Palestijnse jongeren groeien op in een sfeer van geweld, conflict en uitzichtloosheid. Ze kunnen niet uit hun woongebied, banen zijn er steeds minder en ook het onderwijs wordt steeds meer negatief beïnvloed door de voortdurende bezetting van de Palestijnse gebieden. Hierdoor raken ze getraumatiseerd en verliezen hun gevoel voor normen, waarden en eigen talenten. Het Arab Educational Institute leert jongeren hoe ze kunnen meehelpen aan de opbouw van een Palestijnse staat waarin democratie, geweldloosheid en een samenleving van meerdere culturen en religies belangrijk zijn.
Hieronder leest u de columns van Dr. Toine van Teeffelen. Hij is directeur ontwikkeling van het Arab Educational Institute en woont sinds meer dan tien jaar in Bethlehem in de bezette Palestijnse Gebieden, samen met zijn Palestijnse vrouw Mary en hun dochter Jara en zoon Tamer.
Abonneer mij op deze weblog
Meer info over het project:
Begrip tussen godsdiensten
Staak uw wild geraas
24 februari 2011
Thuis
08/12/2010
STAAK UW WILD GERAAS
Het is 5 december. Samen met een enkele andere Nederlanders en Nederlandstaligen uit Palestina zit ik in een busje op weg naar een betoging tegen Geert Wilders. Die houdt op Sinterklaasavond een spreekbeurt in Tel Aviv. We zijn aan het brainstormen over leuzes. Wilders gaat pleiten voor zijn eigen oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict, een oplossing die er eigenlijk al is, want volgens hem is de huidige staat Jordanië Palestina.
Dat is een standpunt dat zelfs in Israël als wereldvreemd te boek staat. Het komt vooral uit de koker van die kolonisten die het liefst de Palestijnen zien vertrekken naar Jordanië om zo de weg vrij te maken voor de verdere inlijving van de West Bank binnen een groot Israël. De Hatikva partij die Wilders uitnodigt is daar voorstander van. Gezien de kwetsbare positie van de Palestijnen in de bezette gebieden is de stap naar etnische zuivering snel gezet.
Sommigen van ons zijn goed in het hanteren van de viltstift tijdens het rijden. De rit is dan ook niet schokkerig; ze gaat over mooie checkpointloze autobanen, waar West Bankers zo jaloers op zijn. De leuzen "Jordanië is geen Palestina" en "Wilders not welcome" zijn niet creatief maar wel to the point. "Limburg naar België" of "Friezen naar Duitsland" is sterker, vinden we, en natuurlijk is daar de verbinding met Sinterklaas: "Wilders in de zak," "Wilders, staak uw wild geraas".
De plek van samenkomst is een moeilijk vindbare uithoek in Noord-Tel Aviv in de buurt van een beboste omgeving en een enorm pretpark, waar Jara en Tamer van zouden watertanden. Maar die laatsten kijken tijdens de demonstratie thuis naar de film Pluk en de Petteflat die de Nederlandstalige zender BVN uitzendt. Het verhaal van Annie M.G. Schmidt kennen ze bijna uit hun hoofd, maar de film nog niet. Het verhaal is trouwens een goed voorbeeld van dat Nederlandse erfgoed waar Wilders zich zo druk over maakt. Waarom blijft Wilders eigenlijk niet gewoon thuis in Nederland op zo'n typisch Nederlandse avond als het Sinterklaasfeest?
Tijdens de picket-line raken de demonstranten onderling en met de aanwezige Nederlandse journalisten aan de praat: Waar woon je, wat doe je, en vooral hoe lang woon je hier en hoe lang wil je hier blijven wonen - permanent of "half permanent" of voor een paar jaren? Waar is je thuis, ligt er achter de vraag besloten. Er zijn een flink aantal Israeli's van Nederlandse afkomst. Beate van de Israëlische vredesorganisatie Gush Shalom zegt dat ze in de jaren tachtig naar Israël kwam omdat ze kwaad was. Ze is gebleven omdat de kwaadheid niet verdween.
Het doet me denken aan voorbije jaren. Laatst liet ik Jara en Tamer een foto zien waarop ik eind jaren zeventig in een demonstratie in Amsterdam liep met een spandoek waarop met grote rode letters geschreven stond: "Een onafhankelijke Palestijnse staat: Eerste stap op weg naar vrede." Alsof de tijd stil staat. Jara en Tamer lachten zich een kriek om mijn lange haar van toen.
Mary had wel zin om naar de demo mee te gaan, maar heeft natuurlijk geen vergunning. Een journalist zegt me telefonisch dat Wilders eigenlijk wil dat Mary naar Jordanië moet gaan. Wat ze daarvan vindt, vraagt hij. Laat Wilders maar naar Jordanië gaan, zegt Mary. Daar zal hij zich ongetwijfeld thuis voelen, zeg ik. "Wel, in ieder geval zijn buitenlanders in Jordanië welkom, in tegenstelling tot Nederland."
Tamer declameert zijn huiswerk voor de Engelse les: My name is Tamer, I am from Palestine, I am eight years old, I am in the third grade, I like basketball and I don't like skateboarding. Hij spreekt het mooi uit, goed gearticuleerd en trekt na afloop gekke bekken. We applaudiseren.
Deze dagen voelt Mary zich weer meer gehecht aan het Palestijnse land, aan Betlehem, ook al omdat er meer mensen zijn die iets met hun land doen, wanneer ze althans wat land bezitten; er een huis op bouwen bijvoorbeeld. Ze kijkt de volgende dag het raam uit, haar armen gevouwen op de vensterbank. Haar moeder is een wankelende kaars. De vlam wakkert dan weer aan, wordt dan weer zwakker, maar blijft nog steeds wel branden. Wat geeft de toekomst? De wolken komen aanzeilen, de winter is eindelijk begonnen.