Landonteigende boeren

Blog

donderdag 22 december 2011Landonteigende boeren. Ik had al vaak over ze gehoord. Nu zou ik ze dan eindelijk gaan ontmoeten. 4 uur rijden vanaf Metro, in het noorden van Lampung, in het plaatsje Moro-Moro. Boeren wiens land werd onteigend door de regering.  Dit vergt denk ik enige uitleg. In de jaren 90 kwamen landloze boeren richting dit deel van Lampung. Het gaat om boeren die in hun dorpen van oorsprong geen grond meer konden vinden of bewerken om hun gezin in leven te houden. Ze vertrokken opzoek naar nog niet bewerkt land en dat vonden ze in Register 45 in Lampung(Lampung is in 52 registers/gebieden verdeeld). Dit gebied was toegewezen aan een houtexportbedrijf, maar dit bedrijf kon een flink deel van het land nietgebruiken, vanwege het gebrek aan geld. Volgens de wet mag dan dit land door anderen gebruikt worden. De boeren betaalden voor het land en begonnen een nieuw bestaan. Echter, vanaf het begin werden ze dwars gezeten door het houtexportbedrijf: dit bedrijf probeert alle boeren van het hun toegewezen land te verdrijven. Door goede contacten met de overheid slaagt het bedrijf erin om met behulp van politie en para-militaire eenheden deze  boerengemeenschappen te verdrijven door hun huizen te vernietigen en de mensen te verdrijven. 1200 families werden verdreven vanuit het plaatsje Pekat en een deel vluchtte naar de nabijgelegen gemeenschap van Moro-Moro. Het leven van deze Pekat-boeren in Moro-Moro is onzeker. Het volgende filmpje is gemaakt in september toen de ellende begon.Omdat er alleen Indonesische ondertiteling is, volgt nu kort een samenvatting. De eerste vrouw die kort geïnterviewd wordt, zegt: ‘We willen terug naar ons land om alles te oogsten, maar dat kan niet. Mijn zoon zegt: wanneer gaan we naar huis? We kunnen niet terug’. De tweede vrouw: ‘Ik heb niets meer, maar moet ik naar toe?’ http://www.youtube.com/watch?v=A3cFkbagCi4&feature=youtu.beMomenteel wonen ze in noodwoningen, die een paar weken geleden de tenten hebben vervangen. Ondertussen is er ook water en sanitair,allemaal mede dankzij Yabima (stichting van GKSBS) tot stand gebracht. Yabima werkt altijd door middel van boerengroepen ter plaatse. Zo heeft Yabima ook contact met een boerengroep in Moro-Moro. Deze mensen hebben haast niets: ik ontmoette een vrouw en die vroeg of ik sloffen voor haar had, want die had ze niet meer. Alles werd vernietigd. De mensen kregen geen tijd om spullen mee te nemen. Verder wordt het hen verboden hun cassave te oogsten, waardoor veel mensen zonder inkomen zitten. Gelukkig hebben een aantal weer een baan in de omgeving gevonden, maar rooskleurig ziet de toekomst er nog niet uit. Ook als je bedenkt dat de mensenrechten worden geschonden: de Pekat-boeren mogen niet stemmen, ze hebben geen toegang tot de gezondheidszorg en hun kinderen niet naar school, omdat ze niet worden erkend door de overheid. Sinds kort hebben ze zelf een schooltje opgericht zodat de kinderen in elk geval weer naar school kunnen gaan. Er wonen momenteel nog ongeveer 80 gezinnen in de noodwoningen. Van de 1200 gezinnen is een deel naar andere plekken gevlucht. Een ander deel heeft onderdak gevonden bij familie of zijn terug gegaan naar waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen.Ondanks dat de situatie stapje voor stapje beter wordt, blijft het moeilijk. Ik vond het wonderlijk dat de vrouwen die ik ontmoette nog steeds konden lachen. Dat ze nog steeds hoop hadden en probeerden hun bestaan opnieuw op te bouwen. Eén vrouw vertelde dat ze stapje voor stapje vooruit gingen: van tenten naar noodwoningen, onder tussen is er een schooltje, sommigen hebben werk gevonden,maar de overheid wil hen nog steeds niet erkennen en doet weinig aan de situatie. Iemand anders zei: ‘religie is niet het probleem in Indonesië, maar landbouwgrond en verkiezingen dat is het werkelijke probleem in Indonesië’. Ook predikanten en gemeenteleden van de GKSBS bemoedigen de boeren en hun gezinnenen stimuleren hen om voor zichzelf te zorgen. Afgelopen week was dit deel van Lampung trouwens weer in het nieuws met vergelijkbare situaties als in Pekat. Er gaan zelfs verhalen rond dat er boeren vermoord zijn door de overheid.Tja, daar zit je dan achter je computer in het koude Nederland, met alle kerstlichtjes en gezelligheid om je heen, ‘Merry Christmas’. Wat kunnen wij nu doen aan deze situatie, vroeg ik mezelf af. Nu volgen zomaar wat hersenspinsels van mij:Yabima (stichting van GKSBS) probeert o.a. op te komen voorde rechten van deze mensen, zodat ze in ieder geval weer toegang krijgen tot de basisvoorzieningen als onderwijs en gezondheidszorg. Daarnaast zijn ze bezig met een embargo over de producten van dit houtexportbedrijf. Ze proberen dit embargo ook onder de aandacht van buitenlandse regeringen te krijgen. Ik moest denken aan wat ik ontdekte tijdens het schrijvenvan mijn voorbereidingspaper over diaconaat. Volgens Calvijn (theoloog uit detijd van de Reformatie) is stelen niet alleen als regels van het geldend rechtworden overtreden, maar ook als bezit verworven wordt ten koste van anderen. Rentmeesterschap volgens Calvijn is niet alleen je afvragen WAT je met je bezit doet, maar ook HOE je eraan bent gekomen. Heel concreet: we overtreden het ‘niet stelen gebod’ als we goederen kopen die vervaardigd zijn onder mensonwaardige omstandigheden.Misschien kunnen we op z’n minst meer bewust worden van HOE we aan onze spullen kopen. En naast dit denken ook doen, handelen. Als Jezus alleen maar mooie gedachten had gehad over God en mensen, was dat Koninkrijk van God volgens mij nooit gekomen… Gezegende Kerstdagen toegewenst!

Landonteigende boeren in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.