Sluit dit venster

Verhalen uit Libanon, theologiestudenten

Theologiestudenten van NEST, Beirut

Christenen hebben het niet makkelijk in het Midden-Oosten. Veel hoger opgeleide christenen trekken naar het westen. De achterblijvers vormen een kwetsbare en versplinterde minderheidskerk in een omgeving die meer en meer wordt gedomineerd door moslims. Wat is een adequate reactie van slinkende kerken op de islam: isolement of juist betrokkenheid? Theologiestudenten aan de Near East School for Theology (NEST) vertellen hierover.

Meer info over het project:

Jaap Hansum, theologiedocent

Theologische opleiding in Beirut

Gladys: christenen en moslims delen het leven

28 december 2011
Gladys

Gladys (23 jaar, lid van Pesbyteriaanse kerk in Noord-Libanon)
“Mijn ouders hadden vriendschappelijke omgang met verschillende islamitische families. Als kind raakten we op die manier vertrouwd met elkaar. Ik heb zeer intense vriendschappen gehad met verschillende islamitische meisjes. De logeerpartijen tijdens de Ramadan zal ik nooit vergeten. De stroming van het soefisme fascineert mij. Hun muziek, meditatieve inslag en focus op een doorleefde relatie met God spreekt me aan. Iets daarvan vind ik ook terug bij bepaalde charismatische sprekers op islamitische tv-zenders. Maar wat me dan afstoot is het gebrek aan gezonde zelfkritiek bij veel moslims en een neiging tot activisme.

Ik ben opgevoed met de overtuiging dat Christus de enige weg is en heb me altijd afgevraagd hoe dat dan zit met moslims? Hoe kan Christus in hun leven werken? Als ik die vraag stelde in de kerk, kreeg ik steevast als antwoord dat op ons de plicht rust om hen het evangelie te verkondigen. Ik had daar als kind een slecht gevoel bij, omdat de getuigenisplicht mijn vriendschappen zou belemmeren. De studie theologie heeft me geholpen om hier meer ontspannen in te staan.

Ik deel mijn leven met moslims en mag daarin het licht van Christus laten schijnen. De laatste jaren heb ik met veel plezier deelgenomen aan interreligieuze conferenties en van daaruit enkele workshops georganiseerd in mijn eigen dorp. Verschillende gemeenteleden uit mijn kerk zijn betrokken bij de interreligieuze dialoog. Ik zou anderen willen aanmoedigen om te bouwen aan diepe vriendschappen over religiegrenzen heen. Mijn grootste angst is dat het christendom binnen dertig of veertig jaar uit Libanon is verdwenen. Maar ik hoop van harte dat velen dezelfde vreugde ontdekken die ik beleef in Christus.”