Janny Oorebeek is verschillende keren op bezoek geweest in Rwanda vanuit de uitwisseling die al 24 jaar bestaat tussen de regio’s Remera en Ruyumba van de EPR (Eglise Presbytérienne au Rwanda) en de regio Dordrecht van de PKN. Vanuit de uitwisseling en met steun van het NBG en Kerk in Actie is in 2007 de Kijkbijbel vertaald in het Kinyarwanda. In 2009 heeft Janny training gegeven aan zondagsschoolleiders van de EPR. In 2009 heeft zij samen met Ria van Hulsteijn training gegeven aan zondagsschoolmedewerkers van de lidkerken van de CPR (Conseil Protestant au Rwanda). In januari 2012 zal dit een vervolg krijgen. Janny bezoekt Rwanda van 19 december 2011 tot 3 februari 2012.
Meer info over het project:
Theologische training predikanten en gemeenteleden
Steun voor kleine gemeenten van de Presbyteriaanse kerk Rwanda
Afscheid
3 februari 2012
Vrijdag 27 januari 2012
Deze dag heb ik doorgebracht bij de EPR in de gemeente Gisenyi. De regiopresident ds. Joseph heeft me rondgeleid, vooral bij het project van Compassion. Misschien kent u Compassion wel, ook in Nederland is een afdeling. Wereldwijd kunnen mensen zich opgeven als sponsor voor een kind in een derde wereldland. Ook in Rwanda worden veel kinderen door Compassion ondersteund. De plaatselijke kantoren bevinden zich altijd bij een kerk, omdat de kerk moet zorgen voor een kantoor en andere lokalen, waar de kinderen op zaterdag bij elkaar komen. Verder wordt door de sponsors het schoolgeld van een kind betaald en tegenwoordig ook het ziekenfondsgeld voor het hele gezin. Op zaterdag komen de kinderen bij elkaar om verdere vorming te krijgen. Van elk kind wordt een dossier bijgehouden.
In Gisenyi waren de kantoren te klein en Compassion dreigde met sluiting als er niet binnen een paar maanden verandering kwam. Samen met de hele gemeente is er geld opgehaald en ook vanuit Nederland is er veel steun gegeven. Uiteindelijk zijn er prachtige lokalen gebouwd en als dank vanuit Compassion heeft Gisenyi een nieuw project erbij gekregen. Bij dit project worden zwangere vrouwen die ondersteuning nodig hebben geholpen. Ze komen regelmatig bij elkaar voor allerlei lessen, ook vaak lezen en schrijven. Als het kind geboren wordt, krijgen ze kleertjes en andere benodigdheden voor de baby. Moeder en kind worden ondersteund tot het kind, als het naar school gaat, in het gewone programma van Compassion terecht komt. Er wordt voor de kindjes zelfs een crèche opgezet. Gisenyi is de eerste gemeente die dit project krijgt.
’s Middags ben ik doorgereisd naar Ruhengeri, een plaats vlakbij de vulkanen. Hier woont een bevriende predikant van de EPR, waar ik twee nachten zal slapen.
Zaterdag 28 januari 2012
Het is de laatste zaterdag van de maand, waarop ’s ochtends altijd gezamenlijk werk voor de gemeenschap wordt gedaan. Er mag dan niet gereisd worden. De plaatselijke autoriteit is op de hoogte gesteld van mijn verblijf daar en daarom krijgt de predikant toestemming om thuis te blijven. ’s Middags hebben we een wandeling in de omgeving gemaakt en enkele ouderen van de gemeente thuis bezocht.
Daarna heb ik nog een gesprek gehad met enkele mensen van een coöperatie. De mensen die lid zijn, zijn allemaal besmet met het hiv-virus of hebben al aids. Ik zat op een bankje en zij zaten in het gras. De meesten zaten een beetje van me afgekeerd, maar ik vroeg of ik iets over mijn leven mocht vertellen. Ik heb verteld dat ik zelf borstkanker heb gehad en dat mijn man enkele jaren geleden aan kanker is overleden. En algauw keerden alle mensen zich naar me toe, omdat ik met mijn verhaal duidelijk wilde maken dat er overal problemen zijn en dat we die met elkaar kunnen delen om elkaar te ondersteunen. Dit heb ik gedaan vanuit Psalm 23 vers 1. Het was een heel fijn samenzijn en aan het eind heb ik een geld gegeven ter ondersteuning.
’s Avonds waren er een aantal mensen uitgenodigd om me te ontmoeten en met elkaar te eten. Ook dat is een gewoonte in Rwanda. Als je bezoek krijgt, nodig je ook anderen uit om dit met je te delen.
Zondag 29 januari 2012
’s Morgens heb ik de meditatie gehouden in de wijkkerk vlakbij het huis van de predikant. Het was leuk om te zien dat er zoveel kinderen zijn die naar de zondagsschool gaan tijdens de dienst. Later vertelden ze me dat er 100 volwassenen in de dienst waren en 89 kinderen!!!
Na de maaltijd was het tijd om afscheid te nemen en met de bus terug te reizen naar Kigali.
Maandag 30 januari 2012
Deze dag stond weer in het teken van lesgeven aan zondagsschoolleiding. Rose Gakwandi had leiding uitgenodigd van kerken waar zij in Kigali mee samenwerkt. Het was niet een hele grote groep, maar wel heel erg geïnteresseerd en dat is het voornaamste. ’s Middags nog even de stad in om geld te wisselen en wat boodschappen te doen.
’s Avonds stond er een ontmoeting met de ex-straatjongens op het programma die in het “Transithouse” wonen. De kinderen uit mijn eigen gemeente in Nederland hadden allemaal cadeautjes gekocht en deze zijn eind november door iemand mee naar Rwanda genomen. Begin december was er een kerstviering met de kinderen die door Mwana Ukundwa worden ondersteund. Veel kinderen hebben die dag een cadeautje gekregen uit Nederland. In ieder pakje zaten wat schoolspulletjes en een klein speeltje. Wat waren de kinderen hier blij mee. Sommigen hadden nog nooit een Kerstcadeautje gehad. Ikzelf had ook nog wat pakjes meegenomen en deze zijn aan de ex-straatmeisjes in Butare gegeven en vanavond dus aan deze groep jongens.
Dinsdag 31 januari 2012
Deze dag ben ik nog weer terug gegaan naar Remera-Rukoma voor een bezoek van twee dagen. ’s Middags had het ziekenhuis een nieuwjaarsbijeenkomst georganiseerd voor het personeel. Ik was daar ook voor uitgenodigd, samen met ds. Jérôme. Tussen de middag hadden we al gegeten, maar nu stond er weer een maaltijd op tafel. Gelukkig hoefde ik niet mijn bord vol te laden. Zoals gebruikelijk in Rwanda worden er bij een dergelijke bijeenkomst toespraken gehouden en moest ook ik wat zeggen. Soms denk ik wel eens, waar haal ik nu weer de woorden vandaan, maar altijd lukt dat weer.
Woensdag 1 februari 2012
Vandaag is het heldendag in Rwanda en heeft iedereen een vrije dag.
Toch heb ik vandaag een ontmoeting met mijn sponsorkind van Compassion in Gacurabwenge. Eerst werd ik ontvangen op het kantoor van Compassion en daarna volgde een bezoek aan de familie van het meisje. Ze heet Valentine, is 20 jaar en zit in de vijfde klas van het voortgezet onderwijs. Haar vader is er vandoor gegaan en niemand weet waar hij is en haar moeder is achtergebleven met 5 kinderen. Gelukkig wordt Valentine geholpen door Compassion en dat helpt de hele familie.
’s Middags ben ik op bezoek geweest bij de mensen die mijn schaap verzorgen. In 2010 heb ik van de gemeente Remera een schaap gekregen. Een jongen vroeg of hij mijn schaap mocht verzorgen en dat heb ik toegestaan. Emmanuel woonde tot voor kort bij zijn oma, omdat zijn ouders en broer en zus zijn overleden. Zijn oma en een andere oude vrouw verzorgen mijn schaap. Vorig jaar januari had het schaap een lammetje gekregen en omdat het een ram was, is dat kort geleden verkocht. De opbrengst mochten de twee vrouwen delen. Omdat Emmanuel nu een leraar is op het voortgezet onderwijs moet hij regelmatig lessen voorbereiden, maar bij zijn oma is daar geen plaats voor, zo klein woont ze. Nu heeft hij zijn eigen huisje om zo wat meer ruimte te hebben voor zijn schoolspullen. Wel eet hij nog steeds bij oma. Verder woont er bij oma nog een tante met een tweeling van bijna 2 jaar. Deze tante is door haar man in de steek gelaten en zo heeft oma van 76 de zorg over een kleinzoon van ± 22 jaar, een dochter en twee kleine kinderen. Voor haar dus geen pensioen, zij moet nog steeds op het land werken om voor eten te zorgen. Ik had wat levensmiddelen voor haar gekocht en daar was ze heel blij mee. Ik heb ook nog een bezoek gebracht aan mijn schaap, dat in maart weer moet lammeren.
Donderdag 2 februari 2012
Afscheid genomen van Remera-Rukoma en dit keer viel dat niet mee. Ik heb weer veel post meegekregen voor het thuisfront en dat voelt altijd goed.
Teruggekomen in Kigali nog bezoek gehad van een jongen met zijn moeder die ondersteund wordt door de kindernevendienst van Nieuw-Lekkerland. Promesse houdt van voetballen en daarom hebben we een voetbal gekocht. Het viel alleen niet mee om hem op te pompen, maar uiteindelijk kon hij trots met zijn nieuwe voetbal op de foto.
’s Avonds de koffers vast gepakt. Wacht morgen nog alleen wat post ophalen, ergens met Rose eten en wat boodschappen doen. Dan is het tijd voor de terugreis naar het koude Nederland.
Alle lezers hartelijk bedankt en misschien tot de volgende keer.
Janny Oorebeek