Vergaderavontuur

Blog

maandag 9 juli 2012Vergaderen. Dat is nou niet het meest sexy onderwerp zul je denken… Ik geef je gelijk, maar bij vergaderen op Sumatra komt heel wat meer kijken dan ‘we prikken een datum en we komen allemaal op tijd’. Zoiets saais als een vergadering kan opeens een hele spannende onderneming worden. Samen met één van de synodeleden ging ik mee naar een classisvergadering in de provincie Bengkulu,ongeveer 700 km vanaf Metro. Zeg maar van Nederland naar Dijon, Frankrijk.(Tussen haakjes weer eens: hoe ontzettend groot is het gebied van de GKSBS!) Maar aangezien de wegen hier iets slechter zijn dan in Europa, kan zo’n reis zonder rustpauzes ongeveer 12 uur duren. Mijn collega en ik gingen dit keer met het vliegtuig. Helaas is er geen rechtstreekse vlucht vanuit Lampung. We moesten dus eerst via Jakarta. Maar het zat ons die dag niet mee. Vanuit Bandar Lampung naar Jakarta ging vloeiend, maar in Jakarta begon de ellende. Uiteindelijk moesten we bijna 7 uur op het vliegtuig wachten, omdat onze tweede vlucht dik 3 uur vertraging had. Toen we eenmaal in Bengkulu-stad aankwamen, bleek dat we het beste deel van de reis hadden gehad. Vanaf Bengkulu-stad was het namelijk nog 4 uur rijden over een weg vol bochten en kuilen, omhoog en omlaag, heen en weer. Aangezien de chauffeur er de vaart er goed in had en af en toe net voor een afgrond afremde, maakte ons dat nog meer beroerd. Een paar keer moesten we onderweg stoppen, zodat mijn collega kon overgeven en ik frisse lucht kon scheppen, omdat ik zo kotsmisselijk was. We waren die ochtend om 6.30 uur vertrokken. En uiteindelijk kwamen we rond 22.00 uur aan op de plek van de classisvergadering. Het was dus een lange dag. Bij aankomst stond er eten voor ons klaar. De classisvergadering (GKSBS vergadering van regio Bengkulu, er zijn in totaal 13 classes/regio’s) was al eind van de middag begonnen. Ik voelde me aardig beroerd en had niet zoals mijn collega de energie om gelijk na het eten aan te schuiven bij de vergadering. In plaats daarvan kreeg ik van een van de vrouwen een heerlijke massage en heb ik een beetje liggen dommelen. Die massage was nog eens een warm onthaal in Bengkulu. Rond 1.00 uur was de vergadering afgelopen en werden we ondergebracht in de huizen van verschillende gemeenteleden in de buurt.     Het werd een kort nachtje. Om 6.00 uur alweer uit de veren,want om 7.00 uur stond het ontbijt (rijst met nog wat) weer klaar. Normaal gesproken als ik ergens nieuw ben, moet ik vooral het initiatief nemen om een gesprekje te beginnen, maar op een of andere manier was dit anders in Bengkulu en dat was best wel eens prettig. Tijdens die dag werd me duidelijk dat het karakter van de GKSBS leden in Bengkulu anders is dan in de provincie Lampung. In Bengkulu bestaat de meerderheid niet uit Javaanse transmigranten, maar uit ‘nieuwkomers’, onder meer uit N-Sumatra. Mensen die zelf werk zochten en een nieuw leven wilden opbouwen.Volgens een paar mensen die ik sprak nemen 'Bengkulunezen' veel vaker het initiatief. Voor de transmigranten werd namelijk het eerste jaar gezorgd: zij kregen land, eten,e.d. Terwijl deze zogeheten nieuwkomers zelf op onderzoek uitmoesten. In Bengkulu is slechts 22% Javaans, terwijl in Lampung dit percentage op 70% zit. Er zijn veel meer etniciteiten aanwezig in Bengkulu. Ook op geografisch vlak liggen er verschillen: Bengkulu wordt regelmatig getroffen door aardbevingenen/of tsunami’s. Nadat ik die dag me voor had gesteld en een inleiding over diaconaat hadden gehouden, gingen we uiteen in groepjes. Ik werd ingedeeld in de diaconie groep. Tijdens deze bespreking ging het onder meer ook overrampenbestrijding en hoe de risico’s te verminderen. Het voorstel ligt er om trainingen te organiseren voor heel de samenleving met daarin aandacht voor praktische tips (haal andere lampen in huis, zodat mocht er een aardbevingzijn, de kans kleiner is dat je huis affikt) en traumahealing. Verder bespraken we wat te doen met ‘consumptief leven’: er wordt veel op krediet gekocht en dat gaat soms ten koste van andere prioriteiten. Zo kan de aanschaf van een tweede motor vóór het onderwijs van kinderen gaan. Daarnaast werd gezegd dat veel mensen praktisch en ‘instant’ zijn geworden: er wordt veel meer buiten de deur gegeten en weinig in gezinsverband in huis. Zo is het huis niet meer het ‘huis van gebed’ en gemeenschappelijkheid, werd er zorgelijk opgemerkt, want elk gezinslid eet buiten de deur en ieder voor zich. Voor mij was het erg interessant om op deze manier een inkijkje te krijgen in de 'diaconale keuken' van de provincie Bengkulu.         ’s Avonds rond 20.30 uur vertrokken we weer naar Bengkulu-stad. Eén van de auto’s kreeg echter panne onderweg. Daar stonden we dan midden in het bos… Uiteindelijk moest de auto weggesleept worden, want het was niet meer veilig om verder te rijden. Omdat mijn collega en ik de volgende ochtend weer vroeg moesten vertrekken, ging onze auto na een uurtje wachten in het bos weer verder. Een ‘saaie classisvergadering’ op Sumatra kan dus zomaar een heel avontuur worden. Helaas zijn er geen foto's genomen van de spannende momenten. Die laat ik over aan jullie eigen verbeelding... Wel heb ik weer wat fotosessies voor jullie in de aanbieding :)    

Vergaderavontuur in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.