In de Zambiaanse kerken bestaan veel conservatieve denkbeelden over hiv/aids. Het is voor velen een moeilijk onderwerp. Wie besmet wordt met hiv/aids is een zondaar die om vergeving moet vragen. De hiv/aids-afdeling van de Raad van Kerken van Zambia wil het onderwerp hiv/aids op genuanceerde wijze bespreekbaar maken bij kerkleiding en gemeenteleden via cursussen en trainingen. In lotgenotengroepen 'Cirkels van Hoop' komen mensen die met hiv besmet zijn bij elkaar om elkaar te ondersteunen. Ze luisteren naar elkaars verhalen en helpen elkaar om met deze besmetting om te gaan. Niet alleen medisch gezien maar ook sociaal en emotioneel.
Meer info over het project:
Vrouwen en hiv-aids
Nu snap ik waarom mijn man en dochter overleden zijn
12 april 2011
Angela is een positieve vrouw van 44 jaar. Dat is bijzonder omdat ze het in haar leven niet altijd even makkelijk heeft gehad. Angela vertelt: “Ik trouwde op mijn 21e tegen mijn wil in met een man, die mij gedwongen heeft om met hem naar bed te gaan. Ik kreeg twee dochters. Toen mijn oudste dochter drie was en mijn jongste zes maanden, ging mijn man dood, maar ik had op dat moment geen idee waarom. Toen mijn jongste dochter vier jaar was, ging ook zij dood. En weer wist ik niet waarom.”
Als Angela dertig is, krijgt ze hevige hoestbuien en blijkt ze tuberculose te hebben. Drie jaar later zijn de hoestbuien weer terug, nog erger dit keer en ze hoest zelfs bloed op. Ook begint ze af te vallen en begint het te dagen dat ze misschien aan aids lijdt. Ze besluit zich te laten testen. “Ik was bang om me te laten testen. Je laten testen betekent dat je je blootstelt aan stigmatisatie. Dit zorgt er voor dat in Zambia slechts 17% van de bevolking zich laat testen, het is dus een groot probleem. Ik bleek in 2000 voor de tweede keer tuberculose te hebben en werd behandeld door een Britse dokter. Deze dokter en mijn zus hebben me aangemoedigd om me te laten testen. In 2001 bleek ik inderdaad positief te zijn. Een slecht bericht, maar het gaf me ook rust. Het is toen tot mij doorgedrongen dat aids de oorzaak was van de dood van mijn man en dochtertje.”
Een ander gevolg van weinig voorlichting is, naast stigmatisering, verkeerd medicijngebruik. Angela kreeg van haar Britse arts medicijnen voorgeschreven, maar wist niet hoe ze deze in moest nemen. Ze nam haar medicijnen niet in en werd zieker en zieker. Een neefje van drie jaar heeft in die periode voor eten en drinken gezorgd. Maar de vooruitzichten waren niet gunstig.
Toen kwam Angela in contact met een Belgische arts. Ook hij schreef medicijnen voor. “Ik heb hem toen gezegd dat hij me niet alleen medicijnen moest voorschrijven, maar ook moest toedienen. Hij was bereid me die toe te dienen, maar wilde de verantwoordelijkheid ervoor niet nemen. Op eigen verantwoording ben ik de medicijnen gaan slikken en na twee weken al begon ik op te knappen. Ik kon weer lopen en mijn immuunwaarde steeg weer.”
Vervolgens klopte Angela aan bij CCZ Circle of hope, een organisatie van en voor mensen die leven met hiv/aids. Angela meldde zich aan als vrijwilliger omdat ze behoefte had aan een kerkelijke kring van mensen die in dezelfde situatie zaten, maar kreeg na een maand al een betaalde functie. “We organiseren activiteiten waar mensen geld mee kunnen verdienen, omdat armoede een groot probleem is in gezinnen die leven met aids. We besteden ook veel aandacht aan goede voeding en maken de mensen bewust over het belang van goede voeding als je immuunsysteem is aangetast. Maar bovenal vinden we steun en bemoediging bij elkaar. En dat draagt ook bij aan onze fysieke gezondheid.”