Pasen in Pugungraharjo

Blog

dinsdag 10 april 2012Lampionnen, een fallussymbool, een Taizé viering met jongeren en keiharde regen. Dat waren in een notendop de ingrediënten voor het Paasweekend in Pugungraharjo. Laat ik bij het begin beginnen.Pugungraharjo is een dorpje ongeveer 2 uur met de auto van Metro vandaan. De afstand in kilometers is slechts 54 km maar omdat de wegen zo slecht zijn, doe je er een beetje lang over. Op Goede Vrijdag vertrok ik met een collega en zijn gezin naar Pugung toe (Indonesiërs houden van afkortingen, ik ook…). Op deze vrijdag vonden de laatste voorbereidingen plaats voor een Taizé viering voor jongeren op zaterdagavond. Samen met de jongeren uit Pugung hielp ik mee met het maken van de lampionnen (figuren uit karton snijden). Zij waren daar iets handiger in dan ik. Maar ik was best trots op de o.a. uitgesneden kaarsen en molen op mijn lampion. Helaas is het bewijs al vernietigd geloof ik…   ’s Avonds oefenden we de liederen voor Taizé.  Ik mocht wederom een bijdrage doen, dit keer met mijn muzikale talenten: ik ben hier in Indonesië mijn blokfluittalenten weer een beetje aan het oppoetsen, dus ik heb een paar maanden geleden een blokfluit aangeschaft en ben weer aan het oefenen geslagen. Eigenlijk heb ik er best wel lol in, dus ik had de fluit voor de zekerheid meegenomen naar Pugung. Het oefenen heeft zijn vruchten afgeworpen. Ik mocht meedoen in het muzikale team. We oefenden ook een psalm uit de Anglicaanse traditie: http://www.youtube.com/watch?v=5XYrUf9Ev_o&feature=youtu.be.We sloten de avond af met een animerend gesprek over de verschillen tussen Nederland en Indonesië, o.a. qua moraal en samenleving. Hier in Lampung ligt er een enorm stigma op een vrouw die rookt bijvoorbeeld. Zij wordt gezien als een prostituee, een slechte vrouw. Nu ben ik zelf geen roker en er ook geen voorstander van, maar ik vind het niet eerlijk dat er verschillende benaderingen worden gebruikt voor een rokende man en rokende vrouw. Wat mij betreft is het voor beide even ongezond… Met zulke dingen merk je weer dat de Indonesische samenleving heel patriarchaal is. Hoewel jongeren er wel opener in staan. Daarnaast besef ik ook steeds weer hoe individualistisch Nederland is en hoe collectivistisch Indonesië. Wat beide absoluut zijn mooie en minder mooie kanten heeft en waar ik ook zelf steeds een afweging in moet maken. Een voorbeeld: toen mijn Duitse (mannelijke) vrienden hier waren een maand geleden hebben ze niet bij mij in huis gelogeerd. Had ik nog in Utrecht gewoond, dan zou dit geen probleem zijn. Mijn buren zouden er niet ‘iets van vinden’. Ik heb me hier in aangepast, maar ‘vanzelf’ gaat zoiets niet altijd. Aan de andere kant heb ik aan mijn buren heel veel steun. Zo stonden ze een paar weken geleden ’s avonds laat voor mij klaar (en eigenlijk altijd…) toen ik ziek was. Niet dat dit in Nederland onmogelijk is, maar hier is dat vanzelfsprekend en dat vind ik een mooie kant van het collectieve denken. Nou ja, genoeg over de ‘morele verschillen’ tussen Nederland en Indonesië. Terug naar Pugung…   In Pugung gingen we op zaterdagochtend op de toeristische toer, op naar ‘Taman Purbakala’. Een park met restanten van een heilige aanbiddingsplaatsen van lang geleden. Ik zal jullie niet vermoeien met de details. We kwamen daar onder andere een fallussymbool tegen waar we niet omheen konden. Dit symbool stond in het midden en werd omringt door allerlei andere stenen. Het leek erop dat het als symbool van vruchtbaarheid werd vereerd vroeger. Verder was er een gemeentelid van de GKSBS Pugung in dit park aan het werk en hielp ons aan kokosnoten. We hebben heerlijk genoten van de melk en de kokos en kwamen erachter dat de kokosnoot een leuk attribuut is voor op de foto.   Tussen de middag gegeten bij ‘de kost’ (hospita) van Karel, een predikantskandidaat en toekomstige predikant van Pugung. Zijn hospita is één van de eerste en oudste gemeenteleden van Pugung en heeft de gemeente van 0 tot nu zien opgebouwd worden, dus natuurlijk moest ik haar even met een bezoekje vereren.  De rest van de middag heb ik even een paar uurtjes siësta gehouden, omdat ik de nacht ervoor wakker was gehouden door de familie mug en tijdens de avond die zou komen een beetje fit wilde zijn.           ’s Avonds kwamen er 120 jongeren uit de omgeving Pugung bij elkaar. Het werd een ontspannen avond waarin we hebben gezongen (http://www.youtube.com/watch?v=ic5BwK26C7M&feature=youtu.be), spelletjes gedaan, gegeten. Verder heb ik mezelf voorgestelden hebben we met elkaar stil gestaan bij onze capaciteiten en mogelijkheden diewe van God hebben gekregen. Volgens mij één van de uitgangspunten voor diaconaat:elkaar helpen elkaars mogelijkheden vergroten. Het bleek best wel moeilijk voorze te zijn om te noemen waar ze nu eigenlijk goed in waren. Zo zei iemand ‘Ikwil de Heer dienen’. Ik vroeg:  ‘Hoe dan,met wat?’ ‘Ik wil graag de missie van God volbrengen’. Dat werd dus niet zoconcreet. Maar er kwamen ook wat concretere reacties als: ‘Ik ben lerares en mijnkwaliteit is lesgeven’ en ‘Ik houd er van om anderen blij te maken en eenglimlach op iemands gezicht te toveren’. Ik vond die laatste opmerking heelpuur en alles hoeft niet groot te zijn, ook de ‘kleine’ gaven en talententellen mee.Het officiële programma van de avond sloten we af met eenTaizé viering. Ik vond het buiten de vieringen in de gemeenschap in Taizé (Frankrijk)om de mooiste Taizé viering die ik ooit heb meegemaakt. Als ik het goed hebbegrepen was Pugung de eerste GKSBS gemeente waar ongeveer 10 jaar geledenTaizé vieringen werden georganiseerd. Nu wordt er af en toe zo’n vieringgeorganiseerd. Hier zijn ‘praiseavonden’ over het algemeen meer geliefd, omdat jongerenzichzelf kunnen uiten. ‘Ze kunnen dan hun enthousiasme kwijt’, werd er hiergezegd. Voor een impressie van de Taizéviering, zie: http://www.youtube.com/watch?v=ib5jpUPf9Xs&feature=youtu.be.     Deze avond werd gelijk ook de langste avond die ik in Indonesië heb meegemaakt tot nu toe. Het werd een echte ‘Paaswake’, zij het met veel gepraat. De hele nacht heb ik met een aantal jongeren over van alles en nog wat gepraat en toen was het opeens 4.30 uur en de Paasdienst zou om 6.00 uur beginnen, tja dan kun je beter maar niet meer naar bed gaan toch? Rond 5.30 uur begon het opeens keihard te regenen. Waardoor de modderwegen moeilijker begaanbaar werden en de kerkdienst ongeveer een uur later begon. Dat mocht de Paasvreugde niet drukken. Tijdens de dienst zong iedereen uit volle borst mee, o.a. ‘Christus onze Heer verrees, halleluja’. Verder was de dienst ingetogen. Misschien ook omdat ik niet de enige was die die nacht geen oog had dicht gedaan: zo speelde de pianist volgens sommige gemeenteleden wel heel erg traag af en toe. Yosi, de pianist, sputterde niet tegen…  Na de dienst was er een Paasontbijt. Niet met broodjes en gekookte eieren, maar natuurlijk op z’n Indonesisch: met kokosrijst, sambal en gebakken ei. Na het ontbijt was er tijd gereserveerd om mezelf te introduceren en verder kennis te maken met de gemeente. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat er slechts een kleine groep mensen zou overblijven, maar in tegendeel. De kerk zat gewoon weer vol. Voor impressie zie: http://www.youtube.com/watch?v=1e7HTiJ1l0s&feature=youtu.be en http://www.youtube.com/watch?v=tu0d8eQ2XQU&feature=youtu.be.Naast dat ik wat over mezelf heb verteld, hebben we de mogelijkheden en capaciteiten van de gemeente Pugung verkend. O.a. wat betreft ‘diaconale activiteiten’, maar ook in de uitwisseling met gemeenten in Nederland. Verder waren er wat vragen over de kerk in Nederland. Vooral één vraag is me bijgebleven: ‘Waarom wordt de kerk in Nederland zo gezegend door God dat ze kerken in het buitenland, bijv. Indonesië, kan helpen?’ Uit deze vraag blijkt volgens mij hoe ‘zegen’ aan ‘geld/rijkdom’ wordt verbonden. Daarnaast ook hoe moeilijk het zal zijn om de relatie tussen de kerken in Nederland en Indonesië te veranderen . Van een ‘donorrelatie’ tot ‘partnerrelatie’. Van een ongelijkwaardige tot een wederkerige relatie. Daar zijn nog heel wat bruggen voor te nemen en die bruggen blijven we samen slaan.

Pasen in Pugungraharjo in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.