Een bezoek dat niet genoeg gewaardeerd kan worden

Blog

donderdag 19 september 2013Een verhaal door Erik Matius Purba, directeur Yabima (diaconale organisatie GKSBS)Op het eerste gezicht klinkt zo'n titel wat dramatisch en bombastisch. Het woord bezoek heeft immers op zichzelf een eenvoudige, simpele betekenis. Bezoek betekent dat iemand naar de verblijfplaats van iemand anders gaat om die te leren kennen of iets te weten te komen. Zoiets kan gebeuren tussen gewone mensen of tussen staatshoofden. Een burenbezoek tot een staatsbezoek. Welk karakter het ook heeft, de wijze waarop het plaatsvindt probeert men altijd eenvoudig en niet te formeel te houden. Maar juist in z'n eenvoud en informaliteit kan een bezoek veranderen in een erg strategisch, effectief bezoek waarvan de resultaten buitengewoon zijn. Wat gebeurde toen een bezoek miljarden rupiah's opbracht. Want een bezoek stelde duizenden mensen die zich in het bezochte conflictgebied bevonden in staat het Suikerfeest in alle rust te vieren, waarbij hun verdrijving uit het gebied werd uitgesteld.Er wonen 12.000 mensen in Register 45, een gebied 40.000 hectare groot. Het is een gebied waar de overheid de mensen verdrijven wil, schoon wil maken van mensen die' inbreuk maken' op de grond van de staat. Die verdrijving was vastgesteld op het moment van oogsten van verschillende groenten die tot het basisvoedsel horen. Reken maar eens uit een oogst ter waarde van 20 miljoen rupiah maal 4.000 hectare zou een schade opleveren voor de bevolking van 80 miljoen rupiah (bijna 6000 euro). En dan de vraag hoe de mensen zich na die verdrijving hadden gevoeld bij het vieren van het Suikerfeest.Het was de bedoeling ze te verdrijven 3 of 4 dagen voor de feestdagen. De berichten daarover waren al aan de bewoners doorgegeven via de dorpshoofden. Maar daarna, tot nu toe, zijn ze niet verdreven. Volgens waarnemers die de gebeurtenissen in Register 45 nauwlettend volgen is dat vanwege het bezoek van de jongeren uit Nederland op 2 en 3 augustus 2013, wat enorm veel aandacht kreeg in de media in Lampung en een halve pagina groot over werd gerapporteerd in het dagblad Harian Metroline. Volgens bepaalde informanten zou men van veiligheidswege boos en bezorgd zijn, want Register 45 stond even volop in de aandacht van Nederland en Lampung. En nu werd het plan om de bewoners van Register 45 te verdrijven in de war gestuurd, omdat men bang was dat dit als overtreding van de mensenrechten zou worden beschouwd en dat terwijl de ogen van Nederland en Lampung allemaal op Register 45 zouden staan.Zie ook websites (in het Indonesisch):http://lampost.co/berita/tujuan-sosialisasi-kepada-perambah-belum-sukses-http://lampost.co/berita/hutan-register-45-harus-dikosongkanHet bezoek van de jongeren duurde slechts 18 uur, waardoor dit niet vantevoren gerapporteerd hoefde te worden, want dat is vanaf 24 uur. De groep van 16 personen (inclusief twee medewerkers van Yabima) kwam in Moro-Moro om half 5 's middags aan, waar ze ontvangen werden om samen Iftar te vieren. Daarna was er gelegenheid om gezellig met elkaar door te praten. De mensen vertelden van hun dagelijks leven en problemen. En ondanks de taalbarri?re konden de jongeren vertellen dat ze hoopten dat de politie tenminste niet in deze vastenmaand met geweld zou optreden, opdat ze konden bidden voor een spoedige en bevredigende oplossing van het probleem.   Hier zijn de jongeren klaar voor vertrek naar Moro-Moro.Na het vroege ochtendgloren gingen ze met het gezin de tuin en het veld van de boeren bekijken, waarbij ze ook probeerden rubber te tappen. Zeker iets wat ze in hun geboorteland niet kunnen.        Om 8 uur 's morgens kwam men samen op het veld om samen bomen te planten. Het planten van bomen is symbool voor de hoop dat de mensen in Moro-Moro in staat zullen zijn voor deze bomen te zorgen en voor een betere leefomgeving. Rond 9 uur werd afscheid genomen om terug te keren, maar niet zonder eerst een gezamenlijke groepsfoto te maken.       Om 10 uur verzond één van de bewoners van Moro-Moro een persbericht aan Antara (het Indonesisch ANP), na overleg met Yabima. Om half 11 kwamen een aantal politieagenten naar Moro-Moro, maar ook mensen van de media en van de krant. Het plan voor de verdrijving dat enkele dagen later zou plaats vinden was voor onbepaalde tijd uitgesteld. Dus hoewel het een kort bezoek was, bleek het een heel strategisch bezoek te zijn met uitzonderlijk gevolg. Veel bezit van de bewoners kan voorlopig behouden blijven en duizenden mensen konden in rust het Suikerfeest vieren. Ook de overheid wordt zo steeds sterker gewaarschuwd niet maar zo haar gang te gaan in Register 45, met name waar dit fysiek geweld betreft en overtreding van burgerrechten.Waarom wij de jongeren naar Register 45 brachten? Brachten we hen daarmee niet in gevaar? Die vraag hebben we veel gekregen, maar natuurlijk hebben we dat niet gedaan zonder onze eigen calculatie. Binnen het gebied van Register 45 is een streek die Moro-Moro heet (het is een verzameling van verschillende gehuchten). Deze mensen zijn goed georganiseerd en hebben goede contacten met verschillende instanties. Hun organisatie is u wel bekend als één van de boerengroepen waar Yabima nauw mee werkt: PPMWS (Persatuan Petani Moro-Moro = Vereniging van de Moro-Moro boeren). De streek waar ze nu wonen is hun tijdelijke verblijfplaats, nadat ze uit hun oorspronkelijke woonplaats verdreven waren (zie eerdere berichten van Interactief). Volgens betrouwbare geheime documenten mogen ze uit deze streek binnen Register 45 niet verdreven worden. De boeren weten dit zelf niet precies omdat ze het hele gebied van Register 45 over één kam scheren. Maar sommigen weten dit, maar moeten zich voordoen alsof ze dat niet weten. Het is om deze redenen dat we met de jongeren precies dit gebied bezochten, ook al sprak het persbericht daarna over Register 45 in 't algemeen.Iemand bezoeken is vaak een eenvoudige zaak, die op diaconaal terrein vaak als barmhartigheidswerk of pastoraal wordt gezien. Echter als zo'n bezoek binnen het kader van een sociaal programma plaatsvindt, kan zo'n bezoek een diaconaal bezoek worden met grote gevolgen, tenminste als dat goed wordt voorbereid en de volle aandacht van de media krijgt. Tot vandaag de dag heeft er nog geen nieuwe verdrijving door de regering plaats gevonden, omdat blijkbaar de kosten te hoog lijken!De eerste twee foto's en de laatste foto zijn van Yabima.De andere foto's (inclusief de 'frontfoto') zijn gemaakt door fotograaf Sander Besems, één van de deelnemers van de Togetthere reis. Zie ook www.sanderbesems.nl.

Een bezoek dat niet genoeg gewaardeerd kan worden in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.