Weblogs oecumenische begeleiders

Jeppe Schilder - Het bedoeïen kamp Um el Kheir

Op ongeveer een uurrijden ten zuiden van Hebron ligt het Bedoeïenen kamp Um el Kheir. Hoewel bedoeïen bekend staan als nomaden, zijn de bewoners van Um el Kheir hier begin jaren ’60 neergestreken. Ze leven van kleinschalige akkerbouw en hebben een bescheiden hoeveelheid vee, bestaande uit kippen, schapen en geiten waarmee ze de vallei intrekken. De leefomstandigheden zijn erbarmelijk en de situatie is schrijnend,niet in de laatste plaats vanwege de problemen die de kolonisten in de naastgelegen nederzetting veroorzaken. “Wij ouderen zijn wel gewend om te overleven, maar de jeugd, die wil meer,” aldus Seliman, één van de ouderlingen in het dorp.

Wanneer we voor de eerste keer het kamp bezoeken, komt Seliman ons vriendelijk en druk gebarend tegemoet gelopen. We nemen plaats in de ontvangsttent wat niet meer is dan een stuk zeil omhoog gehouden door enkele palen. Het biedt in ieder geval beschutting tegen de felle augustus zon. Er wordt mierzoete thee ingeschonken. Seliman steekt van wal over de geschiedenis en wat zich allemaal in het kamp afspeelt. Centraal hierin zijn de pesterijen, de intimidatie, het geweld en de vernielingen van de kolonisten uit de naastgelegen nederzetting. Deze bevindt zich op een steenworp afstand van het Bedoeïenkamp. Het contrast is groot. Waar de bedoeïenen zichtbaar proberen te overleven in hun schamele tenten, hutjes en ‘illegale’ huisjes op het kurkdroge rotsige land, vertoeven de kolonisten in luxueuze villa’s die van alle gemakken voorzien zijn. Zij hebben genoeg elektriciteit en water. De bedoeïen moeten het doen met gedoneerde zonnepanelen en enkele liters water per dag. Het gras is letterlijk groener bij de buren.

Ontruiming
Middels een hekwerk worden de kolonisten van de bedoeïenen gescheiden, al weerhoudt dat de kolonisten er niet van met regelmaat het land van de bedoeïenen te betreden. Terwijl in de nederzetting continu gebouwd lijkt teworden, is het de bedoeïenen verboden om ook maar een toilethuisje neer te zetten. Meerdere malen hebben ze papieren gekregen waarop wordt gedreigd met ontruiming.Schokkend zijn de boetes die hieraan verbonden zijn die zich inmiddels opstapelen tot duizenden euro’s. Bedragen die de bedoeïenen met geen mogelijkheid kunnen opbrengen. Hoewel het nog een aantal jaar kan duren voor de bulldozers daadwerkelijk tot ontruiming zullen overgaan, zullen ze als hetzover is direct de boetes alsmede de kosten van de ontruiming moeten betalen.Wanneer ze dat niet kunnen betekent dat een enkeltje gevangenis.

Brood bakken
Van het Internationale Rode Kruis krijgt elke familie 50 kilo bloem per 4 maanden om brood van te bakken. Dat is bij lange na niet genoeg voor de families die soms uit wel 20 personen bestaan. De oven waar hetbrood tweemaal daags in gebakken wordt is een doorn in het oog van de kolonisten. Want als de wind verkeerd staat en de rook in de richting van de nederzetting waait, is dat een voorbode van nieuwe problemen. De kolonisten storen zich eraan en eisen dat het vuur onmiddellijk wordt uitgemaakt.

Een weg door hetakkerland
Een belangrijke voedselbron voor de bedoeïenen zijn de groenten die ze verbouwen op het lager gelegen akkerland. Middels een simpel irrigatie systeem en zonder het gebruik van pesticiden zijn ze in staat aubergines, tomaten en paprika’s te verbouwen. Maar ook dit stuk land wordt door de kolonisten bedreigt. Dwars door het akkerland willen ze een weg aanleggen, dit tot grote ontsteltenis van de bedoeïenen én in strijd met de Israëlische wet. Uit alle macht proberen de bedoeïenen dit dan ook te voorkomen door blokkades van stenen op te werpen. Deze worden vervolgens door kolonisten weer verwijderd. En zo gaat het ‘spel’ door.  

Vorige week hadden de kolonisten de hulp van bulldozers ingeroepen om de blokkade weg te halen. De bedoeïenen gingen erheen om met de kolonisten te praatten, maar die vluchtten direct weg. Niet veel later kwam de burgemeester aangelopen en deelde direct mede dat dit zijn land is: ”Als je niet weggaat, bel ik het leger!” vertelde hij ze. Ze vertrokken om escalatie te voorkomen, maar even later kwamen alsnog vier legervoertuigen aangereden. Één van de daarbij aanwezige soldaten was een Arabische bedoeïen. Hij begreep de situatie en beaamde dat de kolonisten inderdaad het recht niet hebben om een weg door het gebied aan te leggen. Niet verwonderlijk was dit niet naar tevredenheid van de kolonisten, die een andere legereenheid belden. Deze waren ruwer en drie inwoners van Um el Kheir werden 1½ uur geboeid vastgehouden in de brandende zon. Volgens deze legereenheid was het gebied een militaire zone. Desalniettemin weigeren de bedoeïenen te vertrekken. Al hebben ze weinig tot geen middelen om zich te verzetten, wat ze ook niet zullen doen. Wat kunnen ze immers beginnen tegen de zwaar bewapende kolonisten en soldaten?

Het akkerlandvernield
De afgelopen week zijn de kolonisten middenin de nacht richting het akkerland gegaan waar ze een deel van de gewassen en het irrigatiesysteem vernielden. Hetis een triest aangezicht wanneer Seliman ons uit de grond gerukte aubergines en uitgedroogde paprika’s laat zien. “Ik begrijp niet waarom ze dit doen! Ze pakken alles van ons af en wij kunnen nergens heen!” aldus een zichtbaar wanhopige Seliman.  

Solidair met de bedoeïenen. 
Met het oog op deze gespannen situatie die het dagelijks leven van de bedoeïenen compleet ontwricht, is het belangrijk om de kolonisten te laten zien dat wij de bedoeïenen steunen en hun verhaal aan de wereld willen vertellen. Samen met collega EA Mohanad ging ik er de nacht doorbrengen. Mocht er ’s nachts wat gebeuren dan konden wij tenminste proberen om de-escalerend op te treden. Ondanks dat kraaiende hanenen vechtende honden mij uit de slaap hielden was het een rustige nacht die beloond werd met een prachtige zonsopkomst. Niets herinnerde ons aan de problemen die het kamp kent. Maar we weten inmiddels wel beter. De volgende nacht of dag kan het wel raak zijn. En dan zijn wij er niet.