Weblog waarnemer Israël/Palestina

Een confrontatie

Vandaag, vrijdag 30 december, zijn we te gast in het gemeentehuis in Kafr ad Dik. Daar worden we welkom geheten door de burgemeester. Hij heeft ons uitgenodigd om toelichting te geven op de situatie in zijn dorp. In de afgelopen week zijn er diverse 'tuinhuizen' vernield en is door de Israëlische regering toestemming gegeven voor de uitbreiding van de nederzetting Ale Zahav; daarom zal vandaag een demonstratie tegen de vernieling en de uitbreiding worden gehouden.

In de uitgestrekte heuvels van Kafr ad Dik staan heel veel olijfbomen en daaraan wordt door de eigenaren van die bomen vele maanden in het jaar gewerkt: het ploegen van de grond, het snoeien van de bomen en het oogsten van de olijven. Vaak moeten grote afstanden tussen wonen en werken over slechte wegen worden afgelegd en dan is daar de praktische oplossing: het bouwen van een provisorisch verblijf tussen de olijfbomen. Veel van die tijdelijke verblijven worden in de loop der jaren steeds verder uitgebouwd en verbeterd. Het worden 'tuinhuizen'. Daardoor kunnen mensen daar vaak ook 's nachts blijven – dat bespaart veel heen en weer reizen.

In de afgelopen week zijn kolonisten van de nederzetting Ale Zahav met bulldozers gekomen en hebben drie van die 'tuinhuizen' volledig vernield en met de grond gelijk gemaakt. Daarbij hebben ze ook de ondergrondse watertanks vernield en vervuild door er stenen en troep in te gooien. Dit alles met de bedoeling om de bewoners van die huizen te dwingen om te vertrekken van hun land, zodat de kolonisten dit op termijn in bezit kunnen nemen.

Het is ongelofelijk, maar bij elk van de verwoeste huizen is één of meer mensen bezig te proberen de troep op te ruimen en te kijken of er opnieuw iets gebouwd zal kunnen gaan worden. Die mensen zijn niet boos of wanhopig, maar zijn net zo taai en vasthoudend als de olijfbomen waar ze het hele jaar door hun zorg aan besteden. Weggaan van hun land past niet bij hun cultuur en dus blijven ze.

Bij één van de bewoners van zo'n huis zijn we een uurtje te gast. We drinken de bekende zoete hete thee en genieten van de rust en de omgeving. Dat beeld wordt echter verstoord doordat een eindje verderop een aantal mensen bezig is de troep, die door het vernielen van hun huis is ontstaan, op te ruimen.

Het is een triest stemmend beeld om mensen de overblijfselen van hun vernielde huis te zien afvoeren. Dit is wat mensen elkaar aandoen!

De burgemeester heeft ons nog voor een tweede reden uitgenodigd. Dat is het feit dat de Israëlische regering onlangs toestemming heeft gegeven voor de uitbreiding van de nederzetting Ale Zahav. Deze nederzetting is al gestart in 1982 en nu wonen er ruim 1.000 kolonisten. Er is echter behoefte aan meer ruimte, want er komen steeds meer kolonisten te wonen.

Eén van de verklaringen voor de groei van deze nederzetting is de aanwezigheid van veel water in de bodem van deze streek.

De nederzetting zal worden uitgebreid ten koste van het land van de inwoners van Kafr da Dik. Ruim 80% (!) van hun land zal op termijn in beslag worden genomen en dat zonder enige vorm van compensatie of vergoeding. Hoe ze dan in hun levensonderhoud moeten voorzien is niet het probleem van Israël en zeker niet van de kolonisten. Dat mogen de Palestijnen zien op te lossen.

Als protest tegen de aangerichte vernielingen van de drie 'tuinhuizen' en tegen de voorgenomen uitbreiding van de nederzetting is besloten dat er vandaag een demonstratie zal worden gehouden in de vorm van een openbare gebedsdienst vlakbij de bewaakte 'grens' met de nederzetting.

Een groep van ongeveer 150 mensen vertrekt bij gemeentehuis – 'gewapend' met Palestijnse en Fatah-vlaggen en met posters van Arafat. De tocht verloopt rustig tot bij een Israëlische wachtpost.
Daar wordt eerst heftig gediscussieerd, maar gaandeweg bedaart iedereen weer.

Dan volgt een bijzondere openbare gebedsdienst: de mensen gaan op de grond zitten, vlak voor de gewapende Israëlische soldaten, de iman houdt een preek en dan gaan de mannen keurig in rijen staan en volgt het gebed.

Helaas wordt het na het gebed toch onrustig: jongeren gaan - ondanks waarschuwingen van volwassenen - toch met stenen gooien naar soldaten en dan volgt (uiteraard) traangas. Gelukkig loopt het niet uit de hand en eindigt de demonstratie toch zonder dat er echt problemen ontstaan.

Op zo'n dag zie je in het klein wat de problemen zijn: Israël besluit tot een uitbreiding van een illegale nederzetting en de Palestijnen hebben geen enkele mogelijkheid om hier iets tegen te doen en uit machteloze boosheid gaan jongeren dan stenen gooien. Dan hebben soldaten weer een reden om met traangas te schieten en dat wordt waarschijnlijk weer breed uitgemeten in de Israëlische pers, want alles wat er gebeurde werd door Israëlische soldaten gefotografeerd / op video opgenomen. Zo worden alle Palestijnen stenengooiers en (één stap verder) terroristen.

Wij zijn er bij, maken foto's, maken verslagen, vertellen het aan iedereen die het lezen / horen wil, maar daarmee is het probleem helaas niet opgelost. Het is bewonderenswaardig hoe de mensen onder deze omstandigheden blijven leven en hopen op een oplossing voor deze problemen. Zij vragen ons ook voortdurend om er bij te zijn en aan 'de wereld' te vertellen wat hier gaande is. Zelf hebben ze die mogelijkheden nauwelijks en dus is het onze taak om dit te doen. Vandaar dit bericht.