Vrij!?

15 december 2011

Vrij!?

14 december 2011

Deze middag gaan we samen met de burgemeester van Azzun op bezoek bij drie families waarvan een paar dagen geleden een zoon is vrijgelaten uit Israëlische gevangenschap.Het zijn indrukwekkende verhalen die deze jongemannen vertellen en het geeft ons een beeld van hoe het toe gaat bij arresteis en hoe de behandeling in de gevangenissen in Israël is.

Mohammed is op zeventienjarige leeftijd op 13 januari 2009 gearresteerd. Hij was 's nachts op straat en protesteerde – uit solidariteit – tegen de bezetting van Gaza door Israël. Hij gooide stenen en werd gearresteerd. Daarbij wordt hij geboeid en geblinddoekt afgevoerd naar een tijdelijke gevangenis in één van de nederzettingen in de buurt. Die fungeert als een vooruitgeschoven post van de Israëlische gevangenis. Daar wordt hij langdurig en hardhandig ondervraagd. Hij wordt veroordeeld vanwege het bezit van een geweer. Dat betreft een oud jachtgeer dat de familie gebruikt voor het doden van de wilde varkens die de kolonisten bewust loslaten in Palestijns gebied. Door die losgelaten varkens wordt veel schade aan tuinen aangericht.

De arrestatie is waarschijnlijk het gevolg van speurwerk van een soort geheime dienst.

Mohammed wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar en wordt overgebracht naar een gevangenis in Israël. Daar komt hij in een cel van ongeveer 4 bij 5 meter en daar zitten dan minstens tien andere mannen de hele dag opgesloten. In diezelfde ruimte moet gekookt worden, er wordt in stapelbedden geslapen en is er een toiletemmer. Van enige bezigheid is geen sprake.

In de eerste acht maanden mag hij helemaal geen bezoek ontvangen. Daarna mogen alleen zijn vader en moeder éénmaal per maand en zijn broers mogen maar éénmaal per jaar op bezoek komen.

Mohammed wordt tijdens zijn gevangenschap – om voor hem onbekende redenen – twee maal verplaatst naar een andere gevangenis, waarbij de omstandigheden niet beter zijn.

Nu hij weer vrij is wil hij proberen werk te vinden in de bouw, want zijn schoolopleiding wil hij niet meer afmaken.



Ahmed is dezelfde nacht gearresteerd. Ook hij deed mee in de protestactie, gooide stenen en werd gearresteerd. Hoewel hij kon, wilde hij niet weglopen, want dat legt hij uit als ontrouw aan de Palestijnse zaak. In zo'n situatie kiezen mensen er uit solidariteit voor om te worden gearresteerd.

Ahmed vertelt een vergelijkbaar verhaal als dat van Mohammed. Ook hier boeien en blinddoeken, hardhandig ondervragen en veroordelen. Als twintigjarige moet hij drie jaar de gevangenis in voor het gooien van stenen. Hij verblijft gedurende zijn gevangenschap steeds in dezelfde gevangenis. Hier is een kleine bibliotheek aanwezig, dat geeft enige mogelijkheid wat anders te doen dan eindeloos te wachten. Bovendien leidt dit af van de spanningen die onderling vaak aanwezig zijn.

Ahmed is van plan terug te gaan naar school; hij moet nog één jaar en dan is hij klaar.
Annan is 13 augustus 2009 's nachts om twee thuis gearresteerd op verdenking van verzet tegen Israël. Volgens de soldaten zou hij stenen hebben gegooid en 'dus' wordt hij veroordeeld tot 28 maanden gevangenschap. In die periode moet hij ook een keer een straf ondergaan van 28 dagen eenzame opsluiting. Zijn verhaal geeft het zelfde beeld van een overvolle gevangenis met alle problemen die zich daarbij kunnen voordoen. Hij voelt zich psychisch 'gebroken', maar wil toch zijn universitaire studie van accounting weer proberen op te nemen.
De burgemeester geeft in de loop van de middag nog een aantal algemene punten aan:

• 
  vaak worden jongeren gearresteerd, want zij zijn gemakkelijker te beïnvloeden (lees: te 'breken') dan ouderen; daardoor is de kans aanwezig dat zij na hun vrijlating minder of zelfs helemaal niet meer zullen protesteren tegen de bezetting; op die manier probeert Israël op de langere termijn het verzet bij de Palestijnse bevolking te breken;
  
• 
  jongeren worden ook 'uitgenodigd' als informant voor Israël te gaan werken; als zij instemmen volgt strafvermindering; ook wordt hen hiervoor geld geboden en soms ook hun familie; op die manier probeert Israël steeds meer greep te krijgen op de Palestijnse samenleving;
  
• 
  gevangenen moeten voor alles betalen: hun kleding, hun eten, hun sigaretten; bovendien moet de Palestijnse Autoriteit voor elke Palestijnse gevangene een bedrag aan Israël betalen; op die manier wordt het gevangenissysteem voor Israël een bron van inkomsten en voor de Palestijnse gebieden wordt de ontwikkeling van de economie steeds verder beperkt;
  
• 
  in de gevangenissen maken gevangenen onderling uit wie 'baas' is; die baas zorgt weer voor een bepaalde rangorde en deelt gunsten en straffen uit; op die manier is er ook binnen de gevangenis weer een streng systeem van machtigen en zwakken en dat maakt de beheersing van de gevangenen gemakkelijker voor Israël;
  

Tot slot is er de opmerking van de burgemeester die aan geeft hoe relatief de opnieuw verkregen vrijheid is voor deze jongeren. Hij verzucht: “Deze jonge mannen zijn nu vrijgelaten, maar zij worden vrijgelaten in een onvrij land, in een bezet land. Wanneer zullen zij – en alle Palestijnen met hen – echt weer vrij zijn?”