Jeppe Schilder en Henk Spoelman zijn van 20 juli tot 19 oktober 2010 door de Wereldraad van kerken ingeschakeld als vrijwilliger in het Ecumenical Accompanier Program in Palestine and Israel (EAPPI). De oecumenische begeleiders van EAPPI werken in kleine internationale teams op verschillende lokaties en zijn verbonden met de plaatselijke Palestijnse of Israëlische gemeenschappen of organisaties, waaraan ze door hun aanwezigheid bescherming kunnen bieden.
Voorbereiding en uitzending worden gefinancierd door Kerk in Actie. De artikelen op het bijgaande weblog geven onze persoonlijke opinie weer. Mocht u er iets van willen overnemen, verzoeken wij u te overleggen met de afdeling communicatie van de EAPPi of Kerk in Actie.
Meer info over het project:
Uitzending oecumenische begeleiders
Jeppe Schilder - Ontruiming Israëlisch kampement gepaard met geweld
15 augustus 2010
Woensdag 4 augustus heeft het Israëlische leger een kampement van Israëlische kolonisten in Mitpei Avihai ontruimd. Mitpei Avihai is dichtbij de Harsina nederzetting en niet ver van Hebron in het Al-Buwayra gebied. De ontmanteling van dit kampement leidde tot ongeregeldheden waarbij in eerste instantie het Israëlische leger door kolonisten werd aangevallen. Ook nabij gelegen Palestijnen gebieden moesten het ontgelden. Zo werden families geïntimideerd en onder meer olijfbomen vernield die een belangrijke inkomstenbron voor de Palestijnen vormen.
Internationale organisaties aanwezig
Met het oog op deze onrustige situatie in het Al-Buwayra gebied zijn diverse internationale organisaties momenteel aanwezig in het gebied als waarnemer enom de lokale bevolking van enige bescherming te voorzien door zichtbaaraanwezig te.
Aanval
Deze aanwezigheid is noodzakelijk omdat men niet op de aanwezigheid van politie en leger kan rekenen. Dat betekent tegelijkertijd dat ook de internationale waarnemers het zonder beveiliging van politie en leger moeten doen. Vrijdagochtend 6 augustus rond 11.30 resulteerde dit in een aanval van een groep kolonisten met honkbalknuppels op een Canadees en een Deens lid van International Solidarity Movement (ISM) die onder een boom de wacht hielden. De Canadees liep een verbrijzelde neus op (zie foto hieronder). Hij onderging de dag erna een operatie in het in Hebron gelegen Aliya ziekenhuis. De Deen wist op tijd te vluchten, maar moest zijn tas met camera en paspoort acherlaten die vervolgens werden gestolen.
Toen enkele EAPPI teamleden zaterdag tegen 1 uur in de middag in het gebied arriveerden vertrok de ambulance en herinnerde slechts een plas bloed aan de gewelddadige aanval. Tezamen met de ambulance verlieten ook het leger, de politie en de TV-ploegen weer het gebied.
De kolonisten wordt tot op heden geen strobreed in de weggelegd en zij bewegen zich vrijelijk en intimiderend in het gebied tussen het ontruimde kampement en de nederzetting. Internationale waarnemers blijven dagen nacht aanwezig in het gebied en houden om de beurt de wacht. Het was de bedoeling dat ik van zaterdag 7 op zondag 8 augustus samen met mijn Zweedse collega Mohanad Khidir bij een familie zou overnachten om zo enige veiligheid te bewerkstelligen. Toen wij aan het begin van de avond richting de familie trokken stond er op de weg een jeep van de Israëlische politie geparkeerd, pal naast de boom waar de leden van ISM eerder waren aangevallen.
Militair gebied
De agenten deelden ons mede dat het gebied tot militair gebied was verklaard en het voor ons niet was toegestaan om hier te zijn, laat staan de familie te bezoeken. We vroegen om een bewijs en fotografeerde de papieren die zij ons toonden. Aangezien de agenten de slechtste niet waren en wij ze van sigaretten en chips voorzagen, mochten we de familie toch een kort bezoek brengen. “Maar doe het snel!” zei één van de agenten er direct achteraan. We bezochten de familie en overlegden met het kantoor in Jeruzalem wat we vervolgens het beste konden doen. Na amper 10minuten vertrokken we weer. Terwijl we over de weg terug liepen kwamen we twee kolonisten meisjes tegen. Met “Go go!” en een middelvinger werden we‘vriendelijk’ begroet. We besloten van een afstandje te kijken of zij wel werden toegelaten. Dat was het geval en niet veel later wandelden meerdere kolonisten met hun gezinnen richting het ontruimde kampement. Moeder achter de kinderwagen, de vader de hand van zijn kind vasthoudend en een zwaar kaliber machinegeweer nonchalant over de schouder hangend. Een tamelijk bizar aangezicht.
We besloten te wachten tot de kolonisten terug naar hun nederzetting zouden gaan. Helaas kregen we daar niet de kans voor. Na een kleine 3 uur kwam er een leger jeep aangereden en werden we gesommeerd te vertrekken. Gedurende de avond en de daaropvolgende dagen hielden we contact met de Palestijnse familie. Alles bleef rustig, dit keer.
