Ervaringen van een waarnemer in de Westbank
Ik was van augustus t/m oktober 2009 waarnemer in de Palestijnse gebieden namens de Wereldraad van Kerken . Dit valt binnen een Oecumenisch Begeleidingsprogramma voor Palestina en Israel (EAPPI) waar Nederland via Kerk in Actie bij betrokken is. EAPPI ondersteunt lokale en internationale inspanningen voor de beëindiging van de Israelische bezetting en wil tot een oplossing geraken in het Israelisch-Palestijns conflict door een rechtvaardige vrede. De artikelen op het bijgaande weblog geven mijn persoonlijke opinie weer. Mocht u er iets van willen overnemen verzoek ik u te overleggen met de afdeling communicatie van de EAPPI. Inmiddels ben ik weer terug in Nederland. Wilt u mij uitnodigen om over mijn ervaringen te vertellen? Klik hier om contact met mij op te nemen.
Meer info over het project:
Uitzending oecumenische begeleiders
leefbaar bestaan
27 september 2009
Met alle EAPPI teams waren we een week op stap. Zo waren we onder meer in Yad Vashem-aan hen zal ik geven in mijn huis, binnen mijn muren, een hand en een naam Jes. 56 vers 5- en zagen de gruwelen van de tweede wereldoorlog aan ons voorbij gaan.
De verschillende stadia waren :stigmatisering als jood, vervolgens beperking van leefruimte en oprichting van scheidingsmuur, toen de bestempeling van de groep als (commun)isten. De instelling van een eigen bestuur, die moest beslissen over leven en dood, gaf een wrange draai aan dat alles en er ontstond gaandeweg een methodiek gericht op het uitroeien van een gemeenschap.
Hoe vreselijk het ook is: door onze ervaring met de bezetting ontstond bij ons een gevoel van herkenning. Niet dat de Israelis zich nu schuldig maken aan systematische uitroeing, maar door in een stramien te werken: en wel het marginaliseren van een bevolkingsgroep, het onmogelijk maken van een economisch leven door de ontbering van basale mensenrechten, zoals vrijheid van beweging, het ontberen van familierechten als samenleven van man en vrouw binnen Israel i.g.v. huwelijk tussen Israelische- en Westbank Palestijn, en het ontberen van de zelfde mogelijkheden als het gaat om het krijgen
van onderwijs.
De sjoa was de grond voor het erkennen van het bestaansrecht van de staat Israel. Een beslissing van de Verenigde Naties. Een beslissing waar wij als westerse landen die deel waren van de verschrikkingen van WOII allemaal achter staan. Nu is het aan diezelfde landen om te zorgen dat dezelfde mechanismen niet weer plaatsvinden en dat ook de minderheid van de palestijnen een leefbaar bestaan krijgen.