Weekend vieren in Metro

Blog

woensdag 20 juni 2012Laat ik eerlijk zijn. Hier in Metro is eigenlijk weinig te beleven. Vooral als ik het vergelijk met Utrecht waar je gezellige cafeetjes of filmhuizen bij de vleet hebt. Hier niets van dat alles. Ze hebben wel een kleine bioscoop, maar alleen met Indonesische films (daar is mijn Indonesisch nog niet goed genoeg voor). Verder hebben ze hier een pool-centrum waar ik ook al een paar keer ben geweest.  Maar in het algemeen zijn de weekenden hier in Metro sober. Gelukkig kan ik af en toe even ‘vluchten’ naar Jakarta om daar weekend te vieren met mijn Duitse vrienden. Maar als ik gewoon een weekendje thuis ben en verder ook geen werkactiviteiten buiten de deur dan beleef ik niet zo heel veel. Boodschappen, opruimen en aerobic zijn vaste onderdelen van het weekend. In dit blog wil ik een paar ‘hoogtepunten’ van mijn weekenden in Metro met jullie delen.      Studenten Engels Eén keer in de maand komt een groep studenten Engels langs die met mij hun Engels willen oefenen. De ene keer kletsen we over dromen, een andere keer kijken we een Engelse film met ondertiteling. En natuurlijk leer ik hen ook een beetje Nederlands zoals je in de twee volgende korte en volgens mij grappige filmpjes kunt zien: http://youtu.be/CFSdmoVHvGo  en http://youtu.be/eKlxyr_s1O0.Pas geleden heb ik op hun hogeschool (Islamitische staatshogeschool) een presentatie in het Engels over Nederland gegeven. Dat was erg interessant. In de voorbereiding leerde ik zelf trouwens ook weer nieuwe dingen over Nederland (wist je dat 2/3 van de export in bloembollen, verse bloemen e.d. bij ons vandaan komt?). Vanuit de studenten kwamen allerlei vragen. Van ‘wilt u het Nederlandse volkslied zingen?’ (helaas heb ik hier geen bewijs van…) Tot ‘hoe is het politieke klimaat in Nederland t.o.v. moslims?’ (hoewel de naam Geert Wilders niet gelijk naar voren kwam, wisten sommige studenten wel wat over de situatie in Nederland) Het was een bijzonder ontmoeting. Achteraf hoorde ik van Dedi (mijn buurman en docent op de hogeschool) dat ik de eerste blanke vrouwelijke gast op hun hogeschool was. Dat mag een uniek moment genoemd worden.    Fietsen Op een zaterdagochtend in juni zat ik al om 6 uur ’s ochtends op de fiets met ongeveer 100 anderen, omdat het (christelijke) ziekenhuis van Metro 62 jaar bestond. Samen een uurtje rondfietsen door Metro met een t-shirt aan van het ziekenhuis. Na het rondje was er een prijs voor degene met de mooiste versierde fiets. En een verloting onder alle deelnemers. Ik had geluk die dag en ging met een tapijtje van Winnie de Poeh naar huis. Na de verloting vonden er allerlei spelletjes plaats. Bedenk even goed dat dit allemaal tussen 6 en 10 uur ’s ochtends plaats vond! Dat krijg je als je in een tropisch land woont…        Verjaardag Eén van de hoogtepunten in Metro was toch wel mijn verjaardag op zondag 10 juni. Mijn lieve buurvrouw en vriendin Wareh had een enorme taart voor me gemaakt met een toren van rijst en daar omheen allerlei andere etenswaren als kip, groenten, eieren, enz. Heerlijk! Met haar en haar man Dedi en zoontje Ayel en de Engelse studenten om me heen heb ik kaarsjes uitgeblazen. Daaraan vooraf deelden ze allerlei lieve wensen met mij. Het was een bijzonder moment dat ik niet snel zal vergeten. Die dag vierde ik mijn verjaardag met buren en bekenden. Een paar dagen later met mijn collega’s van kantoor. Met glazen vol met heerlijke (echte) wijn werd er een toast op mij uitgebracht en voor me gebeden. Mijn eerste verjaardag in Indonesië zit er alweer op en ik kijk er met genoegen op terug.             Mystieke ervaring Mijn laatste ‘weekend topper’ is er ook tegelijk eentje die me ontzettend heeft verward. Enkele weken geleden werd ik op zondagmiddag door Sri (kennis die ik heb ontmoet in haar ‘emmerwinkel’) uitgenodigd voor een Javaans evenement bij haar zus. Reden voor dit evenement was dankbaarheid. Het ging namelijk weer goed met het zoontje van haar zus die een ernstig ongeluk had gehad een paar maanden geleden. Daarom werd ‘Kuda lumping’ (plat paard) georganiseerd speciaal voor hem.    Vier jongemannen verkleed als kleurrijke paarden voerden verschillende dansen op onder begeleiding van meeslepende gezang en traditionele trommelmuziek. Het optreden gebeurde onder het toeziend oog van een dukun (traditioneel genezer). Vooraf aan de activiteit ‘communiceerde’ de dukun met de geesten om hen uit te nodigen om te komen. Na een tijdje kwamen de geesten in een aantal dansers. Zij raakten buiten zichzelf en begonnen zich te gedragen als dieren. Dat betekende: gras eten, water slurpen, enz. Ook in één van de toeschouwers daalde een geest. Die begon zich ook opeens uitzinnig te gedragen. Dit ging even zo door totdat de dukun (of de geesten zelf?) het goed acht om de geesten weer naar huis te sturen.      Eerlijk gezegd: ik heb het einde niet afgezien. Al vanaf het allereerste moment (ik was nog in Nederland) dat Javaanse traditionele muziek mijn oren binnendrong heb ik het niet mooi gevonden. Sterker nog: ik word er zelfs een beetje naar van als ik er te lang naar luister. Ik word misselijk en de wereld gaat een beetje ronddraaien. Tijdens ‘kuda lumping’ zou ik bijna nog gaan denken dat een geest mij te pakken had. Het leek mij beter om eerder naar huis te gaan. Een ervaring als deze zette mijn wereldbeeld eventjes aardig op z’n kop. De mystieke Javaanse wereld botste even met mijn nuchtere Nederlandse. Allerlei vragen kwamen naar boven. Hoewel volgens velen ‘kuda lumping’ tegenwoordig gewoon entertainment is en veel toeschouwers worden gemanipuleerd, in mijn ogen leek het er wel verdacht veel op dat één toeschouwer echt bezeten raakte. Of zag ik het niet helder meer, omdat ik nu helemaal de muziek verschrikkelijk vind? En verder: zou een evenement als deze ook een onderdeel van een activiteit van de kerk kunnen zijn? (dit was nu niet het geval, ik was uitgenodigd door een moslimgezin, maar sommige kerken organiseren ‘kuda lumping’ ook). Ik wil niet gelijk een cultuur beoordelen, want dat tijdens koloniale tijd al veel te vaak gebeurd. Het evangelie is niet los verkrijgbaar. Jezus Christus kwam de wereld, onze cultuur binnen en wilde onder ons komen wonen. Kort door de bocht: in Nederland beleven we op een Nederlandse manier ons geloof. Maar zijn er ook onderdelen van elke cultuur (dus ook de Nederlandse) die getransformeerd moeten worden in het licht van het evangelie?   Tot zover weekenden in Metro vol met luchtige en minder luchtige gebeurtenissen.

Weekend vieren in Metro in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.