Welkom in de rimboe

Blog

dinsdag 20 december 2011Na 24 uur gehobbel in een auto komen we aan in Rimbu Bujangin de provincie Jambi. Eén van de 5 provincies waarin de GKSBS actief is. Alsje vanuit Nederland zou vertrekken zou je via België en Frankrijk ondertussen in Spanje zijn aanbeland. Hier zit je 24 uur later nog steeds op Sumatra, nog steeds in het zuidelijke deel. Onderweg zie je overal mensen langs de weg. Ze kijken,observeren. Wat zal er in hun gedachten omgaan? Niet alle wegen in Sumatra zijn even slecht. De hoofdwegen zijn best prima en omdat we ’s nachts reden, vlotte de reis aardig. Totdat we opeens in een file van vrachtwagens waren aanbeland. Na 10 minuten complete stilstand ging onze chauffeur toch maar eens de file inhalen. Zo kwamen we steeds dichterbij de reden van de file: (met de woorden van Pak Tri Joko) ‘Er was een bus gaan slapen’. Filmpje van de weg: http://www.youtube.com/watch?v=nT8_pnlc4a4&feature=youtu.be.Met z’n vieren deelden we de auto: Pak Tri Joko, zijn vrouw Ester en de chauffeur(lees manusje van alles) Ferry. Onderweg stopten we af en toe voor een plaspauzes of wipten we even bij vrienden van Pak Tri Joko en Bu Ester naar binnen. We kregen dan standaard een maaltijd voor geschoven en een tas met eten mee voor onderweg. Samen op weg naar Rimbu Bujang om op zaterdag de verjaardag van de kerk te vieren. Daarnaast naar Pamenang op zondag waar TriJoko voor zou gaan in een dienst. Voor mij een mooie gelegenheid om mee te gaan en kennis te maken met de gemeenteleden van de GKSBS. De naam van het dorpje zegt het al: een en al rimboe. Links en rechts bomen. In het gebied van Rimbu Bujang zijn dit vooral bomen die rubber produceren. In een ander gebied is hetvooral palmolieproductie. Ik had nog nooit een ‘rubberboom’ van dichtbij gezien en had geen idee hoe je te werk moest gaan. Toen mij gevraagd werd om ‘rubber te tappen’, was ik gelijk enthousiast. In mijn ‘zondagse goed’ stond ik daar de boom te bewerken. Ik was een attractie. Zij lachen, ik lachen. Helemaal toen een klein ventje me met open mond aangaapt terwijl ik Indonesisch praat met mijn niet-rollende-r. Als ik het goed heb begrepen dan draait het om het sap van de boom. Deze wordt opgevangen en dat wordt rubber. De meeste gemeenteleden van de GKSBS werken in de landbouw en in dit dorp dan voornamelijk in de rubberindustrie. In een landbouwsamenleving als deze komen ruzies over de grens van het land met de buren geregeld voor.De verjaardag van de kerk was een feestje: met een dankdienst,optredens van ouderen (zie filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=L1RxwqcdYKY&feature=youtu.be),zondagsschoolkinderen en tieners en natuurlijk heel veel eten. Helaas viel het feest een beetje in het water: er waren niet zoveel bezoekers als gehoopt vanwege de heftige regenval de avond ervoor. Dan zijn veel wegen onbegaanbaar met de motor. Ik heb door dit weekendje in Jambi ook beter begrepen hoe de GKSBS in elkaar zit. Vaak dient een predikant in 2 tot 5 verschillende groepenin een bepaald gebied. Elke week leidt hij/zij een dienst in één van deze groepen. Soms wel 2 uur rijden van elkaar. Je kunt je wel voorstellen dat dit een bepaalde dynamiek geeft aan het werk van de kerkenraad en ook een grote verantwoordelijkheid voor ouderlingen en diakenen.In de provincie Jambi is slechts 40% van de inwoners van Javaanse afkomst (terwijl dit bijvoorbeeld in de provincie Lampung waar ik woon 70% is). Dit brengt ook een andere sfeer met zich mee. Sommigen zeggen dat de Lampungese moslims fanatieker zijn dan de Javanese, bijvoorbeeld. Een aantal predikanten vertelde dat ze moeilijkheden heeft in het bouwen van kerkgebouwen.Als je in Indonesië een kerkgebouw wil bouwen moet je tenminste 90 leden hebben. Daarnaast moeten tenminste 60 mensen uit de omliggende samenleving hun toestemming geven. In Jambi lukt dit vaak niet. Er zijn in Jambi vaker spanningen tussen moslims en christenen dan bijvoorbeeld in Lampung. Voor veel christenen is een kerkgebouw erg belangrijk, maar moet daar de meeste energie van kerkenraad en gemeenteleden naar uitgaan? Is het dienstbaar zijn in de samenleving niet even belangrijk of misschien zelfs belangrijker? Wordt een kerkgebouw belangrijker naarmate je een minderheid wordt omdat je dan tenminste iets hebt om aan vast te houden? Van een paar collega’s begreep ik dat een grote uitdaging voor christenen in Indonesië het omgaan met het ‘minderheidssyndroom’. Omdat je een minderheid bent, valt de ene christen misschien in een slachtofferrol, de ander doet ‘water bij de wijn’, of weer een ander dient de samenleving vanuit angst of de wil om geaccepteerd te worden in plaats vanuit de liefde van het evangelie. Ook al is de context geheel anders:als je het mij vraagt zijn dit ook relevante vragen voor Nederland. Van Rimbo Bujang gingen we naar Pamenang. Daar kwamen we om 23.00 uur zaterdagavond aan. In Pamenang sliepen we gezellig met z’n allen in de woonkamer van mevrouw Hermin en haar gezin op de grond. Gelukkig wel met een dun matrasje eronder… Op zondag ging Pak Tri Joko voor in de kerkdienst. Hij heeft een bijzondere band met Pamenang, omdat dit zijn eerste gemeente is. Onderweg werden er herinneringen opgehaald: 30 jaar geleden waren de wegen nog slechter, was er amper elektriciteit, enz. Pak Tri Joko heeft toen regelmatig gedacht: ‘wat doe ik hier God!’  Op maandag kwam ik gebroken maar voldaan weer terug in Metro. Home sweet home. 

Welkom in de rimboe in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.