Weblog Nelly van Kampen

Oud en Nieuw

Al weer ‘Oud en nieuw’.

Het is bijna onwaarschijnlijk stil als ik op zondagmorgen de auto pak om naar de kerk te gaan. In alle rust rijd ik, zonder ook maar enige last van medeweggebruikers, de stad door en ik kom ruimschoots op tijd aan in een zeer uitgestorven straat. De kerkzaal van deze gemeente is gelocaliseerd boven de praktijk van een orthopedische chirurg en er is nog niemand te zien. Na een tijdje zie ik mensen die eruit zien alsof ze ook naar de kerk willen; ik stap uit, spreek hen aan en het blijkt inderdaad zo te zijn. We stappen de lift in bij de chirurg en op de bovenverdieping is de dienst. 
                                                                                                                                
Vanwaar de stilte? Het is deze dagen Chinees Nieuwjaar en dan gaat alles wat Chinees is naar de stad of het dorp waar men vandaan komt. Je moet dan bij je familie zijn om dat te vieren. De statistieken zeggen dat 20% van de bevolking van Maleisie van Chinese afkomst is, maar ik heb de indruk dat er hier in de stad veel meer zijn: iedereen is weg. In de kerk waar ik nu ben valt het nog wel mee. Het is een Maleis sprekende gemeente van de Sidang Injil Borneo, die voornamelijk bevolkt wordt door mensen van Sabah en Sarawak en dat zijn duidelijk geen Chinezen. Maar verder? Leegte alom en alle Chinese winkels minstens drie dagen dicht. ’s Avonds ga ik eten met een zestal studenten die afkomstig zijn van mainland China en helaas, helaas, niet naar huis kunnen vanwege de enorme afstand. Gekweld door hevig heimwee scharen ze zich rond de tafel. Vooral die ene die voor het eerst niet thuis is tijdens deze dagen, heeft het zwaar. En toch wordt het best nog gezellig.

Inmiddels is het eerste semester op de MBS begonnen en ben ik echt aan het werk. Het begon zeer aantrekkelijk: na een openingsdienst op de school en een paar introductiedagen ging het hele gezelschap, 88 man/vrouw sterk, in twee bussen op weg naar Pangkor Island. Pangkor Island is een prachtig bounty-eilandje voor de westkust. Daar werd de jaarlijkse driedaagse retraite gehouden. Voor mij een mooie manier om studenten en collega’s wat te leren kennen. Dobberend in de zee met het zicht op de wuivende palmen bedacht ik dat het leven van een zendingswerker heel erg zwaar is…. maar niet echt. ’s Avonds bij het barbecueën van grote aantallen kreeften dacht ik er weer iets anders over.

Wat me vooral opvalt bij zo’n retraite is de vele aandacht voor de persoonlijke geloofsgroei van de studenten en docenten. Deze school focust niet primair op het opleiden van echte wetenschappers; het gaat veel meer om de vorming van de ‘geheiligde persoonlijkheid,’ om het totale plaatje van de mensen die al die verschillende kerken in Azie zullen gaan dienen. ‘Be transformers for Christ’, was het thema dat naar verschillende kanten werd uitgewerkt. Een transformer, iemand die vernieuwend in de kerk en de samenleving staat, is iemand die zelf de vernieuwende kracht van Jezus aan lijf en ziel ervaart. Dat was de eerste indruk die deze retraite bij mij heeft achtergelaten. Halverwege dit semester staat er een aparte week op het programma, getiteld ‘spiritual emphasis-week’. Ik ben benieuwd hoe zo’n week eruit zal zien. Jullie horen ervan!

Verder valt op dat theologie heel praktijkgericht is. De docente dogmatiek, die een omstandig en doortimmerd verhaal houdt over ‘open theisme’, sluit haar verhaal gedecideerd af met de opmerking: ‘Ziezo, en nu weet je ook wat je moet zeggen als het in het gesprek met je vrienden hierover gaat!’ Dogmatiek wordt meteen doorvertaald naar de gesprekken over geloof die iedereen ‘natuurlijk’ met iedereen voert.
 
Het echte leven is begonnen, na die maanden van inpakken, uitpakken, winkelen, inrichten, taalstudie en rommelen. Het echte leven bevalt mij best. De school ligt op een prachtige locatie iets buiten de stad, echt in de natuur. Een heerlijke plek om te zijn, met boeiende mensen, een sfeer waarin je je welkom weet, een gemeenschap om graag bij te horen.