werk op je eigen land te doen op jouw tijd. Als je land tenminste nog in je bezit is.

In de laatste weken werd ik er weer ten volle mee geconfronteerd. Olijven plukken op de tijd van de overheid, internationale vrijwilligers die zonder reden worden weggestuurd, geen toestemming om naar je eigen land te gaan.

Wat is dit toch voor een wereld. Een wereld van Israëlische burgers en een tweederangs volk, beide volgens verschillende wetgeving behandeld, burgerlijke wetgeving en militaire wetgeving. Hoe kan een volk dat zo onderdrukt en vervolgd is geweest zich dit gedrag veroorloven?

Er blijven vele vragen over aan het einde van mijn termijn voor EAPPI van de WCC. En toch wil ik hoop houden op een goede oplossing, want zonder hoop wordt het hopeloos. Ik hoop dat u via mijn ogen als lezers wat meer hebt gezien van dit onderdrukte volk in een mooi land en dat het u net als bij mij aan het denken heeft gezet. Terug in Nederland hoop ik behalve in mijn eigen kerkgemeenschap in Oosterhesselen over mijn ervaringen te kunnen vertellen bij ieder die het maar wenst. Ik kom niet met veroordelingen, slechts als ooggetuige in een land dat me dierbaar is geworden.

Ik dank u voor de moeite die u nam om mijn ervaringen te lezen, ik dank u voor uw fijne reacties, ik dank u dat ik alles met u kon delen. Als laatste dank ik mijn vrouw die mij steunde in mijn beslissing om dit werk te doen en frequent contact met mij onderhield gedurende mijn verblijf in Palestine.

 
Met een uitzicht  van mijn huis in Yanoun sluit ik deze blog en wens u allen alle goeds toe.

 Sjouke Bergsma, EA augustus t/m oktober 2009