Weblog Anouk Helmich

El Araqib: Dorp onder rupsbanden

29-07-2010: 35 homes demolished, 250 men women and children left homeless.

04-08-2010: El Araqib village bulldozed for the second time in ten days.

23-12-2010: Village of El Araqib Demolished for the Eight time today.

16-01-2011: 5 Children Injured Following Israel’s Demolition Of El Araqib Village For Ninth Time.

12-02-2011: Woman and children of Bedouin Village El Araqib beaten as they silently Protest 16^th Demolition of their homes.

 

Zomaar wat berichten van verschillende nieuwssites over hetzelfde dorpje, El Araqib. Een Bedoeïenendorpje in het zuiden van Israel in de Negev woestijn. Een dorp kun je het inmiddels niet meer noemen. Op maandag 7 maart werden de vier tenten die opgebouwd waren weer vernield. Sinds juli 2010 is El Araqib 21 keer met de grond gelijk gemaakt door de Israëlische politie. Het dorpje moet plaats maken voor de bouw van een vredesbos.

Afgelopen zaterdag mocht ik samen met Taayush (een Israëlische activistenorganisatie) naar dit bijzondere dorpje in de Negev woestijn. Om 10 uur vertrokken we vanuit Jeruzalem met twee busjes richting El Araqib. Na een korte stop bij een modern Israëlisch koffiecafé reden we door naar het dorpje waar mensen in tenten wonen. Met mijn cappuccinobeker nog in mijn handen stap ik uit middenin de woestijn. Hier sta ik dan met mijn chique koffiebeker tegenover vrouwen en kinderen die niks meer hebben omdat hun huizen al 21 keer verwoest zijn.

 

Veel tijd om te wennen aan deze situatie is er niet. Met 80 activisten (Israëliërs, Palestijnen en internationals) gaan we olijfbomen planten. Dit was het inkomen van de mensen in het dorp maar ook de bomen zijn weggevaagd. Binnen tien minuten is iedereen druk aan het graven en planten. We knopen kaartjes om de bomen met een gebed in het Hebreeuws en het Arabisch.

Na het planten van de bomen is het tijd om thee te drinken en de dorpsbewoners een hart onder de riem te steken. Veel dorpsbewoners zijn naar de nabijgelegen stad Rahat getrokken om daar rustig te kunnen slapen. In het weekend zijn echter alle bewoners terug in hun dorp. De Israëlische regering ontkent het officiële bestaan van het bedoeïenen dorpje. De begraafplaats in het dorpje bewijst echter dat de bedoeïenen hier al wonen sinds 1914.

 

Na de thee en de geweldige gastvrijheid van de dorpsbewoners is het tijd voor een demonstratie. Op nog geen 500 meter van het dorp is een kleine militaire zone. Vanuit het dorpje zie je de bulldozers staan die de dorpsbewoners telkens weer  hun bed uit jagen. Met spandoeken en onder begeleiding van Arabisch gezang lopen we richting de militaire zone. Voor het prikkeldraad blijven we staan. Aan de andere kant staan zeker twintig politieagenten met geweren. De dorpsbewoners vertellen hun verhalen en daarna lopen we een rondje om de militaire zone. In het midden van de militaire zone staat een groot bord met de volgende tekst:

 

God-TV Forest

A generous donation by God TV

Made 100.000 trees available to be planted in the land of Israel and also provided for the creation of waterprojects troughout the Negev.

 

‘I will turn the desert into pools of water and the arched ground into springs’ Isaiah 41:18’

 

Ik stel me voor dat iemand op hetzelfde moment in Israel zijn televisie aanzet. Er is een prachtige reclame over de aanplant van een nieuw bos in de de Negev woestijn. Het zal een prachtig gebied worden, het land zal eruit zien zoals God het bedoeld heeft. Dat 250 mensen geen thuis meer hebben wordt voor het gemak even achterwege gelaten.

 

Is dit het plan van God voor Israel? Ik denk van niet! Als ik s’avonds in Bethlehem terugdenk aan de kracht en de gastvrijheid van de dorpsbewoners in El Araqib dan is het de liefde van deze mensen waar ik blij van wordt. De liefde van de dorpsbewoners voor elkaar, voor het land en voor God. Ik ben ervan overtuigd dat deze liefde uiteindelijk groter zal zijn dan de bulldozers die ook nu weer staan te wachten op de volgende vernieling……