Hans Kapteijn en Wim Minnaard zijn van 24 november 2011 tot en met februari 2012 door de Wereldraad van kerken ingeschakeld als vrijwilliger in het Ecumenical Accompanier Program in Palestine and Israel (EAPPI). De oecumenische begeleiders van EAPPI werken in kleine internationale teams op verschillende lokaties en zijn verbonden met de plaatselijke Palestijnse of Israëlische gemeenschappen of organisaties, waaraan ze door hun aanwezigheid bescherming kunnen bieden.
Voorbereiding en uitzending worden gefinancierd door Kerk in Actie. In hun weblogs geven Hans en Wim hun persoonlijke opinie weer. Mocht u er iets van willen overnemen, verzoeken wij u te overleggen met de afdeling communicatie van de EAPPI of Kerk in Actie.
Volg Wim op zijn eigen weblog: www.minnaardbijeappi.nl.
Abonneer mij op deze weblog
Meer info over het project:
Uitzending oecumenische begeleiders
Gedwongen verplaatsing Bedoeienen
6 december 2011
“Verniel niet de toekomst van onze kinderen!”
Deze hartekreet komt van Abu Khamese, een Jahlin Bedoeien die leeft in Khan Al-Ahmar Camp in de heuvels ten Oosten van Jeruzalem, samen met ongeveer 2.300 anderen in 20 gemeenschappen.
Zij wonen hier sinds 1951. Eeuwenlang daarvoor hebben hun families in de Negevwoestijn geleefd, maar na de vorming van de staat Israël in 1948 zijn zij gedwongen dat deel van het land te verlaten. Er moesten daar huizen worden gebouwd voor de vele duizenden immigranten en de Bedoeienen werden daarom verplaatst naar de woestijn van Judea ten oosten van Jeruzalem. Hier hebben zij hun traditionele manier van leven met rondtrekkende kudden toch weer op kunnen vatten.
In de afgelopen jaren is hun wijze van leven echter steeds moeilijker gemaakt. Zonder dat ze daartoe het recht hebben namen en nemen kolonisten delen van het land in bezit. Ook vallen ze de Bedoeienen lastig door hun kudden te verjagen en soms ook hun huizen te vernielen. Israël legt hen ook steeds meer beperkingen op. Voor elke uitbreiding van hun huizen moet een vergunning worden aangevraagd en die wordt vaak geweigerd. Op die manier zijn steeds meer mensen gedwongen in hetzelfde aantal huizen te blijven wonen. Er ontbreekt hier electriciteit en maar een paar gemeenschappen zijn aangesloten op waterleiding. Dit in tegenstelling tot de illegale nederzettingen in de buurt. Die hebben deze problemen niet en dat is ook goed te zien aan de kwaliteit van de huizen die zij bouwen en de vele bomen die zij planten en van water kunnen voorzien.
In de afgelopen jaren hebben de Bedoeienen ook veel van hun vee moeten verkopen om in hun levensonderhoud te voorzien. Zo is hun kudde van 25 kamelen en 1600 schapen inmiddels verminderd tot nog slechts één kameel en 140 schapen.
Omdat het voor de honderden kinderen steeds moeilijk werd om naar scholen in Oost-Jeruzalem te gaan besloten de Bedoeienen zelf een school te bouwen. Voor hen is het opvoeden en ontwikkelen van kinderen van groot belang. Jarenlang hebben zij om een bouwvergunning gevraagd, maar die werd hen steeds geweigerd. Tot slot hebben ze zonder toestemming een school gebouwd, maar die werd al snel door Israël vernield, 'want het is illegaal gebouwd'. Op die manier wordt ook de toekomst van deze kinderen steeds verder 'vernield'.
De Bedoeienen hebben niet opgegeven en hebben nu een school in de open lucht met alleen golfplaten als bescherming tegen zon en regen. Zo blijven zij toch werken aan de toekomst van hun kinderen.
Nu worden de Bedoeienen opnieuw bedreigd met gedwongen verplaatsing.
Israël heeft namelijk het plan om alle Bedoeienen, die leven ten Oosten van Jeruzalem, opnieuw te verplaatsen. De illegale nederzettingen krijgen op die manier meer ruimte om uit te breiden en ook kunnen er meer huizen in Oost Jeruzalem worden gebouwd. De Bedoeienen zullen worden verplaatst zonder dat ze hun vee mogen meenemen. Zij zullen worden geplaatst in een gebied waar de grootste vuilnisbelt van heel Israël ligt. De grond en dus ook het grondwater zijn vervuild en de kwaliteit van de lucht is slecht. Voor mens en dier een erg ongezonde omgeving.
Als wij vertrekken klinkt de oproep van Abu Khamese nog na in onze oren en onze harten: “Verniel niet de toekomst van onze kinderen!”