Ervaringen van een waarnemer in de Westbank
Ik was van augustus t/m oktober 2009 waarnemer in de Palestijnse gebieden namens de Wereldraad van Kerken . Dit valt binnen een Oecumenisch Begeleidingsprogramma voor Palestina en Israel (EAPPI) waar Nederland via Kerk in Actie bij betrokken is. EAPPI ondersteunt lokale en internationale inspanningen voor de beëindiging van de Israelische bezetting en wil tot een oplossing geraken in het Israelisch-Palestijns conflict door een rechtvaardige vrede. De artikelen op het bijgaande weblog geven mijn persoonlijke opinie weer. Mocht u er iets van willen overnemen verzoek ik u te overleggen met de afdeling communicatie van de EAPPI. Inmiddels ben ik weer terug in Nederland. Wilt u mij uitnodigen om over mijn ervaringen te vertellen? Klik hier om contact met mij op te nemen.
Meer info over het project:
Uitzending oecumenische begeleiders
vrijdagmiddaggebed in Ibrahimimoskee
5 september 2009
Een feestelijke stoet gelovigen komt op vrijdagmiddag richting Ibrahimimoskee.
Bezoekers nemen tijdens ramadan, de vastentijd, de tijd om uit de dorpen in de omgeving richting Hebron te komen. Een lange reis inclusief wachttijden bij de checkpoints. 
De muezzin roept op tot gebed, de imam houdt een preek, allemaal buiten in de omtrek te volgen.
Tien dagen per jaar is de moskee geheel geopend voor de moslims. Nu is het gedeelte dat anders dienst doet als Synagoge ook geopend.
Er is veel bewaking. In 1994 was dit de plaats waar Baruch Goldstein, verkleed als soldaat 29 gelovigen doodde tijdens het gebed.
Na die tijd is het leven in Hebron ingrijpend veranderd. De scheiding tussen de beide bevolkingsgroepen is volledig.
Ik vroeg of de muziek in het Gutnickcentrum, een joods ontmoetingscentrum naast de moskee, even wat zachter kon, hij schalt de hele dag keihard. Het resultaat was helaas dat de beheerder hem harder zette.
Des te bemoedigender was het dat de dienstdoende soldaat het toegangshek tot de moskee na afloop opendeed. Wat een feest om de stoet gelovigen na afloop gewoon naar buiten te zien lopen over de brede toegansweg ipv door het smalle door betonblokken afgezette paadje, hun eigen woonwijk in. Een handdruk bezegelt de vriendschappelijke en respectvolle gevoelens die er gelukkig ook nog blijken te zijn.