Jeppe Schilder en Henk Spoelman zijn van 20 juli tot 19 oktober 2010 door de Wereldraad van kerken ingeschakeld als vrijwilliger in het Ecumenical Accompanier Program in Palestine and Israel (EAPPI). De oecumenische begeleiders van EAPPI werken in kleine internationale teams op verschillende lokaties en zijn verbonden met de plaatselijke Palestijnse of Israëlische gemeenschappen of organisaties, waaraan ze door hun aanwezigheid bescherming kunnen bieden.
Voorbereiding en uitzending worden gefinancierd door Kerk in Actie. De artikelen op het bijgaande weblog geven onze persoonlijke opinie weer. Mocht u er iets van willen overnemen, verzoeken wij u te overleggen met de afdeling communicatie van de EAPPi of Kerk in Actie.
Meer info over het project:
Uitzending oecumenische begeleiders
Henk Spoelman: 10 - 20
3 oktober 2010
Dat is toch geen verhouding, 10 tegen 20, datmoeten die 20 toch gemakkelijkkunnen winnen, vinden jullie ookniet?
Hoe anders ging het
Eén van onze taken is het bijwonen van demonstraties. Het is niet de bedoeling dat wij eraan deelnemen, maar wel observeren, fotograferen en rapporteren.
De afgelopen tijd waren er niet zoveel demonstraties, maar nu is de bevolking volop actief.
Vreedzaam! geloof mij, want dat is hun bedoeling.
Afgelopen vrijdag waren wij in het dorp 'El Masara', een vlekje op de kaart, maar alles wat met de bezetting van doen heeft treft dit dorp. Daarom demonstreren zij voor vrede. Op het spandoek was geschreven: "End the occupation".
Dat willen wij allemaal.
De demonstraties starten altijd na het vrijdaggebed.
Dit was een hele kleine demonstratie, wat het aantal betreft, slechts twintig mensen, vrijwel allemaal volwassenen, maar zeker zes van het aantal waren buitenlanders en ook zeker drie Israeli's, die enkel vrede willen.
Zij waren overigens beter voorbereid op eventuele gebeurtenissen dan wij, want één had een soort gasmasker op.
In mijn onnozelheid, het kleine aantal ziend en de eerste demonstratie herinnerend, dacht ik dat het bij stoppen zou blijven, wat geschreeuw, een toespraak, zingen en dan stopt alles.
Hoe heb ik mij vergist.
De wegen naar de grote weg, waren geblokkeerd door soldaten en legervoertuigen.
Twee soldaten kwamen op de demonstranten toe en zeiden dat zij moesten stoppen. Nu daarvoor waren de demonstranten niet gekomen en gingen dan ook niet weg.
De soldaten verwijderden zich en even later, zonder aankondiging kwamen tien, zwaar bewapende soldaten op de demonstranten af en zonder waarschuwing, zonder pardon, werden er geluidsgranaten naar ons gegooid en traangasbommen.
Wat een beschamende vertoning, 10 zwaar bewapende soldaten tegen 20 (ik heb ze geteld) vreedzame demonstranten. Ik kan er nog niet bij met mijn verstand.
Volstrekt onnodig en onzindelijk.
Na enige tijd vertrokken de soldaten.
Maar dit was blijkbaar niet genoeg, het verhaal is niet uit.
Er was voor de kinderen op het kruispunt waar de demonstratie eindigde een clownoptreden georganiseerd.
Zie hoe de kinderen uit alle hoeken en gaten kwamen en ineens waren er geen 20, maar zeker wel 50 mensen, rondom de twee clowns.
Zij verkleedden zich en begonnen hun optreden tot groot vermaak van de kinderen, die toch al niet zoveel hebben, behalve oorlogje voeren, wat zij bijna dagelijks zien.
Er deed zich nog een voorval voor.
Tijdens de toespraak van één van de leiders werd gewag gemaakt van een settler die regelmatig in het dorp komt zonder één enkel probleem.
Nu die settler kwam weer en werd omringd door mensen die van hem het één en ander wilden weten. Die mensen waren overigens voornamelijk de buitenlanders.
De man was al weer lang doorgereden en de clowns vermaakten de kinderen, maar ook de volwassenen.
Hoe wreed werd dit vreedzame gebeuren verstoord door oorlogsgeweld.
Plotseling, zonder enige aanleiding, kwamen de legervoertuigen van alle kanten weer aangereden en opnieuw, zonder enige aanleiding en zonder enige waarschuwing werden opnieuw geluidsgranaten en traangasgranaten in de menigte gegooid.
Toen wij wegliepen zei een Israelische vrouw iets tegen de soldaten en ik vroeg haar wat zij gezegd had. Zij zei dat zij tegen de soldaten had gezegd dat zij nu thuis konden vertellen hoe zij een onschuldig kinderfeestje wreed hadden verstoord. Wat een helden!
Ik ben diep veronntwaardigd over dit zinloze geweld. Ik heb al eerder geschreven, de macht berust op het wapen, niet op het woord. En dan zeggen en schrijven dat de Palestijnen gewelddadig zijn. Nee het is een grove leugen, het leger is gewelddadig. Ik zou het van de daken willen schreeuwen hoe de werkelijkheid is, maar hopelijk vertellen jullie het door, je kunt niet langer zwijgen.
Ik wil nog één feit vermelden: elke keer als wij in Al Masara zijn voor de demonstraties komt een oude vrouw, ergens uit haar huis achter de afzetting van de legervoertuigen. Zij trekt zich niets aan van de soldaten, draagt haar Palestijnse vlag fier boven haar uit en wandelt zo naar de demonstranten. Wat een lef!
P.S.:
Ik wil nog van de zaterdagdemonstratie vertellen in 'Beit Ummar'. Als je de situatie beziet, dan ligt aan het eind van het dorp aan de andere kant van de weg de settlement KarmaZur. De boeren heben veel last van de settlers en hun oogst wordt door de settlers of geoogst of vernietigd. Hoe kun je dan zonder tranen het oogstdankfeest vieren? (deed ik in Latrun.)
Deze demonstratie heeft zowaar het nieuws gehaald, alleen niet correct weergegeven.
Wat is er gebeurd.
De nacht ervoor kwamen soldaten het dorp in, 's nachts om ca 2 uur. Zij gooiden zonder aanleiding geluidsgranaten en traangasbommen in de straten van het dorp. Dit is alleen maar om de bewoners af te schrikken deel te nemen aan de demonstraties.
Het aantal deelnemers was aanzienlijk groter en ook veel jongeren. Het is waar er werd meer geprovoceerd, maar het is ook waar, dat de soldaten een geheel andere strategie gebruikten. Zeker er werd opnieuw met geluidsbommen en traangasbommen gegooid, geen twijfel. Maar in tegenstelling met de vrijdagdemonstratie werd niet gericht gegooid en werd geen serieuze aanval uitgevoerd. Ja op een gegeven moment zagen wij de soldaten een soort charge uitvoeren, maar zij lieten ons met rust en de jongeren waren veel sneller.
Ik geef toe, ik was geirriteerd door het stenen gooien, want het is uitdagen. Echter toen ons verteld werd wat de nacht ervoor gebeurd was, kon je toch begrip opbrengen dat die jongeren hun machteloze woede moeten kunnen uiten.
De doelen waren echter zover weg, dat het meer een uiting was dan effectieve tegenstand.
Het opmerkelijke vond ik dat het geweld, vrijdag, met zoveel minder mensen, zoveel vreedzamer, zoveel gewelddadiger werd uiteengeslagen.
Bethlehem, waar de bommenwerpers overvliegen alsof het oorlog is.
3 oktober 2010.
p.s. 2 Ik zou graag wat foto's erbij willen plaatsen, maar helaas lukt mij dat niet.
Reacties (1)
16 juli 2012 om 19:01 | Door: F. FietenAls je duidelijk wilt zijn in je bewoordingen dan klopt de laatste regel niet. In het hele artikel wordt niet gesproken dat de demonstratie van vrijdag met geweld uiteengeslagen werd. Wel het gebruik van geluidsgranaten en traangasbommen maar ik lees nergens gebruik van geweld terwijl u deze benaming wel in de laatste regel hanteert(gewelddadiger en uiteengeslagen). Deze laatste zin suggereert dat er gebruik is gemaakt van geweld in de vorm van wapens terwijl bij mij de indruk gewekt is dat deze demonstratie op een geweldloze manier uiteengedreven werd.Of het nodig was om in te grijpen bij deze demonstratie of deze voorstelling is niet aan mij om te beoordelen omdat ik niet weet wat er zich allemaal verder heeft afgespeeld in de tijd ervoor maar ik kan mij voorstellen dat dit gebeuren vraagtekens oproept.