Weblog waarnemer Israël/Palestina

Een Palestijnse boer, zijn land en de Muur

Deze keer een verhaal van een Palestijnse boer zonder dat zijn naam zal worden genoemd en zonder dat een foto aan dit verhaal wordt toegevoegd. Hij is bang dat dit ooit tegen hem wordt gebruikt.

Deze Palestijnse boer – laat ik hem in dit verhaal Hassan noemen - is geboren en getogen in Jayyus en dat geldt ook voor zijn vader en zijn grootvader. In al die tientallen jaren heeft de familie land in Jayyus gehad, dat bewerkt en bebouwd en er de vruchten van geplukt. Totdat de Muur werd gebouwd had Hassan met zijn gezin van vijf kinderen een goed bestaan van wat het land gaf. Dat veranderde volledig toen die Muur werd gebouwd, want die trok een scheiding tussen waar Hassan met zijn gezin woonde en het land van de familie.
In tegenstelling tot een aantal andere boeren kreeg Hassan geen vergunning om naar zijn land toe te gaan dat te bewerken en ervan te oogsten. Om in zijn levensonderhoud te voorzien heeft Hassan met heel veel moeite een steenachtig stuk land bij zijn huis geschikt te maken voor het telen van groenten en tomaten. Ook houdt hij zo'n twintig schapen en een paar geiten, voor melk en vlees. Daarnaast heeft hij af en toe tijdelijk werk in Ramallah.

Toen de Muur gebouwd werd heeft Hassan samen met alle andere boeren uit Jayyus en de wijde omgeving geprotesteerd, maar dat heeft helaas niet geholpen, want inmiddels is de Muur klaar en zijn land is daarachter verdwenen. De reden dat Hassan geen vergunning heeft gekregen is helaas al vaker gebruikt: 'for security reasons'.  Voor hem is volstrekt onduidelijk waarom dit de reden is, want hij heeft nooit in de gevangenis gezeten en ook geen van zijn kinderen. In die situatie wordt deze reden namelijk vaak als verklaring voor de weigering van de vergunning gegeven.
Hassan heeft een advocaat in de arm genomen en via hem gepoogd te weten te komen waarom deze reden is genoemd, maar tot nu toe – bijna tien jaar na de bouw van de Muur – is het niet gelukt. Er is nu nog de mogelijkheid om naar het hoogste rechtscollege in Israël te gaan, maar dat kost ruim 20.000 Shekel (ongeveer € 5.000,--)! en dan weet hij alleen de reden nog maar. Pas als hij die reden heeft kan hij naar een rechtbank om daar bezwaar tegen te maken en dat kost uiteraard weer geld. Hij vraagt dan 'Wie veroorzaakt eigenlijk de 'security reasons' – Israël bouwt toch de Muur!?'

Als Hassan zijn geschiedenis vertelt staat hij bij een waterput. Die heeft hij noodgedwongen moeten aanleggen om daarin regenwater te verzamelen voor wat in de kas wordt verbouwd. Water kopen stelt hij zo lang mogelijk uit, want dat kost geld. Ook verbouwt hij geen producten in de zomer, want daarvoor is te veel water nodig. Dat betekent dat er in de zomermaanden geen inkomen  is.



Het land aan de andere kant van de Muur kan Hassan dus niet bereiken en dus ook niet verbouwen. Volgens de Israëlische regering valt de eigendom van een stuk land toe aan de staat als dat land drie jaar lang niet is bebouwd. Om dat te voorkomen heeft Hassan dat land nu in bruikleen gegeven aan een ander, zodat die het land kan bewerken en het land eigendom blijft van Hassan's familie.
Voor Nederlandse begrippen is dit een heel gewone zaak, want land is een productiemiddel. Dat is voor Palestijnen volstrekt anders. Het land is vaak al generaties lang in bezit van de familie en het betekent veel meer dan een productiemiddel. Zij beschouwen het land als hun moeder, want het voedt hen en het voorziet in hun levensonderhoud. Zij verkopen dan ook zelden hun land en het geven in bruikleen is dus bijna zoiets als het afscheid nemen van een moeder.



Als Hassan hierover vertelt is hij boos en verdrietig tegelijk: hem wordt onterecht aangedaan en hij snapt niet waarom.
“Kan ik leven zonder water? Kan ik eten zonder land? En welke toekomst hebben mijn kinderen in dit land? Ik ben nu vijftig jaar en al mijn leven lang leef ik in een bezet land. De hele wereld weet dat de bezetting groot onrecht is, maar doen ze er wat aan?! Niets! Alleen maar praten en daardoor verandert er niets!“

Wij hebben geen antwoorden....