Weblogs oecumenische begeleiders

Henk Spoelman: Ode!

Langzamerhand heb ik zoveel onderwerpen waar ik over wil schrijven, dat ik best enige dagen werk zou hebben om dit te doen. Die dagen ontbreken, maar ik hoop toch de meeste onderwerpen aan te snijden.

Deze keer wil ik het over vrouwen hebben;  niet de vrouwen van mijn team, dat is al lastig genoeg.
Nee het zijn Israelische vrouwen.

Wij ontmoeten regelmatig Israelische vrouwen(groepen) en ik doe mijn relaas maar in volgorde, alleen dit keer omgekeerd; ik begin met de laatste ontmoeting, net als het Arabisch.
In Israel is wel degelijk verzet tegen het huidige regeringsbeleid. De mensen die zich hier mee bezig houden bevinden zich in een pioniersfase, want het algemene denken van de Israeli is nog niet zover. Het is ook wel begrijpelijk. Immers vanaf de lagere school worden de kinderen al ingeprent dat het land hun land is en van niemand anders. Twee hoofdzaken kenmerkt de Israelische samenleving, nl de joodse religie, ook al is twee derde niet religieus, toch is alles ermee doordrenkt. Het tweede punt is het militarisme. Ga je het leger in dan geniet je van alle mogelijke voordelen, te veel om op te noemen.
Heb je de moed te weigeren om je aan dit systeem te onderwerpen, door bv niet het leger in te gaan dan ben je eigenlijk een paria. Daar is  echt veel moed voor nodig.
Als je dan ook nog eens een vrouw bent en een beweging opzet, ja dan ben je echt een heldin. Helden woden niet geboren zij ontstaan door de omstandigheden gedwongen. Deze vrouw, Nomika Zion, heeft de beweging,
r "een ander geluid" opgezet. Afgelopen week ontmoetten wij haar, een gewone vrouw, geen leider, eerder een lijder, een lijder van het van het onrecht dat geleden wordt en dat is aan beide zijden. Beiden zijden, Israeli's en Palestijnen lijden.
Nomika woont in Sederot, een plaats vlak bij de grens met Gaza. De plaats was vaak in het nieuws vanwege de raketaanvallen vanuit Gaza. Die raketaanvallen heeft het leven van de bewoners geheel beinvloed met veel nare gevolgen en veel benodigde phychische hulp.
Voor de Gaza aanvallen was er contact tussen de bewoners van Sederot en Gaza. Men kon naar het strand, naar de winkels, kon vrienden maken, wat ook gebeurde.
Echter de grens werd gesloten, voor beide bevolkingsgroepen was het contact niet meer mogelijk. Nomika wilde echter toch contact met de Gazanen houden en ontdekte dat meerderen dat wilde. Zo ontstond er telefonisch contact en kon men toch met elkaar communiceren en elkaar vertellen wat gaande was. Ja als je ondanks alles toch dit wilt doorzetten, dan heb je veel moed nodig, evengoed geldt dit voor de Gazanen, want zij riskeren hun leven hiermee. er is veel meer gaande, door deze beweging in gang gezet. Het is echt een vredesgroep.
Hulde aan Nomika en haar groep!

Ik zal aan het einde websites vermelden en kijk daar naar, want mijn artikel zou te lang worden als ik alles zou moeten schrijven.

De tweede groep die ik wil vermelden is: "Machsom Watch".
Het woord betekent niet anders dan Checkpoint Watch. Het zijn alleen vrouwen. Helemaal geen heldinnen, maar vrouwen die het onrecht niet kunnen aanzien.
De beweging is begonnen in 2001, vijf aarzelende vrouwen kwamen naar het Checkpoint 300, de grensovergang waar ik vier keer per week aanwezig ben. Zij zagen daar de vernedering die de Palestijnen moeten ondergaan en vonden dat dat niet kon en kan. Eén van de vrouwen had ervaring met deze vorm van protest in Guatemala en nam die ervaring mee. Het was helemaal geen beweging van fel protest, nee meer van grote aarzeling, verlegenheid en onzekerheid. Het leger vond en vindt dit niet leuk en probeert hen in te lijven als een onderdeel van hen, dan zijn ze monddood. Maar ik heb ze horen praten tegen de soldaten en de officieren; niks monddood. Ja je kunt er alleen maar diep respect voor hebben, dat deze vrouwen op rond 65 controlepunten of op kwetsbare plaatsen, voor de Palestijnen, staan.
De beweging is niet groot. ook voor hen geldt dat veel Israeli's deze vrouwen met de nek aan kijken, maar zij gaan door tot de vernedering voorbij is.
Hulde aan hen!
 

De derde en laatste groep die ik wil noemen was de eerste anti oorlogsbeweging die ik in Israel ontmoette.
Zij zijn de "Women in Black".
Deze beweging is in Israel begonnen, maar intussen wereldwijd actief.
De groep is in 1988 ontstaan na de eerste intifada van 1987. en vonden en vinden dat geweld geen oplossing is.
Zij staan op een centraal kruispunt in West Jeruzalem. Zij roepen niet, schreeuwen niet, nee zij staan daar zwijgend met hun borden: stop de bezetting. Gelaten laten zij de scheldkanonnades over zich heen gaan, gelaten horen zij de seksistische opmerkingen aan, maar evengoed staan de vrouwen er elke vrijdagmiddag.
Het voor mij de eerste keer van mijn leven geweest dat ik mee gedemonstreerd heb. Dit ligt mij niet zo erg, maar deze vrouwen kun je alleen maar steunen, temeer daar de bezetting meer kapot maakt dan goed, ook in Israel.
Als je de geschiedenis nagaat, dan zijn het vaak vrouwen, die het voortouw nemen in vredesprotesten en andere zaken, die het geheel ten goede moeten keren.

Jullie begrijpen ik heb diep respect voor al die vrouwen. In deze  vrouwen wil ik al die vrouwen eren, die hun hachje wagen voor vrede.
Rozen zijn moeilijk te krijgen en hoe krijg ik ze ter plaatse, maar zij krijgen in gedachten de mooiste roos die ik kan bedenken.
Daarom vandaag: Ode aan de vrouwen van Israel die voor vrede strijden in geweldloze bewegingen. 

Bethlehem, de ogenschijnlijke stad van vrede,
5 september 2010.