Onthullingen van een matchmaker

Blog

dinsdag 9 oktober 2012“Jij bent dus eigenlijk een mak comblang (matchmaker)”.De afgelopen paar maanden stonden in het teken van ‘de liefde’: er zijn verschillende matches gemaakt tussen lokale gemeenten van de GKSBS met die van de PKN. Hoe de vriendschap zich zal gaan ontwikkelen daar heb ik als matchmaker weinig over te zeggen. Het 'matchmakersteam' en ik kunnen alleen maar zorgen voor juiste voorwaarden en natuurlijk houden we de ontwikkeling van de relatie goed in de gaten.Sinds 1 oktober jl. ben ik 1 jaar in Indonesië en ik ben erg blij dat het werk beetje bij beetje enkele vruchten afwerpt. Het was en is namelijk niet altijd gemakkelijk om een matchmaker te zijn, of een ‘mak comblang’ in Indonesisch ‘slang’ (straattaal). Laat ik als ‘mak comblang’ eens wat onthullingen doen…   Ten eerste, ik ben de vreemde hier. Ik kom nieuw binnen in een andere wereld met een andere taal. Zo’n eerste jaar bestaat vooral uit luisteren, vragen, leren. En dat is een proces dat door blijft gaan. Ik voel me na een jaar aan de ene kant onderdeel van het synodekantoor en de GKSBS, aan de andere kant blijf ik een buitenstaander. Als ‘een vreemde’ kwam ik hier dus binnen met onder andere de taak om de uitwisseling tussen Nederland en Indonesië meer gestalte te gaan geven. Ik zie mezelf als brug om de kust van Nederland en Indonesië met elkaar te verbinden, om lokale gemeenten en mensen aan elkaar te verbinden.Maar dan kom je hier aan en dan merk je dat naast mijn persoonlijke, tijdrovende leerproces de processen op zo’n synodekantoor ook nog eens erg traag gaan. En zo kom ik bij mijn tweede onthulling. Het ‘matchmakersteam’  waar ik deel van uitmaak heeft veel vergaderd over hoe we de uitwisseling tussen Nederland en Indonesië nu voor ons zien. Zo werd ‘vriendschap’ het kernwoord en niet ‘partnerschap’, omdat het laatste veel te zakelijk klinkt. We hopen op vriendschap waarin we lief en leed kunnen delen in gelijkwaardigheid omdat Jezus Christus ons verbindt. De vergaderingen waren goed en nodig om gezamenlijkheid en ‘ownership’ te ontwikkelen, maar je bent zo weer 3 maanden verder. Daarnaast was het voor het team erg belangrijk dat GKSBS gemeenten gelijke kansen zouden krijgen om mee te doen aan de uitwisseling. Tijdens een grote synodevergadering in augustus werden folders over het vriendschapsprogramma uitgedeeld en zijn alle classes en gemeenten op de hoogte gebracht. In september werden de eerste brieven vanuit de PKN beantwoord door gemeenten van de GKSBS. Eén van de gemeenteleden van de GKSBS zei: ‘jij bent dus eigenlijk een mak comblang’. Een matchmaker, ja dat past me wel.   Maar, ik kom bij mijn derde punt, het is een liefde met veel uitdagingen. Niet alleen omdat de vriendschap op papier begint en daardoor een bijzondere soort van vriendschap is. (Hoewel door internet dat niet meer zo vreemd is, om elkaars profiel eerst te ontmoeten, toch blijven ‘live’ ontmoetingen wel van belang denk ik). Daar komt bij dat schrijven/lezen niet echt onderdeel uitmaken van de Indonesische traditie. Het kost Indonesiërs misschien extra veel moeite om ‘in de pen te klimmen’. Toch vanuit mijn oogpunt als matchmaker zie ik dat het voor beide partijen best een uitdaging is. Je voorstellen op papier aan iemand uit een ander cultuur, in een andere taal is nog best een hele klus. En dan heb ik het nog niet eens over termen die voor de één heel normaal zijn, maar voor de ander veel verwarring kunnen oproepen. Om een voorbeeld te geven:  wat is een ZWO-commissie nu eigenlijk en waarom ‘helpen’ veel Nederlandse PKN gemeenten organisaties/kerken in het buitenland? Indonesische kerken hebben die gewoonte namelijk helemaal niet. En een andere vraag vanuit Indonesië: waarom lopen de kerken momenteel leeg in Nederland?De brieven kunnen allerlei vragen opleveren. Spannend is ook of die vragen aan elkaar gesteld gaan worden, want dat is misschien ook zo eenvoudig nog niet.    Tenslotte, de uitwisseling tussen de PKN en GKSBS is een van de gevolgen van een ‘paradigmashift’ in de visie op zending . Een ‘paradigmashift’ is een verandering in het denken in dit geval over de relatie tussen de PKN en kerken/organisaties in het buitenland. Even heel kort door de bocht: voorheen was het vooral eenrichtingsverkeer vanuit Nederland naar het buitenland. De kerk in Nederland gaf (‘geloof, geld, goed’), het buitenland ontving. Nu ligt de focus op tweerichtingsverkeer, want het uitgangspunt is dat beide partijen iets in huis hebben om met de ander te delen. Wederkerigheid is daarbij een kernwoord. Maar hoe werkt dat in de praktijk door? Is Nederland bereid om te ontvangen en Indonesië om te geven? Zou een Indonesische co-worker naar Nederland kunnen om de uitwisseling ook op die manier gestalte te geven? En welke rol speelt ‘geld’ in de vriendschap? Ik merk bij mezelf dat het gevaar bestaat dat geld een taboe wordt, maar als dat iets is wat Nederland kan delen met Indonesië, why not? Maar misschien kan dat alleen in wederkerigheid als de grondbeginselen van de vriendschap vooraf duidelijk zijn. Hoe zie jij, hoe ziet jouw PKN gemeenten in het buitenland eigenlijk? Als vriend, als hulpbehoevende, als wie/wat?Stel je voor, er komt een Indonesische dominee 2 tot 4 jaar in Nederland werken. Laten we zeggen een jonge vrouw van tegen de 30. De eerste maanden leert ze eerst Nederlands en ze kan zich daarna al wel aardig redden, maar haar Nederlands is nog verre van perfect. Ze denkt mee met het synodebeleid en daarbij voor de diaconale kanten. Verder mede-organiseert ze diaconale trainingen, preekt ze regelmatig, spreekt ze voor allerlei groepen, ontmoet ze verschillende commissies, schrijft ze artikelen voor haar moederkerk in Indonesië en houdt ze een weblog bij. Wordt ze serieus genomen met haar gebrekkige Nederlands? Mag ze haar (theologische) bijdrage doen, ook al komt ze uit een totaal andere wereld? Wordt ze overal als eregast ontvangen? Kortom: is Nederland al klaar voor een nieuwe vriendschap met Indonesië?  

Onthullingen van een matchmaker in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.