Vanaf februari 2012 woont en werkt Hillie Veneman op Nias, een eiland van 100 bij 50 kilometer in Indonesië. Ze is door Kerk in Actie uitgezonden om als onderwijskundige de kwaliteit van het onderwijs op Nias te verbeteren. Hillie werkt aan de theologische opleiding en het nascholingsinstituut van de Banua Niha Keriso Protestan, de Protesantse Kerk op Nias.
Abonneer mij op deze weblog
Meer info over het project:
Hillie Veneman, onderwijskundige in Nias
En toen was het feest...!
30 juli 2012
Twee culturen komen samen. Westerse kleding en traditionele rood-geel-zwart traditionele kleding. Belangrijke gasten ontvangen sirih. Aanwezigen voeren gezamenlijk de maena uit (een traditionele dans). Varkenskoppen worden geserveerd en aan belangrijke gasten gegeven. Ouders en broers van de bruid zijn overgekomen uit Nederland. De trouwerij van Eman & Hillie!
De voorbereidingen
Al heel lang hebben we gesproken om te trouwen, Eman en ik. Maar ja, hoe organiseer je zoiets? Eman is geboren op Nias, Indonesië en ik in Nederland. Uit twee verschillende culturen, maar toch heeft God ons bijelkaar gebracht om samen verder te gaan. Eman is de oudste zoon in de familie en nadat zijn ouders zijn overleden, is hij de leider van de familie geworden. Daarnaast is hij ook z'n vader opgevolgd als cultureel leider (ketua adat). Tradities op Nias zijn heilig en men was er dan ook bang voor dat de tradities in ons huwelijk niet zouden worden gerespecteerd. Omdat ik het belang voor onze acceptatie in de gemeenschap zag, hebben we besloten om het huwelijk grotendeels volgens de Niasse traditie uit te voeren.
Het is gebruikelijk dat het feest door de familie van de vrouw georganiseerd wordt. De rector van STT BNKP Sundermann (het theologisch seminarie waar ik werk) had al snel aangeboden om het feest te organiseren en daarmee mijn 'extended family' te worden. Zo gezegd zo gedaan. Een delegatie van Eman's familie werd geformeerd die aanwijzingen gaf hoe het feest moest worden georganiseerd. De kant van de man geeft instructies en de kant van de vrouw voert het uit...! Wij gaven onze input, maar overlegden niet zelf met de beide partijen.
Voorafgaand aan het feest
In de week voorafgaand aan het feest werden allerlei plechtigheden en ceremonies uitgevoerd met name in de kampung van Eman. O.a. om het feest bekend te maken, een gebedsbijeenkomst met stamhoofden en leiders van de cultuur, een bijeenkomst om vervoer te organiseren en af te spreken wie de leiding heeft bij de plechtigheden op de trouwdag zelf. Ook werd er een bijeenkomst op de kampus van de STT georganiseerd waarin mijn ouders officieel de opdracht aan de STT gaven om de organisatie van het huwelijksfeest op zich te nemen en samen een familie te worden. Vervolgens ontvingen we als gezamenlijke familie de familie van Eman. Dit gebeurde met behulp van diverse toespraken, traditioneel gezang, varkenskoppen, een aantal flessen bier en sirih (pinangnoot). De kant van de vrouw gaf een overzicht hoe zij de dag zouden organiseren en na wat commentaar van de kant van de man, werd de plechtigheid geaccepteerd en vervolgens het benodigde geld cash in een mand overgedragen...! En natuurlijk gezamenlijk gegeten, waarbij een gekookte varkenskop over en weer werd overhandigd.
De trouwdag: het begin
Op 19 mei jl. was het zover...de grote dag! 's Ochtends op de trouwlocatie werd ik opgemaakt en mijn haar geprepareerd. Ik mocht niet naar buiten en ik moest wachten tot alle gasten aanwezig waren en toen kwam Eman om me te begeleiden naar het Auditorium van de STT waar het feest plaatsvond. Bij binnenkomst was er traditionele dans en zang door studenten van de STT en in stoet met familie liepen we naar het podium.
Kinderen van de basisschool waar ik Engels geef, stonden aan weerszijden en strooiden gekleurde snippers papier om de feestvreugde te verhogen. Een student droeg m'n sleep en verder had ik twee chaperonnes die regelmatig het zweet van mijn gezicht afwisten en mij koelte gaven door middel van een waaier!
Na een woord van welkom werd vervolgens eerst ons huwelijk kerkelijk ingezegend. Niemand minder dan de ephorus van de BNKP (het hoofd van de Protestantse Kerk van Nias) was gekomen om ons huwelijk in te zegenen. Het uitspreken van de huwelijksbelofte en het geven van de ringen vormde een hoogtepunt.
De overdenking werd gehouden door een predikant de werkzaam is op de STT. Tijdens de dienst brachten de kinderen van mijn basisschool een lied ten gehore onder leiding van Miss Sonet die leerkracht is op de school.
Vervolgens was er een ambtenaar van de burgerlijke stand die het huwelijk inschreef als wettelijk geldig en voorlas welke rechten en plichten het huwelijk met zich meebrengt. In Indonesië wordt eerst het religieuze huwelijk gesloten wat het officiële huwelijk is en dit wordt vervolgens ingeschreven bij de burgerlijke stand. In Nederland is het juist andersom: het burgerlijke huwelijk geldt als officieel en als men dat wil, kan er een zegen over het huwelijk gevraagd worden in een kerkdienst. Er was vervolgens gelegenheid voor korte toespraken. O.a. door de burgemeester, verschillende districtshoofden, de rector van de STT, de ephorus van de BNKP, Miriam Nagtegaal van Kerk in Actie en anderen.
De trouwdag: het traditionele feest
Aansluitend volgde het traditionele feest. Eerst werd de familie van de man welkom geheten door de familie van de vrouw. Dit gebeurde door middel van zang. Een monotoon gezang door de vrouwen van de familie. Elke keer werd een andere naam genoemd van de familie van de man. De familie van de man voerde daarna hetzelfde ritueel uit met het zingen van de namen van de familie van de vrouw. Een bordje met sirih wordt vastgehouden en overhandigd om respect te tonen. Heel bijzonder!
Geen feest zonder eten en dus werd er een warme maaltijd geserveerd. Voor grote groepen zoals deze (rond de 1300 mensen) is het gebruikelijk om een 'nasi dos' te geven. Dit is een kartonnen doos met nasi, kip of vis, groente, een stuk fruit, een plastic lepel, een servet en een tandenstoker! Dit is ook het moment om belangrijke gasten te eren. Grote schalen met gekookte varkenskoppen met kaak en al worden gegeven aan o.a. mijn ouders, de ephorus, de burgemeester, voor Miriam van Kerk in Actie, voor de familie van de vrouw, voor de familie van de man.
Vervolgens wordt dit door een aantal mannen met enorme messen in stukken gesneden en op kleinere borden gelegd en aan de gasten gepresenteerd die een aantal stukken in ontvangst neemt. Afhankelijk van de belangrijkheid van de gast, wordt een groter of kleiner stuk varkensvlees meegegeven om thuis nog lekker na te genieten...!
Tijdens de maaltijd is het voor Eman en mij tijd om ons om te kleden en onze traditionele kleding aan te trekken. Dan volgt de maena, een massale traditionele dans. Eerst wordt deze uitgevoerd door de kant van de vrouw, in ons geval met name door studenten en docenten van de STT! Prachtig synchroon en mooi om vrijwel alle vrouwen in prachtige kebaya's te zien. Aansluitend voert ook de familie van de man deze dans uit.
Eman brengt eer door na elk couplet sirih te geven aan belangrijke gasten. Als eerste aan mijn moeder en vervolgens ook aan anderen die naast elkaar op stoelen hebben plaatsgenomen. Alles verloopt soepel.
De trouwdag: de afsluiting
Een aantal mensen krijgt nog gelegenheid om een toespraak te houden en kado's te overhandigen, o.a. mijn vader die namens een aantal kerken uit Nederland ons een trouwbijbel en een speciale kaars mag overhandigen. Vervolgens is het tijd dat ik door mijn familie officieel wordt overgedragen aan de familie van Eman. Als symbool daarvoor, word ik door mijn twee broers van het podium gedragen en in een bijzondere draagstoel gezet.
Er volgt een toespraak door mijn vader en een toespraak door iemand van de familie van Eman om mij te ontvangen. Vervolgens word ik in de stoel op de schouders gehesen en naar buiten gebracht waar een auto op ons wacht om ons naar het huis van Eman in Noord Nias te brengen. Als symbool van de verhuizing naar de familie van de man, wordt een matras, een koffer met o.a. stof voor kebaya's als kado voor de familie van de man, een beauty case, een paraplu en een tasje met sirih en materiaal daarvoor (bladeren en kapur) meegegeven.
In de auto gaan we naar Eman's huis, waar een grote schare in het huis al op ons wacht. Door een van de oudere vrouwen wordt mij uitgelegd hoe ik sirih moet maken. Na enige oefening lukt het. Mensen in de kampung genieten van de sirih, maar staren vooral naar de blanke die plotseling in hun kampung is gearriveerd!
Het dankfeest
Na het feest blijven we, volgens de traditie, in het huis van Eman. Daar wonen ook twee broers. Maar voor de trouwerij is ook de rest van de familie overgekomen en verblijft in het huis. Zo'n 30 mensen! De kado's blijven enkele dagen ongeopend totdat er tijd gevonden is om samen met de kleine familie de kado's te openen, het geld te tellen en alles te noteren. Op de eerste zondag na ons huwelijk word ik vergezeld door vrouwelijke familieleden en moet ik vooraan in de kerk zitten in mijn traditionele kleding; Eman zit bij de mannen. De dienst verloopt in de Niasse taal en het valt nog niet mee om dat te begrijpen. Ons huwelijk is nog niet compleet. Eerst moet er nog een dankfeest gehouden worden. Dit wordt georganiseerd door de kant van de man en in de kampung gehouden. Een preek door de predikante van de BNKP-gemeente van Eman en veel toespraken en gezang door de gasten en natuurlijk gezamenlijk eten.
Ook is er een vertegenwoordiging van de STT aanwezig. De bijeenkomst is tevens de installatie van Eman als 'ketua adat' (leider van de cultuur). Dit kan pas officieel als hij getrouwd is; tot nu toe werd hij 'gedoogd'! We krijgen beiden een nieuwe naam volgens de culturele traditie. Aansluitend worden 13 varkens aangeleverd. Mijn ouders krijgen een levend varken overhandigd, die ze vervolgens afstaan aan de STT. Ook een aantal anderen krijgen een levend varken. De rest wordt ter plekke geslacht...en in stukken gesneden en verdeeld onder de gasten.....Een bloederig einde van een feest volgens de traditie van Nias. Een feest om nooit te vergeten!
Reacties (4)
30 juli 2012 om 9:18 | Door: Carina van Andel - vd BogerdSo Hilly, dit is echt bijzonder! Ik wil jullie van harte feliciteren met jullie huwelijk en Gods rijke zegen toewensen. Een hartelijke groet van een Wittenberger. Carina.
30 juli 2012 om 21:51 | Door: kor en TrijnieWat een bijzondere dag moet dit geweest zijn! Met veel symboliek en rituelen. Mooi om te lezen dat het een geslaagde dag is geweest. En eindelijk konden we jouw zien Hilly in een mooie trouwjurk maar ook in traditonele kleding! Jullie zagen er prachtig uit! Gods zegen!
14 augustus 2012 om 23:22 | Door: JohanHoi Hillie & Eman, een mooi verhaal hoor! We zijn inmiddels ook weer aan het nagenieten geweest, nu met de familie. Alle filmpjes en foto's zijn verzameld en zo ongeveer op orde. Good luck again for you both, YA'AHOWU!!!
11 september 2012 om 11:14 | Door: grietje kmoopVia Vandaar zag ik je trouwfoto en heb ik je weblog opgezocht. Allereerst van harte gefeliciteerd met je huwelijk. Wat een tijd heb je achter de rug; ik heb alles gelezen en vraag me af hoe je het volhoudt Ik wens je Gods zegen op je werk en blijf je volgen. Hartelijke groeten, Grietje Knoop