Weblogs oecumenische begeleiders

Introductie Henk Spoelman

Ik ben Henk Spoelman, sinds kort, samen met Jeppe Schilder, een Ea-er, zoals wij dat noemen. EA staat voor Ecumenical Accompanier voor het Programme voor Palestine and Israel (EAPPI).
Ik wil in het kort iets vertellen van het hoe en het waarom.


Mijn achtergrond is een technisch/organisatorische. Je merkt telkens dat je in die zin een buitenbeentje bent, wat betreft jouw professionele achtergrond in het veld van vriijwilligerswerk. Ook nu ben ik de enige in onze groep met deze achtergrond. Het is wel interessant te zien welke achtergrond de verschillende deelnemers hebben. Er zijn meerdere predikanten in de groep en dat is regelmatig zo. Zij besteden hun sabattical aan vrijwilligerswerk, geen gek idee. Door mijn technische achtergrond is de denkwijze met velen in de groep verschillend; dat maakt het boeiend in de discussies. Mijn beroep en mijn vrijwilligerswerk zijn niet aan elkaar gerelateerd. Wel ben ik altijd actief geweest in het vrijwiligerswerk.
Mijn beroep is veelzijdig en boeiend. De eerste 25 jaar ben ik directeur Openbare werken geweest. Na deze periode ben ik mijn eigen bedrijf begonnen wat ik uitoefen tot nu toe. Ik heb mij gespecialiseerd in interim- en projectmanagement.
Wat ik al schreef, naast mijn werk was ik actief in het vrijwilligerswerk en vooral in het kerkelijk werk. Door de vele verhuizingen, de afgelopen jaren, zijn er op dit vlak momenteel geen activiteiten.
In 2008 bezocht de toenmalige kerkenraad van Renesse/Noordwelle, waar ik ouderling-kerkrentmeester was, Israel en de bezette gebieden. Toen mij gevraagd werd mee te gaan heb ik aanvankelijk geweigerd, ik heb het niet zo op met de politiek van Israel. Echter mij werd verzekerd dat vooral de bezette gebieden zouden worden bezocht en daar vooral met mensen zou worden gesproken. Mijn aarzeling heb ik achter mij gelaten en ben meegegaan. De eerlijkheid gebiedt te zeggen (schrijven) dat dit bezoek mijn leven heeft veranderd. Er gaat vrijwel geen dag voorbij of ik herinner mij en zie voor mijn ogen de vernedering van de Palestijnen. In een later hoofdstuk zal ik speciaal aandacht aan hen schenken al is het maar om het beeld dat om hen heen is gecreeerd te ontkrachten, voor zover dat in mijn vermogen ligt.
Het conflict is meer dan ingewikeld en wie ben ik om daarover te oordelen en conclusies te trekken.
Echter één ding is voor mij zeker, nergens staat geschreven dat je mensen mag vernederen en dat is wat mij diep heeft geraakt. Hoe is het mogelijk dat een, zich geciviliseerde staat noemend, land zo erg mensen kan vernederen. Deze dagen merk ik het opnieuw, of ik hoor wel derhalen, er is geen enkel respect voor het Palestijnse volk en het land. 
Ik ben dan weliswaar kerkelijk momenteel niet actief, maar doe wat meer, waar ik dat kan, op het gebied van mensenrechten. 
Het Kairosdocument zou de kerken moeten wakker schudden, alle, om zich te realiseren dat dit niet kan en niet mag.
Jullie kunnen reageren, noem mij een tekst waar staat dat dit mag. Ik roep de kerken dan ook op om zich te verdiepen in het Kairos document en daarover een standpunt innemen. Ga te rade bij de kerkenraad van Renesse/Noordwelle, wellicht kan zij waardevolle adviezen geven. Val niet over woordeen, dat is niet de bedoeling van het document maar kijk naar de inhoud.
Om mijn introductie af te maken moet ik nog vertellen hoe ik bij EAPPI terecht ben gekomen.
Doordat het probleem mij zeer bezig houdt bezoek je allerlei sites waarop informatie staat. Het was maar goed dat ik even een interval in mijn werk had, zodat ik mij daar mee bezig kon houden. Op een site werd ik opmerkzam gemaakt op de oproep vanuit KerkinActie/ICCO  voor twee vrijwilligers die naar de bezette gebieden wilden gaan voor drie maanden.
De betrokken website natuurlijk opgezocht en gereageerd; het was vlak voor kerstmis 2009. Aanvankelijk afgewezen voor de opdracht, vanwege mijn leeftijd, werd ik toch opniieuw gevraagd of ik dit werk wilde doen.
Nu het is mij wel vaker overkomen dat ik aanvankelijk werd afgewezen en later toch nog werd aangenomen, dus daar doe ik niet zo moeilijk over. Bovendien als ik iets kan doen op dit vlak om de mensen daar te helpen dan doe ik dat met volle overtuiging. De voorbereiding was goed, alle waardering voor KerkinActie en zo werden Jeppe en ik voorbereid op ons werk in de OPT (Occupied Palestinian Territories). Het werk is niet vrijblijvend, integendeel en het bijhouden van een blog is één van onze taken/verzoeken. Nu ik wil die wel gebruiken. 
Ik zal vrijmoedig schrijven, zo ben ik nu eenmaal en als ik op tenen sta, bedenk dan dat dat niet gebeurt omdat ik dat zo graag doe, maar te veel wordt in bedekte termen gesproken over een onmenselijk probleem. Ik hoop dat te vermijden. 
Mijn bedoeling is niet een soort dagboek/logboek bij te houden. Veel meer wil ik onderwerpen behandelen zoals de invloed van de "wall", de Palestijnen, wie zijn zij werkelijk, de controleposten, wat dat betekent voor de mensen. Zo zijn er veel onderwerpen die met mijn werk te maken hebben die ik hoop te beschrijven.
Zie hier mijn introdiuctie. Mochten zaken niet duidelijk zijn reageer, dan hoop ik te antwoorden.