Het verhaal van Saw

Persoonlijk verhaal

vrijdag 18 april 2014De ouders van Saw konden niet meer voor hun vier kinderen zorgen. Na veel omzwervingen belandde Saw uiteindelijk bij CDC. Gelukkig gaat het nu goed met hem.

‘Mijn ouders hadden niet altijd werk vanwege de gewapende conflicten in onze regio. Het was te gevaarlijk. Soms werken mijn ouders op een boerderij, maar daarmee verdienden ze te weinig om ons naar school sturen. Mijn broer en zus moesten daarom naar Thailand. Ik ging op mijn zevende naar een Boeddhistische monnikenschool.”

Maar Saw had het daar niet naar zijn zin. “Er was niets te doen, ik had altijd honger en ik miste mijn familie. Op mijn tiende ben ik terug naar huis gegaan. Ik wilde helemaal geen monnik worden.” Uiteindelijk besloten zijn ouders om hem ook naar Thailand te sturen. Dat was geen eenvoudige beslissing, want ze hadden nooit meer iets gehoord van hun andere twee kinderen. ‘Mijn moeder maakte zich zorgen. Ze had wel over CDC gehoord en ik kon via een organisatie naar Thailand worden gebracht. Ik ben met een auto naar de grens gebracht en toen ben ik met een boot de rivier overgestoken.”

Saw was toen dertien jaar. Sindsdien heeft hij zijn ouders en jongste zus niet meer gezien. “Ik heb geen geld om terug te gaan naar Myanmar, naar mijn dorp. Ik weet nu wel hoe het met mijn oudste broer en zus gaat. Zij zitten allebei in een vluchtelingenkamp hier in de buurt. Mijn broer werkt in de keuken en mijn zus studeert. Het gaat goed met ze.”

En ook met Saw gaat het goed. “Ik heb veel vrienden gemaakt en sommigen slapen ook bij mij op de zaal. Ik krijg genoeg te eten en ik kan hier veel leren. Niet zoals vroeger toen ik alleen maar dingen over religie of Pali, de taal van de monniken uit mijn hoofd moest leren. Ik krijg nu vakken als Engels en geschiedenis.”

“Zoals de situatie nu is, ga ik niet terug. Het is te onveilig. Ik kan als ik mijn diploma heb gehaald niet verder studeren in Myanmar. Als ik in Thailand blijf en goed mijn best doe, kan ik misschien wel naar de universiteit. Ik wil later graag dokter worden. Voorlopig kan ik beter hier blijven, ook al mis ik mijn familie heel erg.”

 

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.