Weblogs oecumenische begeleiders

Henk Spoelman: vreemde ervaringen

Deze keer wil ik iets vertellen over het reizen in de Westbank. Vreemd onze regering ontraadt om in de westbank te zijn,laat staan reizen.


Deze week heb ik nogal gereisd in de Westbank.
Wij hadden een afspraak in Ramallah. Ook moesten wij naar Wad Rahal, een plaatsje onder Bethlehem

Voor Ramallah hadden wij besloten rechtstreeks daar naar toe te reizen. Er zijn nl twee manieren om er te komen, nl van bethlehem naar Jeruzalem en daar overstappen op de bus Ramallah slechts .. km is, duurt onze reis zeker een uur.
Wij kozen heen rechtstreeks te reizen en terug via Jeruzalem.

Ik wist het niet maar via mijn Zweedse teamgenote werd ik opmerkzaam gemaakt op het reisadvies wat ons Ministerie van Buitenlandse zaken geeft. l zij ontraden reizen in de Palestijnse gebieden. Voor gaza kan ik mij nog een dergelijk advies voorstellen, maar voor d Westbank voel ik mij veiliger dan in Rotterdam. Hoe veel mensen worden daar trouwens dood geschoten?
Toch moet ik erkennen dat het reizen in de Westbank niet geheel van gevaar is ontbloot, maar dat heeft heel mandere oorzaken.
Wij reizen meestal in kleine bussen, of zelfs minibusjes. De chauffeurs zijn waarlijke acrobaten in hun stuurkunst en het lijkt of de duivel op hun hielen zit, zo hard proberen zij te rijden. Echter als je de weg ziet waarover wij rijden dan is deze ca 3 meter breed en verkeer rijdt in beide richtingen en het lijkt of je in Italie in de bergen rijdt; smalle kronkeliege wegen met haarspeldbochten. Zijn er dan geen betere wegen in de Westbank. Ja wel zeker, maar daar mogen wij niet over ijden die is voor de elite, de settlers
. Wij zijn gedwongen over dergelijke slecht onderhouden wegen te rijden. Dat er op die wegen dan ook regelmatig ingelukken gebeuren i geen wonder, en daar schuolt het gevaar in.
Naast de bergen met prachtige vergezichten, want het is en prachtig land met een van oorsprong prachtige natuur.
Zo reden wij richting Ramallah. Ik kwam nog meer vreemde dingen tegen onderweg, o.a bedoeienplaatsen langs de weg, gehuisvest in ijzeren barakken. Had ik dat in het verleden ook al niet eens gezien? Het gevolg van gedwongen verhuizingen naar dorpen en steden.
Nee als je dat ziet dan schreeuwt de armoede je tegemoet.
Verder ging onze reis en dan word ik ineens weer met een ander vreemd fenomeen geconfronteerd, nl de muur, één van de meest afschuwelijke voorwerpen van de bezetting.
In 1991 zag k nog de restanten van de muur in Duitsland en voelde nog de afschuwelijke sfeer erom heen op mijn tocht naar Polen.
Nu zie ik dat afschuwelijke geval dagelijks , hie in Bethlehem, maar rond Jeruzalem wordt helemaal een muur gebouwd om zo "groot Jeruzalem te kunen realiseren.
Ik heb geen woorden voor die muur, maar mijn geweten eist dat ik er toch een artikel an zal wijden, want je kunt er niet over zwijgen.
Eindelijk reden wij ook nog eover en nieuwe weg; niet voor ons aangelegd, maar vooral voor de andere categorie eamallahn de Palestijnen mogen daar gebruik van maken.
Ik schrijf nog over mijn bezoeken in Ramallah,z eker mijn tweede bezoek aan het "House of Water and Environment".
Mar nu eerst mijn verder reisverslag.
Terug reisden wij via jeruzalem, een hele onderneming. De minibus stopt waar je wilt, halte of geen halte, even zo met het instappen; lekker gemakkelijk. Jeruzalem en Ramallah zijn bijna aan elkaar gegroeid en je ziet nauwelijks open ruimte. Veel bedrijven en winkels langs de weg, echt oosters.
Dan ineens kom je zowaar in de file terecht. Als je het niet weet, dan vraag je je zelf af hoe dat kan. Maar je merkt het al gauw, een checkpoint, je gaat de grens over. Onze Palestijnse medepasagiers moeten uitstappen en gaan de terminal binnen. Wij mogen blijven zitten. Als wij bij dde controlepost zijn, dan komen daar twee zwaar gewapende mensen binnen, één soldaat en één particulier veiligheidsman. De soldaat controleert onze paspoorten en de veiligheidsman controleert de bus op mogelijke ongerechtigheden. Het houdt onze reis nogal op en opnieuw merk ik de vernedering van de controle.
Onze medepassagiers mogen even later weer de bus in en knnen wij onze reis voortzetten naar jeruzalem. Van de groen bus stappen wij over naar de blauwe bus, het verschil in het systeem, die niemand mij nog heeft kunnen verklaren. Misschien de verkeerde personen gevraagd.
Als wij in Bethlehem zijn moeten wij opnieuw door de controle, gemakkelijk weliswaar, maar toch!
Ik prrefereer dan ook de rechtstreekse verbinding ook al kom je langs meerdere controlepunten, maar daar zijn alleen solda 
dat in een oogwenk alles kan worden afgesloten, potdicht.

Mijn tweede reis is evenzeer de moeite waard te vertellen.
Ons hele team ging naar Wadi Rahal, een klein dorpje ca 6 km ten zuiden van Bethlehem. Wij gingen daar werken. Jullie zullen het niet willen geloven, maar ik heb daar onkruid getrokken en stenen geraapt. Nee niet om naar de settlers te gooien, maar om het land schoon te maken van de vele stenen die op het land liggen om het zo bewerkbaar te maken. Wij waren met een groep van in total 16 man en ja dan zie je het resultaat duidelijk; een vruchtbare middag.
Echter om er te komen is al een hele onderneming. De normle weg van Bethlehem naar Wadi Rahal gaat eerst over de grote weg tussen Bethlehem en Hebron, route 60. Voorbij de settlement Efrat, een langgerekt lint willen wij linksaf onze zijweg inslaan.
Wie schetst echter onze verbazing, wij kunnen het niet want het hek is gesloten door het leger. Gelukkeig komt onze gastheer vn de andere zijde en wij klimmen over het hek.. Zo kunnen wij onze bestemming bereiken en ons dienstbaar maken.
De terugreis is heel wat avontuurlijker, want de gewone route kunnen wij terug niet volgen en moeten wij de route rijden die straks de inwoners van Wadi Rahal allemaal moeten rijen om in Bethlehem te komen, want binnen afzienbare tijd is de gewone weg ontoegangkelijk voor de bewoners van wadi rahal en zijn zij gedwongen de adnere route aks tenemen, die veel vervelender is en veel langer duurt. Dit terwijl de weg er ligt. Nee deze is straks alleen voor de settlers en niet voor de Palestijnen. Wat een onrecht toch.an de weg van Ramallah richting Jeruzalem, De weg die wij moeten berijden is zo mogelik nog slechter d