Weblog waarnemer Israël/Palestina

Tent of Nations

Tent of Nations

Vandaag, zaterdag 21 januari, ben ik op bezoek bij Daoud Nassar. Hij is een Palestijnse boer die woont en werkt in Bethlehem in de Westbank. Ik heb hem eerder ontmoet o.a. op Kerstavond in de Lutherse Kerk in Bethlehem (zie mijn weblog 'Kerstfeest in Bethlehem' d.d. 25 december 2011). Links op de foto Daoud Nassar, in het midden Meta Floor (Sabeel), daarnaast haar zuster en daar tegenover de vrouw van Daoud. Hij nodigde mij bij die gelegenheid nadrukkelijk uit voor een bezoek aan zijn bedrijf en dat krijgt vandaag een vervolg.



Zijn grootvader, Daher Nassar, (de linker foto)heeft in 1916 in Bethlehem ongeveer 400 dunam grond gekocht en heeft daarop wijnstokken en vijgenbomen geplant. Later gaan zijn zoons Bishara en Naef, ook allerlei soorten groenten verbouwen, deels voor eigen gebruik en deels voor de verkoop.
In tegenstelling tot de meeste andere boeren is Daher – en later ook zijn zoons – op het land gaan wonen, weliswaar niet in een huis of een tent, maar in grotten. Het wonen in een grot was in die tijd overigens niet zo ongebruikelijk als het nu klinkt. In de zomer is het er koeler en in de winter is het minder koud dan bovengronds wonen.



De foto van grootvader Daher is genomen van een kolom in de grot waar de familie gewoond heeft. (zie de rechter foto hierboven). Op die kolom zijn drie generaties geschilderd: grootvader Daher, vader Bishara en de zoon Daoud. Deze is nu samen met zijn broer Daher de huidige eigenaar.

Het land van de familie ligt op een heuvel en dat blijkt in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw een probleem te worden. Dan gaan kolonisten op de heuvels in de omgeving illegale nederzettingen bouwen. Dat zijn er nu al zes. Eén daarvan is te zien op de linker foto.
Er zijn er ook twee in aanbouw, zgn. 'outposts' (zie de rechter foto).
In totaal wonen er inmiddels al meer dan vijftigduizend kolonisten in de directe omgeving.

De heuvel met het land van de familie Nassar blijkt zo langzamerhand de enige heuvel te zijn waarop nog geen nederzetting is gebouwd en dat is aanleiding voor de kolonisten om de familie daar op welke manier ook weg te krijgen.

De eerste manier is een juridische. In 1991 wordt het land tot 'stateland' verklaard  Dat betekent dat als er geen bewijs is dat het land eigendom is van een Palestijn het eigendom wordt van de staat Israël en dan kan Israël daar nederzettingen op gaan bouwen. Gelukkig kan de familie Nassar wel aantonen dat ze eigenaar zijn. Dat klinkt eenvoudiger dan toen bleek. In 1916 was er in dit gebied nog het Ottomaanse Rijk, daarna volgde een periode van Engels gezag, vanaf 1948 was het deel van Jordanië en vanaf 1966 was het land onder Israëlisch gezag. Van iedere periode moeten papieren worden overlegd waarin de betreffende regering aangeeft dat het land aan de familie Nasssar toebehoort. Voorzien van deze papieren wordt via een lange en dus dure gerechtelijke procedure de familie door het hoogste rechtscollege in Israël in het gelijk gesteld.

Nu de familie niet op deze manier tot vertrek kan worden gedwongen volgt een nieuwe poging. Er moeten 'ooggetuigen' worden gevonden: mensen die uit eigen waarneming kunnen vertellen dat de familie hier al die tijd heeft gewoond. Nu blijkt hoe belangrijk het is geweest dat familie er ook daadwerkelijk heeft gewoond, want alle buren en andere omwonenden verklaren dat zij uit eigen waarneming de bewoning door de familie kunnen bevestigen. Opnieuw wordt dit proces tot aan het hoogste rechtscollege van Israël met succes gevoerd – uiteraard met de nodige financiële gevolgen.

Bij de derde poging wordt om een zgn. 'landsurvey' gevraagd. Daarbij moet aan de hand van de originele documenten worden aangetoond dat dit ook echt het land is dat ooit is gekocht en dat het nadien altijd in bezit van de familie is gebleven. Dit moet gebeuren door een Israëlische advocaat en die moet in de archieven in Istanboel, Londen, Amman en Jeruzalem nagaan of alles klopt. De advocaat doet grondig zijn werk en bevestigt de kuisheid van de oppervlakte van het land.

Het is dan inmiddels 2002 en alle procedures zijn of gewonnen of tot stilstand gekomen. Wat nu volgt is een methode van isolering: het land wordt afgesloten van electriciteit en water en één van de toegangswegen wordt door een roadblock geblokkeerd. Bovendien wordt er geen toestemming gegeven tot het bouwen van huizen of andere gebouwen. Sterker nog: de familie heeft inmiddels negen zgn. 'demolition orders' ontvangen. Praktisch betekent dit dat elke dag bulldozers kunnen komen om het betreffende gebouw met de grond gelijk te maken. Tot nu toe is dat niet gebeurd...

Onder al deze omstandigheden heeft de familie niet opgegeven. De derde generatie, de broers Daher en Daoud, kiezen er vanuit hun christelijke geloofsovertuiging voor om op een geweldloze en positieve manier zich te blijven verzetten onder het motto “We refuse to be enemies” – 'Wij weigeren vijanden te zijn'. Door hun wijze van leven willen zij bruggen bouwen tussen mensen.
Daarom stellen zij hun bedrijf ook open voor bezoekers uit binnen- en buitenland. Jongeren komen op bezoek om te helpen bij het planten van olijfbomen, kinderen komen op zomerkamp, Palestijnse vrouwen leren de Engelse taal spreken en te werken met computers. Op deze manier wordt niet alleen de Palestijnse gemeenschap versterkt, maar leren mensen ook om de ander te zien als mens.


In het gesprek met Daoud geeft hij ook aan dat de Palestijnen zich niet als slachtoffer moeten gedragen of zich afhankelijk opstellen, maar dat ze moeten leren zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun situaties. Hij noemt voorbeelden van zijn eigen bedrijf: er wordt inmiddels zonne- energie opgewekt en binnenkort komen er twee kleine windturbines. Op de langere termijn wil hij een informatiecentrum opzetten over milieuvriendelijk werken en leven in de Westbank.

Daoud is ervan overtuigd dat een uiteindelijke oplossing moet komen van de politiek. Kerken moeten zich uitspreken tégen onrecht; het gedrag van de staat Israël moet veroordeeld worden. Tegelijk gelooft hij dat Joden en Palestijnen niet moeten wachten totdat deze oplossing er is, maar zelf al actief moeten werken op het grondvlak. Hij wordt gemotiveerd door de Bijbeltekst “Overwin het kwade door het goede.”

Na een rondleiding over het bedrijf met het uitzicht op de illegale nederzettingen op de heuvels in de directe omgeving neem ik afscheid van deze twee bijzondere broers Daher (links) en Daoud Nassar (rechts).
Daoud hoop ik binnenkort weer te ontmoeten, want van zaterdag 25 februari tot maandag 5 maart a.s. zal hij in Nederland zijn. Als het lukt zal hij in die periode ook in Leiderdorp komen.  

Voor meer informatie, kijk op
www.tentofnations.org
Wikipedia-website: http://nl.wikipedia.org/wiki/Daoud_Nassar