Ervaringen van een waarnemer in de Westbank
Ik was van augustus t/m oktober 2009 waarnemer in de Palestijnse gebieden namens de Wereldraad van Kerken . Dit valt binnen een Oecumenisch Begeleidingsprogramma voor Palestina en Israel (EAPPI) waar Nederland via Kerk in Actie bij betrokken is. EAPPI ondersteunt lokale en internationale inspanningen voor de beëindiging van de Israelische bezetting en wil tot een oplossing geraken in het Israelisch-Palestijns conflict door een rechtvaardige vrede. De artikelen op het bijgaande weblog geven mijn persoonlijke opinie weer. Mocht u er iets van willen overnemen verzoek ik u te overleggen met de afdeling communicatie van de EAPPI. Inmiddels ben ik weer terug in Nederland. Wilt u mij uitnodigen om over mijn ervaringen te vertellen? Klik hier om contact met mij op te nemen.
Meer info over het project:
Uitzending oecumenische begeleiders
opgroeiende jeugd onder bezetting
26 oktober 2009
Onderweg in Jerusalem werden we op het trottoir tegengehouden door spelende Palestijnse kinderen, ze hadden een lint gespannen. Ze riepen iets, ze speelden checkpoint. Wij speelden het spel mee en wilden heel deemoedig ons paspoort laten zien. Het was niet genoeg, we mochten nog steeds niet verder. Mijn echtgenoot werd al ongeduldig, maar ik gunde ze het genoegen om eens een keer die rol uit te spelen.
Een Palestijnse man mocht wel door, wij bleven nog even geduldig staan. Mijn man kon de natuurlijke neiging om ze opzij te duwen niet langer onderdrukken. Ik vroeg me af welke geweldloze weg succesvol zou kunnen zijn: humor, erkenning van hun rol? Hoeveel spelletjes moeten volwassenen dagelijks spelen. Welke weg kies je? Voor welke partij ben je? Alles heeft te maken met de bezetting, de visie op de toekomst.
Intussen moeten veel kinderen groot worden met vaders, broers, ooms of een grootvader in de Israëlische gevangenis. Zorgen in het gezin die daaruit voortkomen voor het dagelijks brood. Frustratie en soms geweld binnen gezinssituaties.
In H2 moeten de kinderen het daarenboven doen zonder buiten te kunnen spelen. Het Media House in Tel Rumeida wil een ontmoetingsplaats zijn voor opgroeiende jeugd. Onze teamleden hebben er twee maal per week engelse les gegeven. De vredesactivisten leren de jeugd om te gaan met de camera’s van BT’selem, ze oefenen in editten en ondertiteling. Stapje voor stapje is het huis bewoonbaar gemaakt, eerst de deuren en de ramen, nu nog het dak. Ik hoop om op een of andere wijze ondersteuning daarvoor te kunnen geven, misschien met u als lezers van mijn blog?